Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Alex
Creer datum:
28-08-2018 13:55:55
MIDDEN- OOSTEN
Belangrijke ontwikkelingen
Auteur: Alex Creer datum: 28-08-2018 13:56:57
De goede strijd strijden in Syri


Gerhard Wilts

In Syri noemden ze haar een modepop. ‘Ik gebruik make-up, draag een spijkerbroek en verf mijn haar’, zegt Mathild Sabbagh en trekt aan haar paarse lokken. Ze is dominee in al-Hassakeh: ‘Ik zag de nood in mijn geboortestad en wist dat God mij daar riep.’
Utrecht

De 28-jarige Mathild Sabbagh, de eerste vrouwelijke predikant in Syri, verlangt naar huis. Vier weken was ze op reis, in Nederland met oog op de voorbereiding van de actieweek ‘Versterk de kerk in het Midden-Oosten’ die Kerk in Actie van 23 tot en met 30 september houdt. Nederlandse kerken willen op die manier de kerken in het Midden-Oosten versterken en bemoedigen.

Maar vanaf dag 1 had Sabbagh al last van heimwee. ‘Ik mis mijn kinderen van de zondagsschool’, zegt ze, vlak voordat ze vanuit Utrecht weer naar Schiphol vertrekt. ‘De kinderen waren zo bang dat ik niet zou terugkomen, dat ze me voortdurend schrijven hoe ze me missen.’ Lachend: ‘Ze zijn heel blij dat mijn verloofde Isa daar nog is; dan weten ze zeker dat ik terugkom.’

Haar roeping ligt in al-Hassakeh, een christelijk bolwerk in Noord-Syri totdat in 2015 ISIS kwam. De stad lag in de vuurlinie, veel christenen sloegen op de vlucht. De predikant van de protestantse kerk, aangesloten bij de National Evangelical Presbyterian Church, nam de wijk naar Zweden. Van zijn tweehonderd gemeenteleden zijn er nog circa veertig achtergebleven.

Mathild studeerde op dat moment in Beiroet, aan de Near East School of Theology. In 2016 rondde ze die studie af. ‘Ik zag de nood in mijn geboortestad en wist dat God mij daar riep. Er waren geen mannen meer om de kerk te leiden. Het leven moet er terugkomen.’

raket
Hoe gevaarlijk die beslissing was, bleek op haar eerste werkdag als predikant. Tijdens gevechten sloeg een raket in in haar huis. ‘Nog nooit was ik zo bang als toen. Mijn familie en die van mijn oom, die net op bezoek was, vluchtten naar de kelder. Vijf dagen heb ik mijn neefjes en nichtjes zitten voorlezen, om ze maar af te leiden en bezig te houden. Er was geen water of stroom, en uiteindelijk werd ons huis in brand geschoten. Pas toen hielden de gevechten op.’

Het gevaar weerhoudt haar niet om terug te gaan. De beste manier om angst te overwinnen, is die recht in de ogen te kijken, zegt ze. ‘Nergens op aarde is het veilig. Echte vrede vind je alleen bij Christus. Het leven overwint de dood, dat is wat mij drijft. We laten de kerk niet wegvagen.’

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, bevestigt de jonge vrouw volmondig. In al-Hassakeh is geen water, geen elektriciteit, er is gebrek aan eerste levensbehoeften en de afstanden zijn groot. Internet is duur en beperkt beschikbaar, ook de telefoon doet het vaak niet. ‘Na elf uur ‘s avonds stopt alles, want dan is er geen stroom meer, tot de volgende dag om half negen. En de nachten kunnen koud zijn. Om energie te besparen, zetten we op hete dagen de airco soms uit. Het is afmattend. Al die omstandigheden malen in je hoofd rond.’

Sabbagh werkt zestien uur per dag, met op zondag een dienst met ongeveer driehonderd mensen uit verschillende kerken en de zondagsschool. ‘Die doe ik samen met Isa en een neef. Daarnaast verzorg ik bijbelstudies en godsdienstlessen, doe pastorale bezoeken, geef Engels en muziek, hou de Facebookpagina van de kerk bij en verder preek ik natuurlijk.’ En met een kwinkslag: ‘Alleen, ik doe geen schoonmaakwerk.’

Dat was wennen in de patriarchale samenleving van Syri, stemt ze toe. ‘In het allereerste begin vroegen velen in de kerk zich af wat een meisje nou eigenlijk kon doen. Ik heb hun laten zien wat God kan doen, juist door de zogeheten zwaksten. Nu krijg ik van iedereen steun. Als jij mededogen toont, dan zien ze Gods mededogen.’

Hoewel al-Hassakeh niet meer in de vuurlinie van ISIS ligt, is veiligheid betrekkelijk. De Koerdische strijdkrachten vallen Syrisch-orthodoxe en Armeense scholen aan, vertelt Sabbagh. Eerder deze maand moesten drie scholen hun deuren sluiten, omdat hun leergangen niet voldeden aan de eisen van het Koerdische zelfbestuur. Ook mag het Syriac als ‘liturgische taal’ niet langer onderwezen worden.

meer samenwerken

Uit protest dreigen alle bisschoppen en christelijke schoolbesturen in de provincie Hassakeh een staking uit te roepen en zelfs hun zondagse erediensten te annuleren. ‘Dat laatste is voor ons een zware beslissing, maar dan laten we de wereld weten wat hier gebeurt. Dit is de enige manier, om duidelijk te maken waar we met ons geloof voor staan.’

Het aanhoudende geweld heeft kerken naar elkaar toegedreven, voegt ze eraan toe. ‘Het opende de weg voor kerken om harder aan de weg te timmeren en meer samen te werken. Onze band met elkaar is veel inniger. Vooral het werk onder kinderen is enorm gegroeid. In mijn kerk had ik vier jongeren, nu zijn het er driehonderd.’ Want vooral de kinderen gaan de Syrische voorgangster aan het hart. ‘De kerk moet de hand naar kinderen uitsteken, want de kerk is de enige schuilplaats in oorlogstijd.

Naar de zondagsschool komen ruim 150 kinderen, van Syrisch-orthodox tot Armeens en Syrisch-katholiek. Zo veel, dat hebben we nog nooit meegemaakt in al-Hassakeh. We doen samen bijbelstudies en kerstvieringen, maar houden ook koffietijd en movie time, om met elkaar te praten over belangrijke onderwerpen. En lach van mijn zondagsschoolkinderen is voor mij genoeg om te weten waar het in het leven om draait, en deze helsachtige oorlog te vergeten.’

droom

Als ze vandaag terugkeert naar het Midden-Oosten, hoort Mathild Sabbagh het levensmotto van haar ouderlijk gezin in haar achterhoofd. ‘Strijd de goede strijd, loop de wedloop en volhard in het geloof. Mijn broer Jaqub, dominee in Homs, zit op dezelfde lijn. Leef je leven door Jezus te volgen en in zijn voetspoor Gods koninkrijk te zoeken, een andere reden is er niet. Om die reden blijf ik werken in de kerk. Het leven is daar een zegen, ik kan er niet buiten.’

De steun die ze van geloofsgenoten in Nederland kreeg – zondag preekte Sabbagh nog in het Groningse Winsum – was ‘als een droom’. Ze benadrukt hoe belangrijk het is dat christenen als lichaam van Christus hun pijn delen. ‘Als n lid lijdt, lijden alle leden mee. Daarom was het ook goed de angst en zorgen te horen van Nederlandse christenen, over afnemende kerkgang en leven in een seculiere samenleving.’

Ze voelt zich bemoedigd: ‘Als christenen in andere delen van de wereld zich bekommeren om jou, voor je bidden, aan je denken, meeleven en laten merken dat ze om je geven, weet je dat je niet onbelangrijk bent.’ Om die reden wil ze in haar Syrische kerkgemeente de video-opnames laten zien die ze in Nederland heeft gemaakt. ‘Daarop doen wildvreemde christenen ons de groeten, dat is zo hartverwarmend.’ Ze grinnikt en zegt dan met een schalkse blik: ‘Trouwens, ik heb foto’s gemaakt van welgedane Nederlandse koeien, want in Syri kennen we ook die nog niet.’ <

Nederlands Dagblad 28-08-18
Auteur: Reporter Creer datum: 19-11-2019 21:13:17

Rusland versterkt stap voor stap greep op Midden-Oosten

Prof. dr. Mordechai de Haas

Poetin grijpt steevast elke kans om zijn macht in het Midden-Oosten te versterken. Syri vormt de spil van het beleid en een proeftuin voor een vernieuwd Russisch leger. Tegelijk wordt Isral gemangeld door onvoorspelbare Amerikaanse politiek.

De politiek van Moskou in het Midden-Oosten is heel makkelijk te definiren als ”de Amerikanen eruit en de Russen erin”. Maar er speelt meer. Het Kremlin is erop uit zijn militaire, economische en politieke belangen in deze regio te versterken. President Poetin maakt daarvoor handig gebruik van de wispelturigheid van zijn Amerikaanse evenknie, president Trump. Dat bleek recent na de abrupte terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Noord-Syri. Die terugtrekking resulteerde in een inval van Ruslands bondgenoot Turkije in dat gebied. De Russische ‘militaire politie’ treedt op als bezettingsmacht, nu de Koerden daaruit zijn verjaagd. Zo kregen Turkije en Rusland Noord-Syri in de schoot geworpen dankzij de impulsieve Trump. Daar waar Trump geen standvastig Midden-Oostenbeleid heeft, grijpt Poetin elke kans aan om zijn grip op deze regio te versterken, en daarmee ook Ruslands positie in de wereld.

Moskous vaste partners in het Midden-Oosten zijn Iran en Syri. Beide landen kopen omvangrijke hoeveelheden Russisch wapentuig. Voorts werkt Rusland met Teheran samen op het gebied van kernenergie. Dat kan voor Iran het maken van kernwapens vergemakkelijken. Door de banden met dit sjiitische regime steunt Rusland ook een partner van Teheran, Hezbollah. Deze radicaal-islamitische partij en militaire groepering beheerst het zuiden van Libanon. Door de invloed op parlement en regering bepaalt Hezbollah in hoge mate de politiek in geheel Libanon. Het is bekend dat pro-Iraanse militaire groeperingen ook actief zijn in Syri ten gunste van het regime in Damascus en tegen Amerika en Isral.

Commandotroepen

Syri is al ten tijde van de Sovjet-Unie de spil van het Russische veiligheidsbeleid. Zo hebben de Russen sinds de Koude Oorlog de haven van Tartus als maritieme basis voor de Russische vloot in de Middellandse Zee. Het Kremlin weet zijn positie in Syri in hoge mate versterkt door de burgeroorlog in dat land. Toen het in het najaar van 2015 ernaar uitzag dat het bewind van de Syrische president Assad deze strijd ging verliezen, is Poetin in actie gekomen met directe militaire inmenging. Sindsdien is de Russische vlootcapaciteit in Tartus flink uitgebreid en heeft Moskou ook een vliegbasis in Syri, voor missies met gevechtsvliegtuigen en bommenwerpers tegen de tegenstanders van Assad. Voorts stationeerde Rusland in Syri commandotroepen en militaire politietroepen, die vrijgekomen gebieden bezet houden.

Proefterrein

De militaire bijstand van Moskou aan Damascus dient niet alleen de instandhouding van Assads regime. Syri is ook een proefterrein voor het Russische defensieapparaat. In augustus 2008 won het militair oppermachtige Rusland een oorlog van Georgi, maar met veel tekortkomingen aan eigen zijde. Sindsdien heeft het Kremlin een militair moderniserings- en herbewapeningsprogramma op touw gezet. De Russen gebruiken de strijd in Syri om te zien in hoeverre hun nieuwe wapensystemen, aangepaste militaire organisatie en nieuwe operationele concepten succesvol zijn. Zij zetten daarvoor nieuwe gevechtsvliegtuigen in en proberen hun kruisraketten uit met lanceringen vanaf onderzeers. De nieuw opgezette militaire politie moet de orde handhaven en kleine elite-eenheden worden ingezet in plaats van massale grondtroepen.

Verder laat Moskou de leidinggevende staven van de hoogste militaire eenheden rouleren in Syri. Die ervaring kan bij toekomstige conflicten, zoals die met Georgi en Oekrane, van pas komen. Aldus vormt Syri voor het Kremlin een ideale proeftuin, zonder pottenkijkers en met rele oorlogsomstandigheden.

Gecompliceerd

Isral zit in een moeilijk parket, als het gaat om de relatie met Poetin. Positief is dat er afspraken zijn tussen de Isralische en Russische militaire staven om te voorkomen dat men elkaars militaire vliegtuigen neerschiet. Zo kunnen Russische toestellen dicht bij de Isralische grens vliegen en voeren Isralische vliegtuigen missies uit boven Syri en Libanon.

Toch blijft de relatie tussen Jeruzalem en Moskou gecompliceerd. Rusland steunt de belangrijkste tegenstanders van Isral, Syri en Iran, en indirect ook Hezbollah in Libanon. Dankzij de Russische steun aan Syri hebben pro-Iraanse groeperingen de vrije hand en zijn er al schermutselingen geweest tussen hen en het Isralische leger op de grens, bij de Golanhoogte. Voorts steunt Iran ook groeperingen in de Gazastrook, waarvandaan momenteel weer een strijd woedt met Isral.

Hard aangekomen

De onvoorspelbaarheid van de Amerikaanse president is een bijkomend probleem. Dat Trump zomaar de Koerden liet vallen, is in Isral hard aangekomen. Dat roept twijfels op of ook zijn bijstand aan Isral wel van blijvende aard is. De overheersende mening lijkt te zijn dat wij, de Joodse natie, zoals altijd, er uiteindelijk alleen voor staan, en dat dit gegeven het beleid moet bepalen. Anderzijds, net als in de Jom Kippoeroorlog van 1973, die militair gezien alleen maar een nederlaag had kunnen zijn voor Isral, weet de Isralische bevolking zich ook nu weer verzekerd van de steun van de Eeuwige!

De auteur is luitenant-kolonel buiten dienst en bijzonder hoogleraar aan Haifa University, Isral.

Reformatorisch Dagblad 15-11-19


Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier