Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Freek
Creer datum:
12-09-2020 14:17:12
LESBOS
Is er nog hoop voor de vluchtelingen ?
Auteur: Freek Creer datum: 12-09-2020 14:19:26
Debora uit Bruinisse in uitgebrand Moria: ‘Het kamp was een tikkende tijdbom’

LESBOS - Pas 24 is ze, maar Debora Molenaar uit Bruinisse heeft afgelopen jaar in vluchtelingenkamp Moria al meer ellende gezien dan een mens in zijn hele leven verdragen kan. Wanhoop, bedreigingen en nu een allesverwoestende brand. Toch blijft de Bruse sterk.

Wendy Wagenmakers

Debora Molenaar werkt voor hulporganisatie EuroRelief en ontfermt zich in kamp Moria over de meest kwetsbare vluchtelingen op het Griekse eiland Lesbos: alleenstaande vrouwen en moeders met kinderen. Drie jaar geleden was ze voor het eerst op Lesbos. In het kamp waren toen tweeduizend vluchtelingen. Dit voorjaar waren het er twintigduizend. ,,We zeiden al: dit kan niet goed gaan, hier moet een keer corona uitbreken.”

Dat gebeurde dus vorige week. ,,Eerst een man uit Somali, die in Athene was geweest. Later vrouwen uit mijn groep. Er heerste grote paniek.” Om tien uur ’s avonds moesten alle vrijwilligers uit veiligheidsoverwegingen het kamp uit en om middernacht kwamen de eerste berichten over brandjes. Debora ging die avond slapen, zonder ook maar het flauwste vermoeden dat de situatie compleet uit de hand zou lopen. ,,De volgende dag wilden we naar het kamp gaan, maar de politie hield ons tegen. Alles is weg, zeiden ze. Later zagen we dat ze gelijk hadden. Alles is weg. Echt alles. We waren in shock. En toch ook weer niet. Ik heb het aantal mensen zo hard zien oplopen, er was z ongelofelijk veel lijden; dat moest een keer misgaan. Het kamp was een tikkende tijdbom.”

Overal liggen vluchtelingen. Echt overal
Alles rondom Moria is veranderd in een rampgebied. ,,Ik heb helikopters zien overvliegen om water uit de zee te halen. En overal liggen vluchtelingen. Echt overal. Ook op de parkeerplaats bij mijn appartement, drie kilometer buiten Moria. Ik zie vrouwen die ik eerder heb geholpen. Ze liggen daar gewoon. Zonder dekens, zonder eten, zonder drinken. Ze klampen me aan: Debora, help us, we need milk for our baby’s. Iedereen is wanhopig.”


Veel kan Debora niet doen. ,,Het enige wat ik kan doen, is een arm om ze heen slaan. Ja, dat doe je. Ondanks corona. Natuurlijk doe je dat. Op zich is er eten en drinken genoeg, maar hoe moet je dat verdelen? Als je er met je auto rijdt, komen ze op je af als een zwerm bijen op honing. Het is niet veilig. Gelukkig beginnen organisaties nu samen te werken. Dat moet ook wel.”

God heeft de wereld zo niet bedoeld

Tijd om lang na te denken over wie de brand heeft aangestoken, heeft Debora niet. ,,Dat doe ik pas als ik ’s avonds in bed lig. Je weet gewoon: dit is geen ongeluk, dit is met opzet gebeurd. Maar overdag heb ik geen tijd om na te denken. En dat is misschien maar goed ook, want we zien echt verschrikkelijke dingen. Zoveel ellende. Terwijl je weet dat een paar kilometer verderop mensen met een cocktail op het strand liggen.”

Debora haalt steun uit haar geloof. ,,Hoe groot de chaos ook is, ik voel dat God hier ook is. Ik weet dat Hij de wereld zo niet bedoeld heeft. Ik ben hier als volger van Jezus. Dat geeft mij kracht, dat haalt mijn gevoel van machteloosheid weg. Ik heb net weer voor een jaar bijgetekend. Ik ben hier nog lang niet klaar.”

PZC 11-09-20
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier