Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Reporter
Creer datum:
4-01-2019 17:44:44
OPINIE 2019
Een nieuwe serie artikelen
Auteur: Reporter Creer datum: 4-01-2019 17:47:05
Verbondenheid met Isral is zegenrijk

Ds. C. J. Overeem en drs. A. Groothedde

Kennis van het jodendom helpt om dichter bij de oorspronkelijke bedoeling en impact van de woorden van Jezus en de apostelen te komen.
Een goede relatie met Isral is verrijkend voor de kerk uit de heidenen n andersom. We mogen als kerk bijvoorbeeld onze winst doen met wat ons van Joodse zijde - op grond van Mozes en de profeten - wordt aangereikt aan uitleg van de Schriften.

De staat Isral bestond in 2018 zeventig jaar; een prachtig jubileum. Afgelopen jaar bleek echter ook dat verbondenheid met Isral niet vanzelfsprekend is voor iedere christen. Verbondenheid lijkt soms te zijn omgeslagen in kritische distantie en ondubbelzinnige solidariteit in onverbloemde veroordeling. Natuurlijk kennen we de argumenten en sluiten we onze ogen niet voor wat er in het Midden-Oosten gebeurt. Al hopen we wel dat ook de kritische geluiden voortkomen uit een diepgevoelde verbondenheid met Isral. Isral is immers het volk van Gods eerste liefde. Het volk ook waaraan Hij vanwege de vastheid van Zijn verbond trouw zal blijven tot in eeuwigheid.

In dit artikel geven we drie argumenten die ervoor pleiten om als christenen te blijven investeren in een goede relatie met het Joodse volk:

Rabbijnse Bijbeluitleg

1. Wanneer wij erkennen dat aan de Joden door God de Schriften zijn toevertrouwd, kan er per definitie geen sprake zijn van eenrichtingsverkeer. We delen als christenen zo’n twee derde van onze Bijbel met het Joodse volk. Vooral de Thora (de eerste vijf boeken van het Oude Testament) wordt door Joden intensief bestudeerd. Als we ons niet willen verdiepen in de Joodse Schriftuitleg, laten we veel (exegetisch) goud links liggen. Terwijl we luisteren naar de Joodse stem kunnen onze ogen geopend worden voor aspecten in de Schrift die door ons zijn verwaarloosd of over het hoofd worden gezien.

In onze gereformeerd-protestantse traditie is de Joodse uitleg vaak positief gewaardeerd. Veel theologen gebruikten commentaren van rabbijnen bij de uitleg van de Schriften. Deze commentaren kunnen ook nu niet worden genegeerd bij de exegese van Gods Woord. We mogen als kerk onze winst doen met wat ons van Joodse zijde - op grond van Mozes en de profeten - wordt aangereikt.

Het jodendom komt belangstellende christenen inmiddels voorzichtig tegemoet als het gaat om zijn verlangen naar meer kennis. De Isralische krant Ha’aretz schreef onlangs over zogenaamde ”Yeshivas for Christians”. Een docent aan een van deze Joodse leerscholen zegt in de krant dat hij bij christenen „een diepe honger en dorst aantreft naar authentieke Thora-lessen.” Wat ons betreft niet zonder reden.

2. Jezus en Zijn eerste volgelingen waren op enkele uitzonderingen na Joods. Ook na Pasen en Pinksteren bleven Jezus’ volgelingen dagelijks eensgezind in de tempel bijeenkomen (Hand. 2:46 en 3:1).

Evenals Jezus liet bijvoorbeeld Paulus geen tittel of jota van de wet vallen (vgl. Matth. 5:17-18). Ook na zijn ontmoeting met Jezus de Messias bleef hij zichzelf identificeren als een Farizeer (Hand. 26:5). Hij maakte er zelfs werk van de Joodse feesten te vieren (Hand. 20:16). De aanklacht dat Paulus de Joden „afval van Mozes” zou leren (Hand. 21:21) was dan ook ongegrond. Jakobus raadde Paulus aan een paar dingen te doen om te bewijzen dat dit gerucht een valse aanklacht was en aan te tonen dat Paulus in werkelijkheid „meeging in het in acht nemen van de wet” (Hand. 21:24). Paulus bewilligde in dat verzoek. Dit was geen compromis of dubbelhartigheid. Het geloof in Jezus en het onderhouden van deze wetsbepalingen hingen samen. Ook op drie andere momenten legt hij hier getuigenis van af (Hand. 24:14, 25:8 en 28:17).

Paulus’ levenswandel kwam overeen met wat hij „in alle gemeenten voorschrijft” (1 Kor. 7:17-20), namelijk dat Joodse gelovigen „hun besnijdenis niet ongedaan moeten laten maken” en dat gelovigen uit de heidenen zich niet moeten laten besnijden. Ieder kon zich houden aan zijn eigen roeping (1 Kor. 7:20).

Conclusie: kennis van het jodendom helpt om dichter bij de oorspronkelijke bedoeling en impact van de woorden van Jezus en de apostelen te komen.

3. Onze verbondenheid met het Joodse volk is niet alleen ingegeven door de gedeelde Schriften (argument 1) en een verlangen naar een beter verstaan van het Nieuwe Testament (argument 2). We weten ons in het bijzonder ook nauw verbonden met Joodse broeders en zusters die met ons het geloof in Jezus als de Messias delen. Deze groep is, zeker in Isral, klein en kwetsbaar. Hun Joodse identiteit wordt miskend door religieuze Joden. Zij worden beschouwd als afvalligen, ”mesjoemats”, die hun Jood-zijn zouden verloochenen. Als je Jood wilt zijn, kun je niet in Jezus geloven, zo is de redenering.

Aan de andere kant is er de christelijke kerk. Eeuwenlang is er geen of nauwelijks rekening gehouden met de Joodse afkomst en achtergrond van sommige gelovigen. Zij zijn en voelen zich echter vaak volop Joods en houden van hun land. Hebben we als christenen uit de heidenen geen taak om zeker ook met hen onze verbondenheid in woord en daad vorm te geven? (vgl. 2. Kor. 9:13)

Bijzondere band

Laat helder zijn: een besef van verbondenheid met het jodendom staat niet synoniem voor kritiekloze omhelzing van het jodendom of onvoorwaardelijke support van de politieke keuzes van de staat Isral. De verschillen tussen Joden en christenen hoeven niet onder tafel te worden geveegd. Die verschillen doen van tijd tot tijd ook pijn. Dan denken we vooral aan de positie van Jezus als de Messias. Juist vanwege onze liefde voor Hem en de verbondenheid met het Joodse volk die we ervaren, doet het ontkennen of negeren van Hem verdriet. Maar dat hoeft niet te betekenen dat er in de ontmoeting met Joden geen bijzondere band wordt gevoeld.

Vertrouwen

Daadwerkelijke ontmoeting is een prachtige manier om onze verbondenheid met het jodendom vorm te geven en van elkaar te leren. Als Centrum voor Isralstudies zetten we dan ook sterk in op het bijwonen en organiseren van ontmoetingsbijeenkomsten (of dialooggroepen) en studiereizen.

Natuurlijk kunnen wij ons nooit losmaken van alles wat, vaak in de Naam van Jezus, het Joodse volk is aangedaan. Er ligt een diepdonkere geschiedenis achter ons. Die kunnen we niet negeren. Heeft de kerk het zicht op Jezus voor Joden vaak niet verschrikkelijk belemmerd en verduisterd?

Het spreekt niet vanzelf dat Joden een vertrouwelijke relatie met christenen willen aangaan. Het komt aan op echtheid en daadwerkelijke loyaliteit. Onze ervaring is dat, waar een klimaat van vertrouwen en vriendschap gegroeid is, deuren en harten op een verrassende wijze opengaan.

Uitnodiging

Het gebeurde een paar dagen voor Kerst. Een orthodox-Joodse buurman (hij komt oorspronkelijk uit Antwerpen) wenkt. „Goede kerstdagen toegewenst!” Hij kijkt om zich heen en vervolgt: „Weet je dat ik de kerstgezelligheid hier in Isral zo mis? Wat was dat in Belgi altijd een mooie tijd.” Er volgt een interessant gesprek. De conclusie: we moeten nog maar eens verder praten.

De uitnodiging ligt er inmiddels. We zien uit naar een fijne ontmoeting. En we bidden ook of het een ontmoeting mag zijn waarin we ontvangen n delen.

De auteurs zijn respectievelijk voorzitter en Isralconsulent van het Centrum voor Isralstudies. >>hetcis.nl


Rformatorisch Dagblad 3-1-19
Auteur: Reporter Creer datum: 19-01-2019 22:02:20

The days after: ds. M. Klaassen blikt terug op Nashville ophef

Heel Nederland viel over de Nashville verklaring. De mede door mij ondertekende verklaring raakte een open zenuw in de samenleving. Regenboogvlaggen werden gehesen, het OM gemobiliseerd en een verontwaardigde minister van Emancipatie was er snel bij om het stuk te typeren als een stap terug in de tijd. Dat is het feitelijk ook.

De lijn die de Nashville verklaring voorstaat is geen andere dan die de kerk gedurende twintig eeuwen heeft voorgestaan – en die door de meerderheid van de christenheid wereldwijd nog steeds wordt aangehangen: het huwelijk tussen man en vrouw als levenslange verbintenis van liefde en trouw, met afwijzing van alle seksuele levensverbintenissen die daar niet mee overeenstemmen. Behalve dan binnen de snel slinkende kerk van het Westen die onder invloed van de invloedrijke homolobby grote verlegenheid en verwarring vertoont. Echter, dat de samenleving op dit punt heel andere gedachten heeft, betekent nog niet dat de kerk geroepen is dit over te nemen. Het is een oude waarheid: een kerk die trouwt met de tijdgeest, is spoedig weduwe.
Wat vorige week maandag gebeurde, was een clash van wereldbeschouwingen.

Wat vorige week maandag gebeurde, was een clash van wereldbeschouwingen. Een wereldbeschouwing die zijn uitgangspunt neemt in de autonome mens tegenover een wereldbeschouwing die zijn uitgangspunt neemt in een theonoom verstaan van de werkelijkheid. Dat moet wel tot onbegrip en irritatie leiden. Ondertussen doet zich de spannende vraag voor in hoeverre er in deze o zo tolerante samenleving nog plaats is voor dit (klassieke) denken. Deze tolerante samenleving is deze week ongenadig door de mand gevallen. Opvattingen die niet stroken met wat de meerderheid denkt worden ongenadig neergesabeld onder het mom van homohaat en onverdraagzaamheid. Zoals Telegraafjournalist Wierd Duk schreef: ‘Het is, kortom, duidelijk wie er moeten hangen: die vermaledijde christenen’. Goedkoop, want o zo makkelijk. Degenen die nu het hardst roepen houden hun mond wanneer het orthodoxe islam betreft. Nogmaals Duk: ‘Wie de mannenbroeders van de SGP aanpakt, heeft niets te vrezen, sterker: is verzekerd van applaus’. Of zoals een andere commentator twitterde: ‘De Nashville verklaring komt voor liberalen als geroepen. Zo kunnen ze hun eigen morele superioriteit etaleren, door behoudende christenen neer te zetten als intolerante haters’ (Henk-Jan Prosman)

CIP 15-01-19
Auteur: Reporter Creer datum: 21-02-2019 11:00:06
Komt er een recessie?

Door ERIK BAKKER


Komt ie of komt ie toch niet dit jaar? Ik heb het over een recessie. De laatste keer dat we die meemaakten, was in 2009. Als we ook dit jaar bespaard blijven, hebben we tien jaar van aanhoudende economische groei te pakken.

De Europese Centrale Bank heeft nog middelen om de economie te stimuleren.
De Europese Centrale Bank heeft nog middelen om de economie te stimuleren.Ⓒ AFP
Natuurlijk, ook ik zie dat de economische groei vertraagd is. Aanwijzingen genoeg daarvoor. Maar dat de economie een tandje terugschakelt, is eerder voordehand liggend dan verbazingwekkend te noemen. Na zoveel jaren aanhoudende groei, is een groeivertraging, ook historisch bezien, volkomen logisch.


Op de lagere groei(vooruitzichten) kunnen – en zullen – de beleidsmakers bovendien reageren met stimulerend beleid. Het is waar dat de Europese Centrale Bank weinig middelen heeft de economie te stimuleren, maar laten we niet uit het oog verliezen dat de eurozone als geheel zo goed als een begrotingsevenwicht kent. Dat betekent dat er veel ruimte bestaat voor stimulerend beleid. Dit geldt met name voor het grootste en het belangrijkste euroland, Duitsland.

De ECB heeft dus niet veel middelen. Maar dat is niet hetzelfde als stellen dat de bank helemaal geen middelen heeft! De bank kan het moment van de eerste renteverhoging in jaren, thans op zijn vroegst in de herfst van 2019, verder naar de toekomst schuiven. Daarnaast kan de ECB de banken voorzien van een nieuwe ronde van speciale leningen, de zogeheten TLTRO's. Die hebben als voorwaarde dat dat geld uitgeleend wordt aan bedrijven in de eurolanden. Tot slot kan de bank het opkopen van obligaties herstarten, iets waarvan de ECB herhaaldelijk aangegeven heeft te overwegen als de vooruitzichten voor economische groei tegenvallen. Alleen al het aankondigen daarvan zou stimulerend beleid zijn.

De vorig jaar sterk gedaalde olieprijs helpt ook. Die daling is het beste te zien als een forse en onaangekondigde belastingverlaging, omdat de inflatie erdoor gedrukt wordt. Dat drukkende effect zal zich de komende maanden blijven manifesteren.

Daarnaast zou het niet verbazen als de euro dit jaar sterker wordt. Een sterkere euro drukt te inflatie ook al omlaag. In combinatie met dalende werkloosheid en een snellere stijging van de lonen, belooft dat veel goeds voor de koopkracht van de Europeaan. Binnenlandse consumptie is een zeer belangrijke drijfveer voor economische groei. Hierbij hoop ik wel dat de overheden die stijgende koopkracht niet afromen via nieuwe heffingen en extra belastingen.

Ook export is belangrijk voor de economische groei in onze contreien, wat niets anders betekent dat de vooruitzichten voor economische groei in China een belangrijke rol speelt. Ook daar is de groei recent afgenomen maar sindsdien hebben de overheid en de centrale bank veel stimuleringsmaatregelen aangekondigd, die allemaal de groei in loop van dit jaar juist kunnen aanjagen.

Wat roet in het eten kan gooien, is een eventuele escalatie van de handelsoorlog tussen China en de VS en de VS met andere landen. Hoewel het definitief begraven van die strijdbijl niet te verwachten is, lijkt de kans groot dat het conflict ook niet zal escaleren.

Op basis van dat alles sta ik niet verbaasd te kijken als we eind dit jaar onze economie zien aandikken.

Telegraaf 21-02-19
Auteur: Reporter Creer datum: 25-02-2019 20:45:01
We zijn geboren om onze Schepper groot te maken

Wim Kranendonk


De 27-jarige Raphael Samuel uit India daagt zijn ouders voor de rechter, omdat hij nooit geboren had willen worden. Volgens hem zou de wereld er zonder mensen beter uit-zien. beeld EPA, Jagadeesh NV
De 27-jarige Raphael Samuel uit India daagt zijn ouders voor de rechter, omdat hij nooit geboren had willen worden. Volgens hem zou de wereld er zonder mensen beter uit-zien. beeld EPA, Jagadeesh NV
De 27-jarige Raphael Samuel uit Mumbai (India) houdt naar eigen zeggen erg veel van zijn ouders. Toch daagt hij hen voor de rechter. Waarom? Omdat zij hem „voor hun eigen plezier op de wereld hebben gezet”. Dat had niet moeten gebeuren. Raphael Samuel had nooit geboren willen worden.

Nee, levensmoe is Raphael niet en zakelijk gezien is hij tamelijk succesvol. „Ik heb een goed leven”, zei hij enkele weken geleden tegenover de BBC. „Maar ik had niet geboren moeten worden.” Het feit dat hij er is, neemt hij zijn ‘geliefde’ ouders kwalijk. „De wereld zou er zonder mensen beter uitzien.”

Merkwaardig is dat zijn moeder er geen bezwaar tegen maakt dat haar kind de gang naar de rechter maakt. Ze heeft een goede band met hem. „Het komende proces richt zich niet zozeer tegen ons als ouders, maar tegen de gedachte dat het geboren worden van kinderen een aanwinst is voor de wereld. Die mening wijst hij af.”

Jammerdal

De opvatting dat het immoreel is kinderen geboren te laten worden, staat te boek als antinatalisme. De grondgedachte is dat kinderen ten principale alleen maar leed en pijn zullen lijden. Alleen de ouders zouden aan de geboorte en het opgroeien vreugde beleven; het kind zelf kan alleen maar narigheid verwachten.

Voor dit antinatalisme zijn er diverse motieven. In India, het land waar Raphael Samuel is geboren, zijn er stromingen binnen het hindoesme die ”niet geboren worden” als enige (theoretische) optie zien om de ”eeuwige cyclus” van geboren worden, sterven, weer geboren worden en weer sterven te doorbreken. Mogelijk speelt deze gedachte bij Samuel op de achtergrond mee.

Veelzeggend is echter de naam van zijn YouTubekanaal: Nihilaland. Dat kan worden uitgelegd als een vingerwijzing naar het nihilisme – de gedachte dat er geen waarden en normen bestaan en dat alles zinloos is. Zo ziet Samuel het leven van een mens inderdaad. Zijn bestaan is niet anders dan een jammerdal. „De mens zucht onder het juk van pijn, verdriet, lijden en sterven.”

Uniek is dat Raphael Samuel zijn ouders nu voor de rechter sleept. Daarbij is het nog maar de vraag of hem dit lukt. Vooralsnog heeft hij geen jurist kunnen vinden die hem in de rechtbank wil bijstaan. Maar het antinatalisme is niet uniek.

In 1832 schreef de Amerikaanse arts en filosoof Charles Knowlton een pamflet waarin hij voor het eerst de gedachte opperde dat het beter was als er geen kinderen werden geboren, al trok hij daaruit niet de consequenties, zoals de Indir uit Mumbai dat nu doet. Dankzij de pr-campagne die Annie Besant (Britse strijdster voor vrouwenrechten in de tweede helft van de negentiende eeuw) voor de ideen van Knowlton voerde, leidde zijn pamflet tot de praktijk van de geboorteregeling.

De Zuid-Afrikaanse hoogleraar filosofie David Benatar zegt dat de gedachte van geboortebeperking en antinatalisme in elkaars verlengde liggen. „Antinatalisten zeggen dat geen enkel kind geboren moet worden, verdedigers van geboortebeperking stellen dat sommige kinderen niet geboren moeten worden.”

Benatar zelf is overtuigd voorstander van het antinatalisme. Behalve dat volgens hem ouders hun kind ten behoeve van eigen genot en geluk opofferen aan allerhande ellende die ze tijdens hun leven zullen meemaken, wijst hij op het gevaar van overbevolking, klimaatverandering en uitputting van de aarde. In zijn boek “Better Never to Have Been: The Harm of Coming into Existence” zet hij deze gedachten uitvoerig uiteen.

Moeite en verdriet

Het is te gemakkelijk om de standpunten van het antinatalisme snel af te doen als absurd en marginaal. Inderdaad is deze gedachte tegen de natuur, maar ze heeft wel invloed. Zelfs al zeggen de verdedigers ervan zelf dat ze „slechts een minderheid” vormen. Ze hebben invloed op de publieke opinie en vinden gehoor bij groepen die strijden voor beperking van de bevolkingsgroei.

Maar er is meer. Een van de argumenten van de antinatalisten moet Bijbelgetrouwe christenen aan het denken zetten: het leven van een mens is vol moeite en verdriet. Zo spreken de Bijbel en de belijdenisgeschriften er ook over. Zondag 9 van de Heidelbergse Catechismus noemt het aardse bestaan een „jammerdal”. Moeite en zorg zijn het deel van ieder mens. Het leven kan zelfs zo zwaar zijn, dat Job en Jeremia de dag van hun geboorte vervloekten (Job 3:1-10 en Jeremia 20:14-15).

Dat is niet niks. Deze woorden tonen aan dat een mens, als hij in diep lijden en in grote vertwijfeling verkeert, kan wensen niet geboren te zijn. Daarom is voorzichtigheid geboden en kunnen woorden snel goedkoop klinken.

Hoe pastoraal de Engelse Bijbelverklaarder Matthew Henry ook is, hij zegt wel dat de vervloeking die Job uitspreekt „erg genoeg” is. „Het ontzettende van zijn (Jobs, WBK) leed en de wanorde van zijn geest kunnen het ten dele verontschuldigen, maar hij kan er toch volstrekt niet in gerechtvaardigd worden. Nu heeft hij het goede vergeten, waartoe hij geboren was. (...) De dag van onze geboorte te vloeken, omdat wij toen op het rampspoedige toneel van het leven zijn verschenen, dat is met de God van de Schepping te twisten, de waardigheid van ons menszijn te verachten en toe te geven aan een hartstocht, waarover wij ons bij kalm en sober nadenken zullen schamen.”

Vrolijk kruisdragen

Is er dan geen argument in de Bijbel te vinden voor de stelling dat het beter zou zijn als een mens niet geboren was. Dat wordt slechts eenmaal zo gezegd. In Markus 14:1 spreekt de Heere Jezus over de kruisweg die Hij moet afleggen. Van degene die Hem verraden zou, zegt Hij: „Maar wee dien mens door welken de Zoon des mensen verraden wordt; het ware hem goed, zo die mens niet geboren ware geweest.” Dat is ook de enige keer!

Elk mens die geboren wordt, komt op aarde met een doel: Zijn Schepper groot maken. En dat te midden van alle moeiten en zorgen die de mens door eigen schuld meemaakt. Dat is opdracht, dat is de zin van het menselijk bestaan: God groot maken. De Bijbel leert ons dat ieder mens eens erop beoordeeld zal worden of hij aan dat doel heeft beantwoord. Niemand kan dat, door eigen schuld. Maar daar is een weg tot behoud, in Jezus Christus. In en door Hem is het mogelijk in dit jammerdal te leven. Sterker, dan krijgen moeite, zorgen en verdriet een andere dimensie. Want een gelovige weet door Gods genade dat dit alles hem door zijn Schepper op vaderlijke wijze wordt toebedeeld. Zo kan hij vrolijk kruisdragen. Want hij heeft zicht op de dag van een nieuwe geboorte: als de Heere Jezus wederkomt.

Reformatorisch Dagblad 23-02-19
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier