Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Reporter
Creer datum:
4-01-2019 17:44:44
OPINIE 2019
Een nieuwe serie artikelen
Auteur: Reporter Creer datum: 4-01-2019 17:47:05
Verbondenheid met Isral is zegenrijk

Ds. C. J. Overeem en drs. A. Groothedde

Kennis van het jodendom helpt om dichter bij de oorspronkelijke bedoeling en impact van de woorden van Jezus en de apostelen te komen.
Een goede relatie met Isral is verrijkend voor de kerk uit de heidenen n andersom. We mogen als kerk bijvoorbeeld onze winst doen met wat ons van Joodse zijde - op grond van Mozes en de profeten - wordt aangereikt aan uitleg van de Schriften.

De staat Isral bestond in 2018 zeventig jaar; een prachtig jubileum. Afgelopen jaar bleek echter ook dat verbondenheid met Isral niet vanzelfsprekend is voor iedere christen. Verbondenheid lijkt soms te zijn omgeslagen in kritische distantie en ondubbelzinnige solidariteit in onverbloemde veroordeling. Natuurlijk kennen we de argumenten en sluiten we onze ogen niet voor wat er in het Midden-Oosten gebeurt. Al hopen we wel dat ook de kritische geluiden voortkomen uit een diepgevoelde verbondenheid met Isral. Isral is immers het volk van Gods eerste liefde. Het volk ook waaraan Hij vanwege de vastheid van Zijn verbond trouw zal blijven tot in eeuwigheid.

In dit artikel geven we drie argumenten die ervoor pleiten om als christenen te blijven investeren in een goede relatie met het Joodse volk:

Rabbijnse Bijbeluitleg

1. Wanneer wij erkennen dat aan de Joden door God de Schriften zijn toevertrouwd, kan er per definitie geen sprake zijn van eenrichtingsverkeer. We delen als christenen zo’n twee derde van onze Bijbel met het Joodse volk. Vooral de Thora (de eerste vijf boeken van het Oude Testament) wordt door Joden intensief bestudeerd. Als we ons niet willen verdiepen in de Joodse Schriftuitleg, laten we veel (exegetisch) goud links liggen. Terwijl we luisteren naar de Joodse stem kunnen onze ogen geopend worden voor aspecten in de Schrift die door ons zijn verwaarloosd of over het hoofd worden gezien.

In onze gereformeerd-protestantse traditie is de Joodse uitleg vaak positief gewaardeerd. Veel theologen gebruikten commentaren van rabbijnen bij de uitleg van de Schriften. Deze commentaren kunnen ook nu niet worden genegeerd bij de exegese van Gods Woord. We mogen als kerk onze winst doen met wat ons van Joodse zijde - op grond van Mozes en de profeten - wordt aangereikt.

Het jodendom komt belangstellende christenen inmiddels voorzichtig tegemoet als het gaat om zijn verlangen naar meer kennis. De Isralische krant Ha’aretz schreef onlangs over zogenaamde ”Yeshivas for Christians”. Een docent aan een van deze Joodse leerscholen zegt in de krant dat hij bij christenen „een diepe honger en dorst aantreft naar authentieke Thora-lessen.” Wat ons betreft niet zonder reden.

2. Jezus en Zijn eerste volgelingen waren op enkele uitzonderingen na Joods. Ook na Pasen en Pinksteren bleven Jezus’ volgelingen dagelijks eensgezind in de tempel bijeenkomen (Hand. 2:46 en 3:1).

Evenals Jezus liet bijvoorbeeld Paulus geen tittel of jota van de wet vallen (vgl. Matth. 5:17-18). Ook na zijn ontmoeting met Jezus de Messias bleef hij zichzelf identificeren als een Farizeer (Hand. 26:5). Hij maakte er zelfs werk van de Joodse feesten te vieren (Hand. 20:16). De aanklacht dat Paulus de Joden „afval van Mozes” zou leren (Hand. 21:21) was dan ook ongegrond. Jakobus raadde Paulus aan een paar dingen te doen om te bewijzen dat dit gerucht een valse aanklacht was en aan te tonen dat Paulus in werkelijkheid „meeging in het in acht nemen van de wet” (Hand. 21:24). Paulus bewilligde in dat verzoek. Dit was geen compromis of dubbelhartigheid. Het geloof in Jezus en het onderhouden van deze wetsbepalingen hingen samen. Ook op drie andere momenten legt hij hier getuigenis van af (Hand. 24:14, 25:8 en 28:17).

Paulus’ levenswandel kwam overeen met wat hij „in alle gemeenten voorschrijft” (1 Kor. 7:17-20), namelijk dat Joodse gelovigen „hun besnijdenis niet ongedaan moeten laten maken” en dat gelovigen uit de heidenen zich niet moeten laten besnijden. Ieder kon zich houden aan zijn eigen roeping (1 Kor. 7:20).

Conclusie: kennis van het jodendom helpt om dichter bij de oorspronkelijke bedoeling en impact van de woorden van Jezus en de apostelen te komen.

3. Onze verbondenheid met het Joodse volk is niet alleen ingegeven door de gedeelde Schriften (argument 1) en een verlangen naar een beter verstaan van het Nieuwe Testament (argument 2). We weten ons in het bijzonder ook nauw verbonden met Joodse broeders en zusters die met ons het geloof in Jezus als de Messias delen. Deze groep is, zeker in Isral, klein en kwetsbaar. Hun Joodse identiteit wordt miskend door religieuze Joden. Zij worden beschouwd als afvalligen, ”mesjoemats”, die hun Jood-zijn zouden verloochenen. Als je Jood wilt zijn, kun je niet in Jezus geloven, zo is de redenering.

Aan de andere kant is er de christelijke kerk. Eeuwenlang is er geen of nauwelijks rekening gehouden met de Joodse afkomst en achtergrond van sommige gelovigen. Zij zijn en voelen zich echter vaak volop Joods en houden van hun land. Hebben we als christenen uit de heidenen geen taak om zeker ook met hen onze verbondenheid in woord en daad vorm te geven? (vgl. 2. Kor. 9:13)

Bijzondere band

Laat helder zijn: een besef van verbondenheid met het jodendom staat niet synoniem voor kritiekloze omhelzing van het jodendom of onvoorwaardelijke support van de politieke keuzes van de staat Isral. De verschillen tussen Joden en christenen hoeven niet onder tafel te worden geveegd. Die verschillen doen van tijd tot tijd ook pijn. Dan denken we vooral aan de positie van Jezus als de Messias. Juist vanwege onze liefde voor Hem en de verbondenheid met het Joodse volk die we ervaren, doet het ontkennen of negeren van Hem verdriet. Maar dat hoeft niet te betekenen dat er in de ontmoeting met Joden geen bijzondere band wordt gevoeld.

Vertrouwen

Daadwerkelijke ontmoeting is een prachtige manier om onze verbondenheid met het jodendom vorm te geven en van elkaar te leren. Als Centrum voor Isralstudies zetten we dan ook sterk in op het bijwonen en organiseren van ontmoetingsbijeenkomsten (of dialooggroepen) en studiereizen.

Natuurlijk kunnen wij ons nooit losmaken van alles wat, vaak in de Naam van Jezus, het Joodse volk is aangedaan. Er ligt een diepdonkere geschiedenis achter ons. Die kunnen we niet negeren. Heeft de kerk het zicht op Jezus voor Joden vaak niet verschrikkelijk belemmerd en verduisterd?

Het spreekt niet vanzelf dat Joden een vertrouwelijke relatie met christenen willen aangaan. Het komt aan op echtheid en daadwerkelijke loyaliteit. Onze ervaring is dat, waar een klimaat van vertrouwen en vriendschap gegroeid is, deuren en harten op een verrassende wijze opengaan.

Uitnodiging

Het gebeurde een paar dagen voor Kerst. Een orthodox-Joodse buurman (hij komt oorspronkelijk uit Antwerpen) wenkt. „Goede kerstdagen toegewenst!” Hij kijkt om zich heen en vervolgt: „Weet je dat ik de kerstgezelligheid hier in Isral zo mis? Wat was dat in Belgi altijd een mooie tijd.” Er volgt een interessant gesprek. De conclusie: we moeten nog maar eens verder praten.

De uitnodiging ligt er inmiddels. We zien uit naar een fijne ontmoeting. En we bidden ook of het een ontmoeting mag zijn waarin we ontvangen n delen.

De auteurs zijn respectievelijk voorzitter en Isralconsulent van het Centrum voor Isralstudies. >>hetcis.nl


Rformatorisch Dagblad 3-1-19
Auteur: Reporter Creer datum: 19-01-2019 22:02:20

The days after: ds. M. Klaassen blikt terug op Nashville ophef

Heel Nederland viel over de Nashville verklaring. De mede door mij ondertekende verklaring raakte een open zenuw in de samenleving. Regenboogvlaggen werden gehesen, het OM gemobiliseerd en een verontwaardigde minister van Emancipatie was er snel bij om het stuk te typeren als een stap terug in de tijd. Dat is het feitelijk ook.

De lijn die de Nashville verklaring voorstaat is geen andere dan die de kerk gedurende twintig eeuwen heeft voorgestaan – en die door de meerderheid van de christenheid wereldwijd nog steeds wordt aangehangen: het huwelijk tussen man en vrouw als levenslange verbintenis van liefde en trouw, met afwijzing van alle seksuele levensverbintenissen die daar niet mee overeenstemmen. Behalve dan binnen de snel slinkende kerk van het Westen die onder invloed van de invloedrijke homolobby grote verlegenheid en verwarring vertoont. Echter, dat de samenleving op dit punt heel andere gedachten heeft, betekent nog niet dat de kerk geroepen is dit over te nemen. Het is een oude waarheid: een kerk die trouwt met de tijdgeest, is spoedig weduwe.
Wat vorige week maandag gebeurde, was een clash van wereldbeschouwingen.

Wat vorige week maandag gebeurde, was een clash van wereldbeschouwingen. Een wereldbeschouwing die zijn uitgangspunt neemt in de autonome mens tegenover een wereldbeschouwing die zijn uitgangspunt neemt in een theonoom verstaan van de werkelijkheid. Dat moet wel tot onbegrip en irritatie leiden. Ondertussen doet zich de spannende vraag voor in hoeverre er in deze o zo tolerante samenleving nog plaats is voor dit (klassieke) denken. Deze tolerante samenleving is deze week ongenadig door de mand gevallen. Opvattingen die niet stroken met wat de meerderheid denkt worden ongenadig neergesabeld onder het mom van homohaat en onverdraagzaamheid. Zoals Telegraafjournalist Wierd Duk schreef: ‘Het is, kortom, duidelijk wie er moeten hangen: die vermaledijde christenen’. Goedkoop, want o zo makkelijk. Degenen die nu het hardst roepen houden hun mond wanneer het orthodoxe islam betreft. Nogmaals Duk: ‘Wie de mannenbroeders van de SGP aanpakt, heeft niets te vrezen, sterker: is verzekerd van applaus’. Of zoals een andere commentator twitterde: ‘De Nashville verklaring komt voor liberalen als geroepen. Zo kunnen ze hun eigen morele superioriteit etaleren, door behoudende christenen neer te zetten als intolerante haters’ (Henk-Jan Prosman)

CIP 15-01-19
Auteur: Reporter Creer datum: 21-02-2019 11:00:06
Komt er een recessie?

Door ERIK BAKKER


Komt ie of komt ie toch niet dit jaar? Ik heb het over een recessie. De laatste keer dat we die meemaakten, was in 2009. Als we ook dit jaar bespaard blijven, hebben we tien jaar van aanhoudende economische groei te pakken.

De Europese Centrale Bank heeft nog middelen om de economie te stimuleren.
De Europese Centrale Bank heeft nog middelen om de economie te stimuleren.Ⓒ AFP
Natuurlijk, ook ik zie dat de economische groei vertraagd is. Aanwijzingen genoeg daarvoor. Maar dat de economie een tandje terugschakelt, is eerder voordehand liggend dan verbazingwekkend te noemen. Na zoveel jaren aanhoudende groei, is een groeivertraging, ook historisch bezien, volkomen logisch.


Op de lagere groei(vooruitzichten) kunnen – en zullen – de beleidsmakers bovendien reageren met stimulerend beleid. Het is waar dat de Europese Centrale Bank weinig middelen heeft de economie te stimuleren, maar laten we niet uit het oog verliezen dat de eurozone als geheel zo goed als een begrotingsevenwicht kent. Dat betekent dat er veel ruimte bestaat voor stimulerend beleid. Dit geldt met name voor het grootste en het belangrijkste euroland, Duitsland.

De ECB heeft dus niet veel middelen. Maar dat is niet hetzelfde als stellen dat de bank helemaal geen middelen heeft! De bank kan het moment van de eerste renteverhoging in jaren, thans op zijn vroegst in de herfst van 2019, verder naar de toekomst schuiven. Daarnaast kan de ECB de banken voorzien van een nieuwe ronde van speciale leningen, de zogeheten TLTRO's. Die hebben als voorwaarde dat dat geld uitgeleend wordt aan bedrijven in de eurolanden. Tot slot kan de bank het opkopen van obligaties herstarten, iets waarvan de ECB herhaaldelijk aangegeven heeft te overwegen als de vooruitzichten voor economische groei tegenvallen. Alleen al het aankondigen daarvan zou stimulerend beleid zijn.

De vorig jaar sterk gedaalde olieprijs helpt ook. Die daling is het beste te zien als een forse en onaangekondigde belastingverlaging, omdat de inflatie erdoor gedrukt wordt. Dat drukkende effect zal zich de komende maanden blijven manifesteren.

Daarnaast zou het niet verbazen als de euro dit jaar sterker wordt. Een sterkere euro drukt te inflatie ook al omlaag. In combinatie met dalende werkloosheid en een snellere stijging van de lonen, belooft dat veel goeds voor de koopkracht van de Europeaan. Binnenlandse consumptie is een zeer belangrijke drijfveer voor economische groei. Hierbij hoop ik wel dat de overheden die stijgende koopkracht niet afromen via nieuwe heffingen en extra belastingen.

Ook export is belangrijk voor de economische groei in onze contreien, wat niets anders betekent dat de vooruitzichten voor economische groei in China een belangrijke rol speelt. Ook daar is de groei recent afgenomen maar sindsdien hebben de overheid en de centrale bank veel stimuleringsmaatregelen aangekondigd, die allemaal de groei in loop van dit jaar juist kunnen aanjagen.

Wat roet in het eten kan gooien, is een eventuele escalatie van de handelsoorlog tussen China en de VS en de VS met andere landen. Hoewel het definitief begraven van die strijdbijl niet te verwachten is, lijkt de kans groot dat het conflict ook niet zal escaleren.

Op basis van dat alles sta ik niet verbaasd te kijken als we eind dit jaar onze economie zien aandikken.

Telegraaf 21-02-19
Auteur: Reporter Creer datum: 25-02-2019 20:45:01
We zijn geboren om onze Schepper groot te maken

Wim Kranendonk


De 27-jarige Raphael Samuel uit India daagt zijn ouders voor de rechter, omdat hij nooit geboren had willen worden. Volgens hem zou de wereld er zonder mensen beter uit-zien. beeld EPA, Jagadeesh NV
De 27-jarige Raphael Samuel uit India daagt zijn ouders voor de rechter, omdat hij nooit geboren had willen worden. Volgens hem zou de wereld er zonder mensen beter uit-zien. beeld EPA, Jagadeesh NV
De 27-jarige Raphael Samuel uit Mumbai (India) houdt naar eigen zeggen erg veel van zijn ouders. Toch daagt hij hen voor de rechter. Waarom? Omdat zij hem „voor hun eigen plezier op de wereld hebben gezet”. Dat had niet moeten gebeuren. Raphael Samuel had nooit geboren willen worden.

Nee, levensmoe is Raphael niet en zakelijk gezien is hij tamelijk succesvol. „Ik heb een goed leven”, zei hij enkele weken geleden tegenover de BBC. „Maar ik had niet geboren moeten worden.” Het feit dat hij er is, neemt hij zijn ‘geliefde’ ouders kwalijk. „De wereld zou er zonder mensen beter uitzien.”

Merkwaardig is dat zijn moeder er geen bezwaar tegen maakt dat haar kind de gang naar de rechter maakt. Ze heeft een goede band met hem. „Het komende proces richt zich niet zozeer tegen ons als ouders, maar tegen de gedachte dat het geboren worden van kinderen een aanwinst is voor de wereld. Die mening wijst hij af.”

Jammerdal

De opvatting dat het immoreel is kinderen geboren te laten worden, staat te boek als antinatalisme. De grondgedachte is dat kinderen ten principale alleen maar leed en pijn zullen lijden. Alleen de ouders zouden aan de geboorte en het opgroeien vreugde beleven; het kind zelf kan alleen maar narigheid verwachten.

Voor dit antinatalisme zijn er diverse motieven. In India, het land waar Raphael Samuel is geboren, zijn er stromingen binnen het hindoesme die ”niet geboren worden” als enige (theoretische) optie zien om de ”eeuwige cyclus” van geboren worden, sterven, weer geboren worden en weer sterven te doorbreken. Mogelijk speelt deze gedachte bij Samuel op de achtergrond mee.

Veelzeggend is echter de naam van zijn YouTubekanaal: Nihilaland. Dat kan worden uitgelegd als een vingerwijzing naar het nihilisme – de gedachte dat er geen waarden en normen bestaan en dat alles zinloos is. Zo ziet Samuel het leven van een mens inderdaad. Zijn bestaan is niet anders dan een jammerdal. „De mens zucht onder het juk van pijn, verdriet, lijden en sterven.”

Uniek is dat Raphael Samuel zijn ouders nu voor de rechter sleept. Daarbij is het nog maar de vraag of hem dit lukt. Vooralsnog heeft hij geen jurist kunnen vinden die hem in de rechtbank wil bijstaan. Maar het antinatalisme is niet uniek.

In 1832 schreef de Amerikaanse arts en filosoof Charles Knowlton een pamflet waarin hij voor het eerst de gedachte opperde dat het beter was als er geen kinderen werden geboren, al trok hij daaruit niet de consequenties, zoals de Indir uit Mumbai dat nu doet. Dankzij de pr-campagne die Annie Besant (Britse strijdster voor vrouwenrechten in de tweede helft van de negentiende eeuw) voor de ideen van Knowlton voerde, leidde zijn pamflet tot de praktijk van de geboorteregeling.

De Zuid-Afrikaanse hoogleraar filosofie David Benatar zegt dat de gedachte van geboortebeperking en antinatalisme in elkaars verlengde liggen. „Antinatalisten zeggen dat geen enkel kind geboren moet worden, verdedigers van geboortebeperking stellen dat sommige kinderen niet geboren moeten worden.”

Benatar zelf is overtuigd voorstander van het antinatalisme. Behalve dat volgens hem ouders hun kind ten behoeve van eigen genot en geluk opofferen aan allerhande ellende die ze tijdens hun leven zullen meemaken, wijst hij op het gevaar van overbevolking, klimaatverandering en uitputting van de aarde. In zijn boek “Better Never to Have Been: The Harm of Coming into Existence” zet hij deze gedachten uitvoerig uiteen.

Moeite en verdriet

Het is te gemakkelijk om de standpunten van het antinatalisme snel af te doen als absurd en marginaal. Inderdaad is deze gedachte tegen de natuur, maar ze heeft wel invloed. Zelfs al zeggen de verdedigers ervan zelf dat ze „slechts een minderheid” vormen. Ze hebben invloed op de publieke opinie en vinden gehoor bij groepen die strijden voor beperking van de bevolkingsgroei.

Maar er is meer. Een van de argumenten van de antinatalisten moet Bijbelgetrouwe christenen aan het denken zetten: het leven van een mens is vol moeite en verdriet. Zo spreken de Bijbel en de belijdenisgeschriften er ook over. Zondag 9 van de Heidelbergse Catechismus noemt het aardse bestaan een „jammerdal”. Moeite en zorg zijn het deel van ieder mens. Het leven kan zelfs zo zwaar zijn, dat Job en Jeremia de dag van hun geboorte vervloekten (Job 3:1-10 en Jeremia 20:14-15).

Dat is niet niks. Deze woorden tonen aan dat een mens, als hij in diep lijden en in grote vertwijfeling verkeert, kan wensen niet geboren te zijn. Daarom is voorzichtigheid geboden en kunnen woorden snel goedkoop klinken.

Hoe pastoraal de Engelse Bijbelverklaarder Matthew Henry ook is, hij zegt wel dat de vervloeking die Job uitspreekt „erg genoeg” is. „Het ontzettende van zijn (Jobs, WBK) leed en de wanorde van zijn geest kunnen het ten dele verontschuldigen, maar hij kan er toch volstrekt niet in gerechtvaardigd worden. Nu heeft hij het goede vergeten, waartoe hij geboren was. (...) De dag van onze geboorte te vloeken, omdat wij toen op het rampspoedige toneel van het leven zijn verschenen, dat is met de God van de Schepping te twisten, de waardigheid van ons menszijn te verachten en toe te geven aan een hartstocht, waarover wij ons bij kalm en sober nadenken zullen schamen.”

Vrolijk kruisdragen

Is er dan geen argument in de Bijbel te vinden voor de stelling dat het beter zou zijn als een mens niet geboren was. Dat wordt slechts eenmaal zo gezegd. In Markus 14:1 spreekt de Heere Jezus over de kruisweg die Hij moet afleggen. Van degene die Hem verraden zou, zegt Hij: „Maar wee dien mens door welken de Zoon des mensen verraden wordt; het ware hem goed, zo die mens niet geboren ware geweest.” Dat is ook de enige keer!

Elk mens die geboren wordt, komt op aarde met een doel: Zijn Schepper groot maken. En dat te midden van alle moeiten en zorgen die de mens door eigen schuld meemaakt. Dat is opdracht, dat is de zin van het menselijk bestaan: God groot maken. De Bijbel leert ons dat ieder mens eens erop beoordeeld zal worden of hij aan dat doel heeft beantwoord. Niemand kan dat, door eigen schuld. Maar daar is een weg tot behoud, in Jezus Christus. In en door Hem is het mogelijk in dit jammerdal te leven. Sterker, dan krijgen moeite, zorgen en verdriet een andere dimensie. Want een gelovige weet door Gods genade dat dit alles hem door zijn Schepper op vaderlijke wijze wordt toebedeeld. Zo kan hij vrolijk kruisdragen. Want hij heeft zicht op de dag van een nieuwe geboorte: als de Heere Jezus wederkomt.

Reformatorisch Dagblad 23-02-19
Auteur: Reporter Creer datum: 31-05-2019 16:50:19

Het vertolken van levensrauwheid kan zonder vloeken

Jeannet de Jong



De gebrokenheid en onopgeloste vragen kunnen haast onder je huid gaan zitten in goede, christelijke boeken. Elke zonde moet beschreven worden, maar dat hoeft niet te verzanden in expliciete vloeken of gedetailleerde seksscnes.

Onlangs verscheen bij uitgeverij Van Wijnen de vertaalde roman ”Gewone genade” van de Amerikaanse christelijke schrijver William Kent Krueger. In het RD stond een interview met de vertaler en uitgever, Dingeman van Wijnen, met als titel ”Worstelen om een vloek in een boek” (17-5). De titel wekt de suggestie dat in genoemde roman een enkele vloek voorkomt. Een vlugge screening levert echter al zo’n 23 vloeken op, varirend van de naam ”Jezus” tot de voluit geschreven vraag om verdoemenis, soms zelfs meerdere keren per pagina en in combinatie met andere grove schuttingtaal. De vraag of dit boek in de christelijke boekhandel thuishoort, is daarom evident. Niet omdat ”Gewone genade” geen mooi boek zou zijn. Want dat is het. Een ontroerend en aangrijpend verhaal, waarin Gods genade zichtbaar wordt op een indrukwekkende manier. Wel omdat het grove taalgebruik en de regelmatig terugkerende vloeken in dit boek niet thuishoren in de christelijke boekhandel en daarmee een grens overgegaan wordt.

2019-05-17-KRK2-bijvanwijnen17-4-FC-V_webLees ookWorstelen om een vloek in een boek

Weggemoffeld

Van Wijnen geeft aan dat christelijke literatuur iets van de rauwheid en gebrokenheid moet laten zien. De werkelijkheid moet niet weggemoffeld worden.

Ik denk dat door de jaren heen talloze voorbeelden te noemen zijn van christelijke boeken waarin die werkelijkheid zeer nadrukkelijk naar voren komt. De onvergetelijke klassieker ”De Tornado” van B Nijenhuis zit vol rauwe emotie en wanhoop, die ook richting God onbekommerd wordt uitgeschreeuwd. De romans van Els Florijn beschrijven de twee wereldoorlogen op zo’n manier, dat de rauwheid, gebrokenheid en onopgeloste vragen haast onder je huid gaan zitten. Toch wordt er geen onvertogen woord in geschreven. De kracht van goede christelijke literatuur zit juist in die subtiliteit. Elke zonde moet beschreven worden, maar dat hoeft niet te verzanden in expliciete vloeken of gedetailleerde seksscnes.

Van Wijnen geeft nadrukkelijk aan dat bij uitgave van dit boek het missionaire aspect een grote rol speelt. Niet-christenen zullen niet snel een christelijk boek lezen, maar hij hoopt dat ze door het lezen van dit boek wel iets van Gods genade zullen ontdekken. Mijns inziens gaat hij hier volledig voorbij aan het punt waar de weerstand van niet-christenen ten diepste zit. Die weerstand richt zich echt niet op het feit of er wel of geen vloeken in een boek staan. De diepste weerstand zit juist in die sporen van Gods genade die zichtbaar worden. Het Evangelie van zonde en genade, de diepe boodschap van het kruis, is nog steeds niet naar de mens, ook niet als wij die boodschap verpakken in een wat meer seculier aandoend jasje. Als Van Wijnen de seculiere mens wil bereiken, moet hij zijn vertaalde roman uitbrengen bij een andere uitgever en het boek breed laten verspreiden bij de boekhandels Bruna en Libris.

Sluipenderwijs

Nu komt het boek echter de christelijke boekhandel binnen. Sluipenderwijs wordt daarmee een grens verlegd. Er zijn goede boeken waarin helaas gevloekt wordt, maar die zeer de moeite waard zijn om er kennis van te nemen. Die worsteling zal iedere christelijke boekenliefhebber kennen en iedereen zal daarin voor Gods aangezicht zijn eigen keuze maken. Er zijn boeken die je toch leest, voor studie of werk, om kennis te nemen van samenleving, cultuur en tijdgeest, omdat ze een belangrijke plaats innemen in de literatuur. Bij elk boek in de bibliotheek of seculiere boekhandel sta ik voor die afweging en niet iedere vloek is voor mij een reden om een boek niet te lezen.

De christelijke boekhandel heeft daarin echter een heel andere positie. Menige christelijke boekhandel functioneert als een baken in een seculiere omgeving, vaak gesteund door een interkerkelijke achterban. De boeken die daar aangeboden worden, moeten door alle klanten onbevangen gelezen kunnen worden. Inclusief de rauwe werkelijkheid, de gebrokenheid en de zonde in al hun verschijningsvormen die daarin beschreven worden. Maar wel op een manier die past bij een leven naar Gods Woord. Om zo toegerust ook de seculiere wereld weer iets van Gods buitengewone genade te kunnen laten zien.

De auteur werkt als vrijwilliger bij christelijke boekwinkel De Fakkel in Soest.


Reformatorisch Dagblad 27-05-19
Auteur: Reporter Creer datum: 28-06-2019 15:23:48

Het christendom wordt vernietigd en het Westen kijkt toe en zwijgt

Grote zorgen over de positie van veel christenen wereldwijd. Maar de zorgen gaan verder dan de vervolging zelf. Er zijn ook veel organisaties en christenen die aan de bel trekken vanwege de lakse en onverschillige houding die het Westen heeft ten opzichte van christenvervolging. Moslimlanden lijken alle ruimte te krijgen om het christendom uit te roeien.

Melanie Phillips, een Brits journalist zei het in 2014 al in The Times: "Religieuze vrijheid, de kernwaarde van de westerse beschaving, wordt in grote delen van de wereld vernietigd. Maar het Westen, dat deze religieuze oorlog kortzichtig ontkent, kijkt weg..." Soms lijkt het wel alsof de vervolging van en aanslagen op christenen in het westen niet serieus genomen wordt, zo concludeert ook Gatestone Institute. Zo vraagt men zich af waar de solidariteit met christenen in Sri Lanka precies was.

Rakib Ehsan, Brits geleerde n moslim vraagt zich dat ook af. "De verschillen in toon en aard tussen de veroordelingen van de terroristische aanslagen in Christchurch en Sri Lanka zijn opvallend. Na Christchurch was er geen aarzeling om de religieuze achtergronden van de slachtoffers te vermelden, om emotie en genegenheid naar de moslimgemeenschappen te sturen. Politici hebben er niets op tegen om de gebeurtenissen in Christchurch als terrorisme aan te merken."

"Wat duidelijk is, is niet alleen een duidelijke terughoudendheid om de religieuze achtergrond van de christenen die in Sri Lanka zijn vermoord te benoemen, maar ook een gebrek aan oprechte solidariteit met christelijke gemeenschappen over de hele wereld, die ernstige worden vervolgd op grond van hun geloof."

Waar zijn de gezichten van de slachtoffers van Sri Lanka? Waarom zien we zo weinig persoonlijke verhalen? De stilte van de westerse intellectuele wereld en de media is bijzonder oorverdovend. Het nieuwe humanitaire geweten lijkt slechts twee groepen te zien: zij die recht hebben op het medeleven en de bescherming van de internationale gemeenschap, en zij, zoals christenen, die deze hulp of solidariteit onwaardig zijn.

Waar is de verontwaardiging in het Westen over de vernietiging van het christelijke leven en de mensen? Het voelt alsof er geen verontwaardiging is, alleen stilte, onderbroken door bommen en "Allahu Akbar". De geschiedenisboeken van de toekomst zullen dit westerse verraad niet goedkeuren. Als het Westen de vervolgingen van christenen serieus had genomen, dan zou nu de klok niet geluid hebben voor de dood van de christelijke aanwezigheid - niet alleen in historische gebieden van het christendom, maar ook voor het Westen. Islamitische extremisten hebben gezien dat het Westen zich niet heeft gemobiliseerd om hen te verhinderen de christenen te onderdrukken, alsof er onbewust een vreemde verstandhouding is tussen ons stilzwijgen en het etnische zuiveringsproject van de Islamitische Staat, gericht op het wegvagen van christenen

CIP
Auteur: Reporter Creer datum: 5-07-2019 15:44:48
05 juli 2019 door Jeffrey Schipper

Ministerie van Economische Zaken bezoekt Christenen voor Isral vanwege schenden 'anti-Isralpolitiek'

'Onlangs bracht het ministerie van Economische Zaken een bezoekje aan het Isralcentrum in Nijkerk. Hen was namelijk ter ore gekomen dat het Isral Producten Centrum zich niet aan de anti-Isralpolitiek van de Europese gemeenschap hield', laat Roger van Oordt, directeur van Christenen voor Isral weten.

Van Oordt vervolgt: 'Een richtlijn uit 2015 kwam op tafel waarin de Europese Commissie, met instemming van Nederland, bedrijven wil verplichten om de term ‘product uit Isral’ niet meer op etiketten te vermelden als het product gemaakt wordt in Judea, Samaria of op de Golan. Er moet op het etiket worden vermeld ‘gemaakt op de Westelijke Jordaanoever’ en dan tussen haakjes er achter ‘Isralische nederzetting’.

Voor mij zijn dit gewoon anti-Joodse maatregelen. Het is onderscheid tussen producten gemaakt door Arabieren en Joden. Etikettering was ooit bedoeld voor voedselveiligheid, maar nu is het geworden tot een politiek drukmiddel tegen de Joodse staat. We moeten spreken over ‘kolonisten’ en ‘nederzettingen’ om de Joodse staat verder te criminaliseren.

Ik hoop dat er stemmen zullen opgaan in regering en parlement die deze nieuwe oorlogsvoering tegen Isral gaan stoppen, zodat de ambtenaren niet meer de gewillige uitvoerders hoeven te zijn van bizarre anti-Isralmaatregelen. Ondertussen raad ik u aan om juist nu wijn te kopen uit Judea, Hebron', aldus Van Oordt.

CIP
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier