Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Alex
Creer datum:
28-08-2018 13:55:55
MIDDEN- OOSTEN
Belangrijke ontwikkelingen
Auteur: Alex Creer datum: 28-08-2018 13:56:57
De goede strijd strijden in Syri


Gerhard Wilts

In Syri noemden ze haar een modepop. ‘Ik gebruik make-up, draag een spijkerbroek en verf mijn haar’, zegt Mathild Sabbagh en trekt aan haar paarse lokken. Ze is dominee in al-Hassakeh: ‘Ik zag de nood in mijn geboortestad en wist dat God mij daar riep.’
Utrecht

De 28-jarige Mathild Sabbagh, de eerste vrouwelijke predikant in Syri, verlangt naar huis. Vier weken was ze op reis, in Nederland met oog op de voorbereiding van de actieweek ‘Versterk de kerk in het Midden-Oosten’ die Kerk in Actie van 23 tot en met 30 september houdt. Nederlandse kerken willen op die manier de kerken in het Midden-Oosten versterken en bemoedigen.

Maar vanaf dag 1 had Sabbagh al last van heimwee. ‘Ik mis mijn kinderen van de zondagsschool’, zegt ze, vlak voordat ze vanuit Utrecht weer naar Schiphol vertrekt. ‘De kinderen waren zo bang dat ik niet zou terugkomen, dat ze me voortdurend schrijven hoe ze me missen.’ Lachend: ‘Ze zijn heel blij dat mijn verloofde Isa daar nog is; dan weten ze zeker dat ik terugkom.’

Haar roeping ligt in al-Hassakeh, een christelijk bolwerk in Noord-Syri totdat in 2015 ISIS kwam. De stad lag in de vuurlinie, veel christenen sloegen op de vlucht. De predikant van de protestantse kerk, aangesloten bij de National Evangelical Presbyterian Church, nam de wijk naar Zweden. Van zijn tweehonderd gemeenteleden zijn er nog circa veertig achtergebleven.

Mathild studeerde op dat moment in Beiroet, aan de Near East School of Theology. In 2016 rondde ze die studie af. ‘Ik zag de nood in mijn geboortestad en wist dat God mij daar riep. Er waren geen mannen meer om de kerk te leiden. Het leven moet er terugkomen.’

raket
Hoe gevaarlijk die beslissing was, bleek op haar eerste werkdag als predikant. Tijdens gevechten sloeg een raket in in haar huis. ‘Nog nooit was ik zo bang als toen. Mijn familie en die van mijn oom, die net op bezoek was, vluchtten naar de kelder. Vijf dagen heb ik mijn neefjes en nichtjes zitten voorlezen, om ze maar af te leiden en bezig te houden. Er was geen water of stroom, en uiteindelijk werd ons huis in brand geschoten. Pas toen hielden de gevechten op.’

Het gevaar weerhoudt haar niet om terug te gaan. De beste manier om angst te overwinnen, is die recht in de ogen te kijken, zegt ze. ‘Nergens op aarde is het veilig. Echte vrede vind je alleen bij Christus. Het leven overwint de dood, dat is wat mij drijft. We laten de kerk niet wegvagen.’

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, bevestigt de jonge vrouw volmondig. In al-Hassakeh is geen water, geen elektriciteit, er is gebrek aan eerste levensbehoeften en de afstanden zijn groot. Internet is duur en beperkt beschikbaar, ook de telefoon doet het vaak niet. ‘Na elf uur ‘s avonds stopt alles, want dan is er geen stroom meer, tot de volgende dag om half negen. En de nachten kunnen koud zijn. Om energie te besparen, zetten we op hete dagen de airco soms uit. Het is afmattend. Al die omstandigheden malen in je hoofd rond.’

Sabbagh werkt zestien uur per dag, met op zondag een dienst met ongeveer driehonderd mensen uit verschillende kerken en de zondagsschool. ‘Die doe ik samen met Isa en een neef. Daarnaast verzorg ik bijbelstudies en godsdienstlessen, doe pastorale bezoeken, geef Engels en muziek, hou de Facebookpagina van de kerk bij en verder preek ik natuurlijk.’ En met een kwinkslag: ‘Alleen, ik doe geen schoonmaakwerk.’

Dat was wennen in de patriarchale samenleving van Syri, stemt ze toe. ‘In het allereerste begin vroegen velen in de kerk zich af wat een meisje nou eigenlijk kon doen. Ik heb hun laten zien wat God kan doen, juist door de zogeheten zwaksten. Nu krijg ik van iedereen steun. Als jij mededogen toont, dan zien ze Gods mededogen.’

Hoewel al-Hassakeh niet meer in de vuurlinie van ISIS ligt, is veiligheid betrekkelijk. De Koerdische strijdkrachten vallen Syrisch-orthodoxe en Armeense scholen aan, vertelt Sabbagh. Eerder deze maand moesten drie scholen hun deuren sluiten, omdat hun leergangen niet voldeden aan de eisen van het Koerdische zelfbestuur. Ook mag het Syriac als ‘liturgische taal’ niet langer onderwezen worden.

meer samenwerken

Uit protest dreigen alle bisschoppen en christelijke schoolbesturen in de provincie Hassakeh een staking uit te roepen en zelfs hun zondagse erediensten te annuleren. ‘Dat laatste is voor ons een zware beslissing, maar dan laten we de wereld weten wat hier gebeurt. Dit is de enige manier, om duidelijk te maken waar we met ons geloof voor staan.’

Het aanhoudende geweld heeft kerken naar elkaar toegedreven, voegt ze eraan toe. ‘Het opende de weg voor kerken om harder aan de weg te timmeren en meer samen te werken. Onze band met elkaar is veel inniger. Vooral het werk onder kinderen is enorm gegroeid. In mijn kerk had ik vier jongeren, nu zijn het er driehonderd.’ Want vooral de kinderen gaan de Syrische voorgangster aan het hart. ‘De kerk moet de hand naar kinderen uitsteken, want de kerk is de enige schuilplaats in oorlogstijd.

Naar de zondagsschool komen ruim 150 kinderen, van Syrisch-orthodox tot Armeens en Syrisch-katholiek. Zo veel, dat hebben we nog nooit meegemaakt in al-Hassakeh. We doen samen bijbelstudies en kerstvieringen, maar houden ook koffietijd en movie time, om met elkaar te praten over belangrijke onderwerpen. En lach van mijn zondagsschoolkinderen is voor mij genoeg om te weten waar het in het leven om draait, en deze helsachtige oorlog te vergeten.’

droom

Als ze vandaag terugkeert naar het Midden-Oosten, hoort Mathild Sabbagh het levensmotto van haar ouderlijk gezin in haar achterhoofd. ‘Strijd de goede strijd, loop de wedloop en volhard in het geloof. Mijn broer Jaqub, dominee in Homs, zit op dezelfde lijn. Leef je leven door Jezus te volgen en in zijn voetspoor Gods koninkrijk te zoeken, een andere reden is er niet. Om die reden blijf ik werken in de kerk. Het leven is daar een zegen, ik kan er niet buiten.’

De steun die ze van geloofsgenoten in Nederland kreeg – zondag preekte Sabbagh nog in het Groningse Winsum – was ‘als een droom’. Ze benadrukt hoe belangrijk het is dat christenen als lichaam van Christus hun pijn delen. ‘Als n lid lijdt, lijden alle leden mee. Daarom was het ook goed de angst en zorgen te horen van Nederlandse christenen, over afnemende kerkgang en leven in een seculiere samenleving.’

Ze voelt zich bemoedigd: ‘Als christenen in andere delen van de wereld zich bekommeren om jou, voor je bidden, aan je denken, meeleven en laten merken dat ze om je geven, weet je dat je niet onbelangrijk bent.’ Om die reden wil ze in haar Syrische kerkgemeente de video-opnames laten zien die ze in Nederland heeft gemaakt. ‘Daarop doen wildvreemde christenen ons de groeten, dat is zo hartverwarmend.’ Ze grinnikt en zegt dan met een schalkse blik: ‘Trouwens, ik heb foto’s gemaakt van welgedane Nederlandse koeien, want in Syri kennen we ook die nog niet.’ <

Nederlands Dagblad 28-08-18
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier