Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Alex
Creer datum:
28-12-2018 14:50:56
OPMERKELIJK
Een nieuwe serie verhalen
Auteur: Alex Creer datum: 28-12-2018 14:51:52
Winnaars PostcodeKanjer Vrouwenpolder gaven geld uit in eigen dorp

VROUWENPOLDER - Winnaars geven bewust geld uit in hun eigen omgeving en helpen anderen met hun gewonnen geld. Dat blijkt uit onderzoek van de Postcode Loterij onder onder meer 41 PostcodeKanjer-winnaars uit Vrouwenpolder. Het onderzoek is uitgevoerd in aanloop naar de PostcodeKanjer van 53,9 miljoen euro die ook dit jaar weer op 1 januari bekend wordt gemaakt.

Cris Sohier

Aan het onderzoek onder wijkwinnaars van de PostcodeKanjer, deden winnaars mee uit Vrouwenpolder (2014), Amsterdam Zuidoost (2015), Sittard (2016), Den Haag (2017) en Eastermar (2018).

Deelnemers van de Postcode Loterij in Vrouwenpolder kregen op 1 januari 2014 de verrassing van hun leven. Vijf jaar na de PostcodeKanjer van 42,9 miljoen euro blijkt dat niet alleen deelnemers, maar het hele dorp profiteert van de grote geldprijs.

Op 1 januari 2014 viel de PostcodeKanjer van toen 42,9 miljoen euro in het dorp Vrouwenpolder. Ruim 180 deelnemers uit het postcodegebied 4354 wonnen per lot 80.399 euro, als zij in 2013 met alle trekkingen meespeelden. In de winnende straat varieerden de bedragen van ruim 1 miljoen euro tot ruim 6,6 miljoen euro per winnaar.

Klusjesmannen

Aannemers en klusjesmannen in de buurt van het dorp deden goede zaken nadat de PostcodeKanjer daar is gevallen. Bijna de helft van de winnaars (46 procent) in Vrouwenpolder geeft aan zijn of haar huis te hebben verbouwd. Van deze winnaars koos een meerderheid (79 procent) voor een aannemer of klusjesman uit de buurt, omdat ‘we het geld graag in de buurt besteden’, ‘we het die mensen gunnen’ en ‘dan hebben zij er ook profijt van’.

Van de winnaars zegt 71 procent dat het winnen van het geldbedrag meer vrijheid heeft gegeven. 39 procent zegt zelfs dat zij hun droom hebben kunnen verwezenlijken dankzij het winnen van de PostcodeKanjer. Daarnaast zegt 46 procent bewust geld uitgegeven te hebben in zijn of haar eigen buurt. Maar liefst 54 procent geeft aan ook anderen geholpen te hebben met het gewonnen geld. Ruim de helft (51 procent) zegt blij te zijn met de positieve aandacht voor het dorp die naar aanleiding van de PostcodeKanjer is ontstaan.

PZC 28-12-18
Auteur: Reporter Creer datum: 7-01-2019 19:06:21
Huh, is dit de Sahel? Dankzij lokale boeren bloeit de woestijn in Niger
Door: Ben van Raaij



De Sahel staat vanouds voor droogte en hongersnood, maar grote delen zijn tegenwoordig schitterend groen en vruchtbaar. 250 miljoen bomen zijn erbij gekomen, allemaal dankzij lokale boeren, zo leert een rondtocht door Zuid-Niger.

Dan Saga: stille revolutie
Dertig jaar geleden was alles hier kaalgekapt, wijst Ali Miko. Nu zijn de akkers waar de 40-jarige boer uit Dan Saga, Zuid-Niger, net zijn gierst en boontjes heeft geoogst, bezaaid met bomen en struiken. ‘In 1984 stonden hier in de regio Maradi twee, drie bomen op een hectare, nu zeker honderd.’

Miko beent met grote passen over zijn akker. ‘Ik heb dertig boomsoorten op mijn land’, vertelt hij trots. Hij laat zien hoe hij jonge sprieten bijsnoeit zodat ze sneller groeien. ‘Mijn oogsten zijn drie keer zo groot als vroeger, en zonder kunstmest. Mijn vrouw en ik nemen daarom nog een kind.’


Ali Miko aan het werk op zijn land.
Een stille revolutie heeft zich voltrokken in Niger, een van de armste (en, met gemiddeld zeven kinderen per vrouw, snelst groeiende) landen ter wereld. Zuid-Niger, een uitgeput, uitgemergeld land dat in de jaren zeventig en tachtig werd geteisterd door langdurige droogten, misoogsten en hongersnoden, waar de Sahara oprukte en dat alleen nog met westerse voedselhulp leek te kunnen overleven, is veranderd in een groen, vruchtbaar parklandschap.


Een marskramer en zijn met zout bepakte dromedaris trekken van dorp tot dorp om het te verkopen als veevoer.
‘Niemand had het in de gaten’, zegt Chris Reij, een expert duurzame landbouw bij het World Resources Institute die deze vergroening twaalf jaar geleden via satellietbeelden op het spoor kwam. ‘Zes miljoen hectare, 250 miljoen bomen, geheel onder de radar gebleven.’ De grootste milieuverbetering in Afrika, niet te danken aan westerse hulporganisaties, maar aan lokale boeren.

Het geheim? Dat zijn de bomen, en n boomsoort in het bijzonder: de inheemse gao (Faidherbia albida). ‘Een echte wonderboom’, in de woorden van agronoom Abasse Tougiani van het Nationaal Instituut voor Landbouwkundig Onderzoek in Niamey, de hoofdstad van Niger. Zijn enorme wortelstelsel houdt het regenwater vast en beschermt de bodem tegen erosie. Zijn bladeren nemen stikstof op uit de lucht en geven die als ze vallen als natuurlijke bemesting af aan de grond.


Vrouwen stampen gierst. Er zijn in de regio drie tot vier grote oogsten per jaar.
Uniek ook aan de gao is dat zijn bladerkroon groeit in de droge tijd, en dan de grond beschaduwt en koelt (dit kan meerdere graden schelen, cruciaal voor de overleving van bodemorganismen en zaden), en afvalt aan het begin van het groeiseizoen, als het kiemend zaad op de akker zonlicht en compost nodig heeft. Gesnoeide takken zijn bovendien prima brandhout, de peulen veevoer, en vermalen schors helpt tegen maagpijn, hoofdpijn en aambeien.

Het cultiveren van gao’s en andere bomen op akkers heeft geleid tot een forse verbetering van de vruchtbaarheid van het land. Een aanpak die agrobosbouw of ‘door boeren beheerde natuurlijke regeneratie’ (RNA op zijn Frans) wordt genoemd. En die vaak gecombineerd wordt met water harvesting (zoals de aanleg van ‘halve manen’ en andere bodemstructuren om regenwater, humus en bemesting op akkers te concentreren) en kleinschalige irrigatie. Dat is overal langs de RN1, de hoofdweg van Niamey naar Zinder, goed te zien.

Mirriah: bomen van God
In november, aan het eind van de regentijd, zijn in de velden de gierst en de sorghum al geoogst. Overal zijn zingende dorpelingen bezig samen het graan te dorsen. De korrels worden in manden naar de rumbu’s gebracht, ronde lemen gebouwtjes met rieten puntdak aan de rand van het dorp, waar de voorraad wordt opgeslagen totdat ze nodig is. Elders bereiden boeren intussen de ingezaaide moestuinen voor op het zogenoemde contre-saison.


Een vrouw en een jong meisje lopen richting een bos met baababs. Zowel de vruchten als bladeren van de boom worden gegeten.
Zoals Abdou-Idi (51), die bij Mirriah bezig is met het planten van sla. In zijn tuin staan een dertigtal enorme baobabs. De bomen leveren een belangrijk deel van het inkomen van zijn gezin van twee vrouwen en 15 kinderen. De bladeren gelden als delicatesse, ze zijn onmisbaar in lokale vleessaus en worden vanuit Mirriah, baobabhoofdstad van Niger, tot naar Azi gexporteerd. Abdou-Idi heeft grote gaten gegraven om zijn tuin te bevloeien. Hij demonstreert hoe hij het water oppompt en gooit de emmer dan voorzichtig terug in het gat.


In de schaduw van de baobabs kunnen moestuintjes groeien.
Boeren in Niger en andere Sahel-landen beschermden nuttige bomen in hun velden zoals de baobab, de gao en de acacia sinds mensenheugenis. Die bomen waren van God en zouden er altijd zijn. Maar toen kwamen de Fransen. De koloniale heersers eisten schone akkers in Europese stijl voor de grootschalige teelt van pinda’s en andere cash crops. Veel bomen werden gekapt.

Na de Fransen kwamen de rampzalige droogten van de jaren zeventig, tachtig. Resterende bomen stierven, werden opgestookt of moesten wijken voor akkers. Oogsten verslechterden nog meer en de harmattan, de woestijnwind, blies de laatste vruchtbare aarde weg. ‘We hadden allemaal honger’, herinnert een boer in Batodi zich. ‘Het vee stierf, de mensen trokken weg.’


De omslag kwam begin jaren tachtig toen Tony Rinaudo, een Australische zendeling en agronoom, ontdekte dat het struikgewas dat de boeren in Niger elk jaar van hun land haalden eigenlijk jonge boompjes waren en dat de verdorde bodem nog vol zat met de wortels van verdwenen bos. Hij beloofde de boeren voedselhulp als ze de bomen voortaan lieten staan.

Volkskrant 03-1-19
Auteur: Reporter Creer datum: 10-01-2019 21:57:30
Daimy (9) maakt sieraden voor KWF Kankerbestrijding

Ze is pas negen jaar, de creatieve Daimy uit Dordrecht, maar ondanks haar jonge leeftijd is ze al volop bezig met liefdadigheid. Daimy maakt sieraden voor KWF Kankerbestrijding.

Het idee ontstond op school. Daar verkochten alle leerlingen bij kraampjes zelfgemaakte creaties of spullen die ze niet meer wilden. De opbrengst van deze markt ging naar het goede doel: KWF Kankerbestrijding.

De jonge Daimy vond het zo mooi dat ze direct aan haar moeder vroeg of ze thuis voor KWF door mocht gaan met het maken van haar sieraden. De juweeltjes maakt ze van oude sieraden. Die haalt ze uit elkaar om ze vervolgens te recyclen tot nieuwe sieraden. Haar moeder Lilian was meteen enthousiast.

Kopen via Facebook
"Ik hou van creatieve dingen, dus ik denk dat ze het zo heeft gerfd", licht Lilian toe. De twee zitten 's avonds vaak samen te knutselen. "Aan het eind van de dag zet ik op Facebook wat we af hebben." Daarna volgen de berichtjes van kopers.
Op de pagina komen ook berichten binnen van mensen die oude sieraden willen doneren aan Daimy. Daar is zij maar al te blij mee, want ze is voorlopig nog niet klaar met haar hobby. "Ik blijf dit nog het hele jaar doen", zegt ze. "En volgend jaar kiezen we dan een ander doel en gaan we nog steeds sieraden maken."

Het geld dat binnenkomt verzamelen moeder en dochter in een grote pot. De inhoud van die pot wordt in n keer aan het KWF gedoneerd zodra hij vol is.

Rijnmond tv 10-01-19
Auteur: Reporter Creer datum: 26-01-2019 18:41:03

Wat een luxe voor de minister: geld lenen en geld toe krijgen

Arie de Rooij


Het zijn plezierige tijden voor de minister van Financin. Hij hoeft geen pijnlijke bezuinigingsmaatregelen te treffen en als hij als penningmeester van het land geld leent, krijgt hij geld toe.

Op rentegebied leven we in bijzondere omstandigheden. Spaarders kunnen erover meepraten. Hun tegoed bij de bank levert nagenoeg niks op, in rele termen –als je de inflatie meetelt– boeren zij zelfs achteruit. Maar laten we de situatie ook eens bekijken vanuit de invalshoek van de overheid. En daarbij dienen we te bedenken: als we over het publieke huishoudboekje praten, hebben we het indirect ook over onze eigen portemonnee. De hoogte van de belastingen hangt immers nauw samen met de positie van de schatkist.

We torsen met z’n allen, als gevolg van tekorten in het verleden, een overheidsschuld mee van zo’n 400 miljard euro. Bij een bevolking van ongeveer 17 miljoen mensen, betekent dat grofweg 23.500 euro per persoon, voor een gezin met twee kinderen opgeteld dus bijna een ton.

Maar er is goed nieuws: die last wordt geleidelijk aan wat lichter. We hebben namelijk in Nederland –met dank aan de florerende economie– al enkele jaren op rij een overschot op de rijksbegroting. De totale schuld komt in 2019, voor het eerst sinds 2007, uit onder de 50 procent van het bruto binnenlands product (bbp).

Minister Wopke Hoekstra doet een minder fors beroep op beleggers. Het agentschap dat voor hem de transacties op de markt regelt, raamt de behoefte voor de lopende twaalf maanden op 42,6 miljard euro. Er is weliswaar geen tekort, maar de overheid heeft wel geld nodig om oude obligaties af te lossen. De eerste hap zit al in de knip. Eerder deze maand haalde de staat 1,5 miljard op door heropening van een lening uit 2013 die in 2023 wordt terugbetaald.

Daar hangt een couponrente aan van 1,75 procent. Voor nu is dat belachelijk hoog, maar dat percentage paste bij de situatie rond de uitgifte, vijf jaar terug. Kopers moesten voor de nieuwe stukken wel 109 euro neertellen om in 2023 de nominale waarde van 100 euro retour te ontvangen. Dat correspondeert voor hen met een negatief rendement van 0,28 procent. Omgekeerd: kassa voor de minister, hij krijgt geld toe. Wat een luxe.

De tienjaarsrente schommelt momenteel rond 0,35 procent. Je zou verwachten dat die door het stoppen van het opkoopprogramma van de ECB omhoog gaat (minder vraag naar obligaties, dus dalende koersen en, tegengesteld daaraan, stijgende rente). Maar hij is in de voorbije maanden juist gezakt. Onrust op de aandelenmarkten dreef beleggers naar schuldtitels van veilige landen en stimuleerde de vraag. De vijfjaars- en tweejaarsrente liggen nabij min 0,3 en min 0,6 procent. In 2011 bedroegen de renteuitgaven van het Rijk 10 miljard euro, in 2019 zal dat 5,5 miljard zijn.

Concluderend: financieel gezien is lenen vandaag de dag helemaal niet onaantrekkelijk. Toch is het verstandig dat de minister werkt aan schuldvermindering. Hoe vaak klinkt niet de waarschuwing dat de enorme schuldenberg in de wereld het risico op een volgende crisis vergroot. Bovendien, de economie zakt vast weer een keer in. Nu sparen en de schuld beperken, geeft dan meer armslag om tegengas te bieden en niet meteen zwaar te hoeven bezuinigen. Een goede beheerder van ’s lands financin betracht juist ook bij gunstig tij zuinigheid.

Reformatorisch Dagblad 26-01-19

Auteur: Reporter Creer datum: 6-02-2019 22:22:34
Moslims bekeren zich tot christelijk geloof na ervaring met ISIS


Ruth van der Kolk

Kobani

Het christendom heeft de interesse gewekt van Syrirs, nadat ze gedwongen waren door ISIS om de sharia na te leven. Steeds meer mensen die daarmee te maken hebben gehad worden lid van een christelijke kerk in Kobani.

Nederlands Dagblad 06-02-19
Auteur: Reporter Creer datum: 26-02-2019 17:18:26
door Dick van den Bos

Stef Heerema trekt aan de hand van de Nederlandse bodem de evolutie in twijfel: “Hoe kunnen hunebedstenen via een ijsmassa naar Nederland komen?”

Terwijl de zondvloed door veel wetenschappers wordt afgedaan als ‘een sprookje’, gelooft wetenschapper Stef Heerema dat dit verhaal wetenschappelijk zeer goed onderbouwd kan worden. Hij gaat daarover vertellen op de ‘Studiedag Geloofsverdediging’ van Het Zoeklicht – en nu ook tegen CIP.nl.

Is de zondvloed niet een van de meest gekke gebeurtenissen uit de bijbel, met al die dieren op een boot, die elkaar blijkbaar niet opgegeten hebben?
“Ja, er zitten veel bizarre kanten aan deze gebeurtenis! Daarom willen veel mensen het wegredeneren en daarmee maken ze Christus’ woorden niet serieus. Want Jezus zegt in Matthes 24 vers 38 dat de wederkomst zal zijn als de tijd van Noach, waarbij mensen eten en drinken en elkaar ten huwelijk vragen. ‘Zo zal de komst van de Zoon des mensen zijn’, zegt Jezus. Oftewel, ook Jezus benadrukte de juistheid van de redding van Noach."

“Vroeger geloofde ik dit verhaal omdat het in de Bijbel staat. Daarom kon je er niet omheen, vond ik."

“Je ziet ook bij de geloofshelden die in Hebreen 11 genoemd worden, dat Noach genoemd wordt. En dat is logisch, want het is toch bezopen om een boot te bouwen terwijl er niets aan de hand is? Het is jammer dat veel gelovigen nu twijfelen.”

Wat is voor jou de belangrijkste reden dat je er wel in gelooft? Vanwege het feit dat het in de Bijbel staat, of vind je het ook aannemelijk?
“Vroeger geloofde ik dit verhaal omdat het in de Bijbel staat. Daarom kon je er niet omheen, vond ik. Wat mij betreft stelde ik de ark voor als een boot vol met vlees en God zorgde dat het allemaal goed ging. Ik had geen idee, ik geloofde gewoon. Dat heb ik ondertussen kunnen aanscherpen.”

“De ark was reusachtig groot. Het is ook niet zo dat alle soorten dieren op de ark waren. Je had maar n paar hondachtigen nodig, en alle soorten kunnen er vervolgens uit voort evolueren. Hondenfokkers kunnen zo een heel andere soort maken. Daarmee wordt het verhaal van Noach ineens veel behapbaarder. Er is namelijk gewoon ruimte over in de ark.”

Op de studiedag van Het Zoeklicht ga je ook spreken over geologische bewijzen voor de zondvloed. Kun je daar eens over vertellen?
“Ja, overigens gaan we het ook vanuit de historie bekijken. Maar, ik heb jarenlang gestudeerd op zoutlagen in de diepe ondergrond en op ijsafzettingen in de bovengrond. Ik woon zelf in Drenthe, tussen de hunebedden. Over het ontstaan van hunebedden, zegt men altijd dat die stenen hier in 2 miljoen jaar naar toe zijn geduwd. Maar als je gaat kijken naar wat voor processen ze aanreiken, dan kun je bedenken: dat klopt helemaal niet.”
“Men zegt dat de hunebedstenen vanuit Zweden hier heen zijn gestuwd. Maar er is geen hoogte waar de ijsmassa vandaan kon komen."

“Men zegt dat de hunebedstenen vanuit Zweden hier heen zijn gestuwd. Maar er is geen hoogte waar de ijsmassa vandaan kon komen. Dat ijs zou 400 meter omlaag moeten door de Oostzee, omhoog over Denenmarken en dan naar Nederland. Hoe moet ik me dat voorstellen? Dan heb je duizend kilometer lang alleen maar weerstand. Hoe kan een duwende kracht zoveel weerstand overwinnen? En hoe kan het ook nog de Utrechtse heuvelrug omhoog hebben gestuwd?”

“Binnen de geologie staan er steeds meer mensen op die zeggen: we hebben watermassa’s gehad die deze verplaatsing hebben veroorzaakt. Er zijn enorme geulen onder het ijs uitgesleten.”

Hoe gelooft u dat de Nederlandse bodem ontstond tijdens de zondvloed?
“De Nederlandse bodem ontstond door kilometers dikke lagen afzetting. Bijvoorbeeld het fossiele gas bij het Groningse Slochteren is opgesloten onder een enorme zoutlaag. Sommige wetenschappers zeggen dat dit 300 miljoen jaar geleden ontstaan is, omdat de zee daar verdampt was, waardoor je zout krijgt. Maar als de zee verdampt, blijft er heel weinig zout over en heel veel troep. Je kan niet een massa puur zout van een halve kilometer overhouden van een verdamping. Als je deze laag berekent vanuit Engeland tot Duitsland, zelfs tot in Polen, dan is het bijna 500.000 kubieke kilometer zout. Dat is buiten alle proporties. Als dat verdampt water is, dan is dat waanzin. Niets duidt erop dat dit zee was.”

“Ik laat zien dat het ontstaan is vanuit een vulkanische eruptie, van onderaf dus. De modder van de zondvloed zat vol met fossielen, bomen, struiken, mensen en dieren, en die organische massa is in principe levend materiaal. Maar door de hete magma van de vulkanische eruptie, is het omgezet in olie en gas, in een snel afkoelend proces. Op die manier kun je het realistischer duiden, en is het – heel mooi – ook nog in lijn met de Bijbel.”

Hoe reageren uw collega-wetenschappers hierop?
“Heel verschillend! Ik heb mijn resultaten gepresenteerd bij TNO in Utrecht. Daar was ook iemand van het geologenblad Grondboor & Hamer, en die heeft mijn artikel in 2015 gepubliceerd in hun blad. Vervolgens werd het bestuur woedend, ze werden zo vreselijk boos. Vol woede op de redactie hebben ze op hun website vermeld dat ze het nooit hadden mogen publiceren. Daarna spraken ze er nooit meer een woord over.”

“Wat ze zeggen is dat ik vanuit religieus motief hele verkeerde onderzoeken doe. Daar herken ik me niet in.

“Wat ze zeggen is dat ik vanuit religieus motief hele verkeerde onderzoeken doe. Daar herken ik me niet in. Vooraf sta je al met 2-0 achter. Overigens is nog nooit uitgelegd wat er zo vreselijk fout is aan mijn zienswijze.”

Wat voor inhoudelijke tegenargumenten hebben zij dan?
“Ze zeggen dat er wat vermenging in het zout zit, waardoor het geen puur magma kan zijn. Ik weet ook wel dat er enkele fossielen in het zout zitten, maar die zitten vlakbij de rand met fossielhoudend klei en kalk. Dat vind ik niet een sterk bewijs dat het geen magma zou zijn geweest. In grote lijnen zitten er geen fossielen in. Er is nog nooit een schelp gedocumenteerd. Wat er wel gevonden wordt, is een incident.”

Zoals je al eerder zei, zie je dit onderzoek tevens als een stuk geloofsverdediging?
“Ja, het is heel belangrijk. Vooral in een tijd dat onze jongeren in de evolutie geloven en nauwelijks de argumenten van de zondvloed meekrijgen. Want ja, wie verdedigt de zondvloed nou? In de wetenschap al helemaal niemand. Als je het geslachtsregister leest in de Bijbel, dan kom je Noach tegen, ‘dat is sowieso een sprookje’, vervolgens kom je Jezus tegen die uit een maagd geboren wordt en ook nog op het water loopt. En vervolgens staat hij op uit de dood. Wie gelooft dat?”

Hoe bekijk jij deze trends vanuit geestelijk perspectief?
“Het is waar Christus voor waarschuwt. Onze strijd is niet tegen vlees en bloed, maar tegen de geestelijke bolwerken en machten. Wat ik het meest frustrerend vind, is dat ook christenen zeggen: voor de waarheid moet je naar de universiteit gaan, en niet naar de dominee. Want de wetenschapper heeft er echt verstand van.” “In het Oude Testament kom je vaak tegen dat de vreze des Heeren het begin is van alle wijsheid. In het hogepriesterlijk gebed zegt Christus in Johannes 17: ‘Dit is nu het eeuwige leven, namelijk dat zij U kennen.’”

“God presenteert zich in de Bijbel en Christus wil ons verzoenen met die God. Christenevolutionisten daarentegen geloven in een andere god, ze zoeken verlossing via de god van de evolutie. In de Bijbel is het principe als volgt: je moet leven vanuit het geloof, en Gods woord is de lamp voor mijn voet. Bij christenevolutionisten is het andersom: zij geloven wat bewezen kan worden. Dat verandert je hele godsbeeld en brengt je in de problemen met Christus, die ons niet verzoent met een zelfbedachte God.”

Aan de andere kant; als je als christen een carrire wilt maken in de wetenschap, dan kom je niet zo ver als je de Bijbel als uitgangspunt neemt…
“Nee, dat is juist het probleem. Je wordt weggehoond, je bent belachelijk! Net zoals ik bij Grondboor en Hamer op de zwarte lijst ben geplaatst. Dit gedachtegegoed wordt vervolgd en mensen staan niet open voor een nuchtere, inhoudelijke discussie. Het resultaat is dat zelfs in kerken de ruimte voor deze opvattingen vrij klein is geworden. Daarom is het goed dat het Zoeklicht deze dag organiseert.”

CIP 26-02-19
Auteur: Reporter Creer datum: 23-04-2019 13:01:01
Psychiater: eenzaamheid is de rode draad in deze samenleving


17 april 2019 – Leegte, gebrek aan sociale contacten en intimiteit. Zeven procent van de Nederlanders van 15 jaar en ouder ervaart sterke gevoelens van eenzaamheid. Nog eens dertig procent voelt zich enigszins eenzaam. Voor psychiater Dirk De Wachter is het de rode draad in zijn werk: ‘Mensen zeggen mij dat ik de enige ben tegen wie ze nog durven te spreken, de enige die nog luistert. En dan denk ik: laten we dat toch vooral als samenleving doen.’, zo meldt Brainwash.nl

Een derde van de Nederlanders is eenzaam, volgens het CBS.
‘Het is in Belgi niet anders. Onlangs nog verscheen een onderzoek waaruit blijkt dat ook steeds meer jonge mensen, twintigers, aangeven dat ze eenzaam zijn. Dat is zo contra-intutief. We denken dat eenzaamheid iets is van ouderen, die alleen zijn komen te staan, weduwe of weduwnaar zijn geworden. Maar ook steeds meer jongeren, in de bloei van hun leven, geven aan dat ze zich eenzaam en verlaten voelen. Dat is toch merkwaardig.’

Merkwaardig, zegt u, maar hoe komt het?
‘Het is een paradox: door nieuwe technologie beschikken we over fantastische instrumenten om contact met elkaar te hebben. We hoeven geen brief meer te schrijven die enkele weken later beantwoord wordt, maar kunnen iedereen overal en onmiddellijk bereiken, via Instagram, Facebook, Twitter of WhatsApp. Maar op de een of andere manier lijken die schermen af te schermen. Alsof we erachter blijven zitten en wel berichten sturen, maar elkaar niet meer opzoeken. Blijkbaar zijn er mensen die hele dagen achter hun laptop of smartphone zitten te tokkelen, zonder dat ze de medemens in het echt opzoeken. En ik denk dat dat in het echt ontmoeten noodzakelijk is voor de mens. Elkaar zien, elkaar vastpakken, elkaar de hand geven, elkaars vel voelen, elkaar in de ogen kijken, dat is een fundamentele noodzaak om te kunnen bestaan.’

‘Contact via het scherm, dat is goed als tussenfase. Ik zeg ook niet dat al die communicatiemiddelen afgeschaft moeten worden, dat kan ook helemaal niet. Maar het is niet voldoende om aan de diepe nood van de mens te voldoen, denk ik. Dus gebruik deze nieuwe middelen om tot ontmoetingen te komen, niet om af te schermen. En dan zijn er mensen die zeggen dat eenzaamheid van alle tijden is, dat het een van de existentile onvermijdelijkheden van de mens is. En ja, dat kan ik ook wel erkennen, ik denk dat een homoseksuele jongeman die in de jaren 50 in een dorp opgroeide, zich heel eenzaam moet hebben gevoeld. Maar ik spreek van deze tijd. Ik moet werken met mensen uit deze tijd. En ik wil in deze tijd op zoek naar mogelijkheden en hoopvolle uitwegen.

Kun je dan zeggen dat mensen minder sociaal zijn geworden?
‘Dat is niet het geval, denk ik. ‘Mind is social’, zei de Britse antropoloog Gregory Bateson. De mens is sociaal en het al te zeer inzetten op het individu maakt dat de mens zich niet goed voelt. Mijn werk als psychiater is samen met patinten die zich eenzaam en verlaten voelen nadenken over verbinding, over samenleven. Dan hoop ik dat ze niet alleen met mij een verbinding aangaan − want dat is soms het geval − maar probeer ik te zoeken naar netwerken. Ik probeer familiaire verbindingen, die zo essentieel zijn, te herstellen. En als dat echt niet meer gaat, dan probeer ik andere verbindingen te maken. In de sociale psychiatrie is dat de eerste doelstelling.’

GGZ nieuws

Lees het uitgebreide artikel op brainwash.nl

Auteur: Reporter Creer datum: 17-05-2019 13:40:36

Onder water zit het niet goed in de Oosterschelde

Reportage - videoBRUINISSE - Altijd als Jan Molenaar ’s avonds met De Vrolijke Visser terugkeerde in de haven van Bruinisse, zette hij een emmer vol vis op de kade. Maar die tijd is voorbij. In de Oosterschelde valt geen vis meer te vangen. Met het schip maakt Molenaar nu zeehondensafari's.

Wendy Wagenmakers 17 mei. 2019







Biologen slaan alarm: vis raakt op in de Oosterschelde



Met een lekker vaartje klotst De Eendracht door de golven van de Oosterschelde. Een kolenschip passeert, de YE47. Schipper Jan Molenaar (52) zwaait naar iedereen. ,,Ik ken ze allemaal. Ik was vier toen ik bij mijn vader aan boord stapte en ik heb nooit een weekend gemist. Ik ken de Oosterschelde beter dan mijn eigen broekzak.”

De Eendracht is het andere schip van Molenaar. Hij heeft het drie jaar, De Vrolijke Visser zit al veertig jaar in de familie. ,,Er was een tijd dat het niet uitmaakte waar je met je hengel stond. Aan boord, op de dijk, in de haven. Overal ving je vis. Als ik nu met veertig man de Oosterschelde op ga, komen we met twee scharretjes terug.”
Molenaar is een kletsmajoor, maar hij overdrijft niet. De aantallen staan zwart op wit. In zijn thuisstad Tholen is het aantal sportvisboten gedecimeerd, hengelsportverenigingen houden het voor gezien. In de Oosterschelde valt geen vis meer te vangen.


Schipper Jan Molenaar kent de Oosterschelde beter dan zijn eigen broekzek. ,,Dit was ooit de broedkamer van de Noordzee. En moet je nu eens zien. Het water is gewoon dood.”
Schipper Jan Molenaar kent de Oosterschelde beter dan zijn eigen broekzek. ,,Dit was ooit de broedkamer van de Noordzee. En moet je nu eens zien. Het water is gewoon dood.” © Ernesta Verburg

Oosterscheldekering

Hoe dat komt? ,,Het heeft zeker te maken met afsluiting van de dammen", zegt Wilco Jacobusse van Nationaal Park Oosterschelde. ,,Maar juist door de Oosterscheldekering is een aantrekkelijk klimaat ontstaan voor vissen om te paren. We weten het niet zeker, ook omdat we niet alles zien wat onder water gebeurt.”
Peter van Bragt
Peter van Bragt © Ernesta Verburg

Exoten raak je nooit meer kwijt. In een bos kun je de Amerikaanse larix kappen. Maar dat kan hier niet
Peter van Bragt, Onderwaterbioloog Stichting Anemoon

Iemand die dat wel weet, is Peter van Bragt. De onderwaterbioloog van Stichting Anemoon komt al veertig jaar om te duiken in Zeeland. Hij heeft al meer dan drieduizend keer onder de waterspiegel gekeken, met name in de Oosterschelde. ,,Het is een optelsom van factoren. Het is de afsluiting van zoet water, het zijn de dijkverstevigingen waardoor veel meer stenen op de bodem liggen, en de schorren en slikken zijn verdwenen, maar het zijn ook de klimaatveranderingen. Strenge winters bepaalden vroeger mede onze biodiversiteit, maar er zijn geen strenge winters meer.”

En dan zijn er nog de exoten, de uitheemse soorten die met ballastwater en schelpdierenimport uit de hele wereld zijn meegebracht. ,,De slingerzakpijp, om maar iets te noemen, is een Aziatische soort. Prachtig om te zien, met al die kleuren, maar hij hoort hier niet. Autochtone soorten worden naar de achtergrond verdreven.”
Ziektekiemen

Dat klinkt wat onvriendelijk, maar zo bedoelt Van Bragt het niet. ,,Eksters en fazanten zijn ook exoten. Zelfs kreeften, die ooit zijn meegekomen uit Noorwegen, kwamen hier vroeger niet in deze aantallen voor. Het hoeft niet erg te zijn. Maar dat is het wel als ze sterk gaan concurreren en ziektekiemen meenemen, zoals de Japanse stekelhoorn en de Amerikaanse oesterboorder, waar oesterboeren over klagen. En waar ze overigens zelf voor hebben gezorgd. Exoten raak je nooit meer kwijt. In een bos kun je de Amerikaanse larix kappen. Maar dat kan hier niet.”

De Eendracht vaart verder. Het schip komt langs een foerageergebied voor vogels, bij Ouwerkerk. Op het hele stuk zijn twee vogels te zien. Meeuwen. ,,En dat is op andere dagen niet anders", zegt schipper Molenaar. ,,En niemand die er mag komen, om de vogels niet te veel te verstoren. Hoeveel scholeksters hebben we al gezien? Hoeveel aalscholvers? En. Die zijn veren zat te drogen. Maar vissen doen ze niet, want er is geen vis. Als ze duiken, komen ze met een lege bek boven.”

Lees verder onder de foto.
© Ernesta Verburg

Het klopt dat er minder aalscholvers zijn, zegt Gert-Jan Buth van de Natuur- en Vogelwacht. ,,Maar niet heel veel minder, volgens de statistieken. Ik ben van huis uit wetenschapper, dus ik houd erg vast aan cijfers. En daaruit blijkt inderdaad ook dat er veel minder scholeksters zijn. Lepelaars en zilverreigers zijn daarentegen in aantal gestegen. De vogelrijkdom fluctueert, dat is nooit anders geweest.”
Bodemdieren

Minder vis, dat hoort Buth ook van alle kanten. Maar dat wil niet zeggen dat er minder vogels zijn. ,,De meeste vogels rond de Oosterschelde eten geen vis, maar bodemdieren. Daarin huist wel een gevaar voor vogels, want alles aan drooggevallen gebieden verdwijnt uiteindelijk in diepe stroomgeulen. Dat proberen ze op te lossen met zandsuppletie op bijvoorbeeld de Roggenplaat, maar op de lange termijn is dat vechten tegen de bierkaai.”

Een uurtje zwemmen, even door de kering en dan zitten ze tot hun knien in de vis
Jan Molenaar

Geen zandplaten betekent ook geen zeehonden. Al is daar voorlopig nog geen sprake van. Kijk maar eens naar voren, wijst Molenaar vanuit zijn stuurhut. Die zwarte stipjes, dat zijn allemaal zeehonden. En inderdaad, daar liggen ze, met zeker zestig dieren in de zon. Hoe dicht het schip met zijn draaiende motoren de plaat ook nadert, de meeste zeehonden verroeren geen vin.

Het is een prachtig plaatje, met het silhouet van de Zeelandbrug op de achtergrond. Er zijn ook kleintjes bij. O kijk, die ene gaat het water in. Passagiers van de Eendracht blijven maar foto’s maken. Molenaar zet de motor zachter en komt aan de reling staan. ,,Eigenlijk mogen we hier helemaal niet komen", verklapt hij. ,,Je mag niet door de rode lijn, om de zeehonden rust te gunnen.” Molenaar lacht en kijkt naar de dieren. Die lijken zich weinig van hem aan te trekken.
Niet zielig

Iedereen die de Oosterschelde ziet, denkt: golfjes, zeilbootjes, mooi plaatje. Maar onder water zit het niet goed
Peter Bragt

Jaarlijks neemt Molenaar tienduizend toeristen mee naar de Vondelingenplaat. Hij verdient zijn boterham aan de zeehonden, al is hij er verder niet al te zeer over te spreken. Want als het gaat over vis, dan komt de visser in Molenaar boven. ,,Iedereen denkt dat ze met helikopters naar opvangcentra moeten worden vervoerd als ze toevallig even ergens liggen uit te buiken, maar zeehonden zijn niet zielig. Ze vreten alle vis op. Weet je dat dit ooit mijn beste visplek was? Twee platen bij elkaar, met daartussen zo veel vis als je maar vangen kon. Weg! Waar ze nu vis vangen? Gewoon, in de Noordzee. Een uurtje zwemmen, even door de kering en dan zitten ze tot hun knien in de vis. Dat kan haast niet anders.”

Daar zou Molenaar best eens gelijk in kunnen hebben, denkt Wilco Jacobusse van Nationaal Park Oosterschelde. ,,Zeehonden zijn heel mobiel. Over hun populatie maak ik me geen zorgen. Over de visstand wel. Er wordt veel minder gevangen, dus er is zeker iets veranderd. Al hoeft dat niet per se slecht te zijn. Zelf ben ik fervent verzamelaar van eikapsels van roggen en haaien. Die vind ik nu bij bosjes, dus met die soorten gaat het juist weer heel erg goed.”

Als bioloog denkt Peter van Bragt toch anders over de effecten. ,,Iedereen die de Oosterschelde ziet, denkt: golfjes, zeilbootjes, mooi plaatje. Maar onder water zit het niet goed. Die veranderingen zijn niet goed. Natuur herken je aan een brede biodiversiteit en daar is de visstand een goede indicator van. Als het daarmee slecht gesteld is, gaat het met alles eromheen ook niet goed. Maar ja, zolang een Nationaal Park niet als een Nationaal Park wordt behandeld, houdt het op.”
Kapotgemaakt

Meer onderzoek, daar hameren ook ecologen van Wageningen Marine Research en Wilco Jacobusse van Nationaal Park Oosterschelde op. Het zou eens tijd worden, zegt ook Molenaar, die De Eendracht keert voor de terugtocht richting Bruinisse. ,,De Oosterschelde, die eerste Scaldis heette, bestaat al tweeduizend jaar. En alles wat in die tweeduizend jaar is ontstaan, is met die dammen in n klap kapotgemaakt. Baf, weg. En we hebben ervoor gewaarschuwd, toen al. Ik was een snotaap van twaalf toen de Oesterdam werd gebouwd, maar ik begreep heel goed wat mijn vader bedoelde toen die zei hoe dom het was om zoet water af te sluiten.”

Molenaar wrijft over zijn arm. ,,Kippenvel, zie je dat? Die Oosterschelde gaat me aan het hart, echt waar. Dit was ooit de broedkamer van de Noordzee. En moet je het nu zien. Het water is gewoon dood. Ik heb vaak zat hoge heren aan boord en ze zitten allemaal met open mond van verbazing te luisteren als ik mijn verhaal doe. Maar niemand doet iets. En intussen is het vijf voor twaalf, als het niet al vijf ver twaalf is. Alsjeblieft, grijp toch in. Alleen zoet water kan ons redden.”

PZC 17-05-19
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier