Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Freek
Creer datum:
8-03-2018 17:14:04
Moderne SLAVERNIJ
Een serie artikelen over moderne slavernij
Auteur: Freek Creer datum: 8-03-2018 17:15:08
Herken moderne slavernij via online cursus


Hans-Lukas Zuurman

Vier hulporganisaties maken een vuist tegen mensenhandel door hun medewerkers te trainen in het herkennen van de juiste signalen van ‘moderne slavernij’.

Den Haag

Het Rode Kruis, het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA), VluchtelingenWerk en coördinatiecentrum tegen mensenhandel CoMensha slaan de handen ineen. Een woensdag ­online geplaatste cursus moet de tienduizenden hulpverleners van de organisaties helpen slachtoffers van mensenhandel beter te herkennen.

Bij mensenhandel, ook wel bekend als moderne slavernij, gaat het ­volgens CoMensha om ‘het werven, vervoeren, overbrengen, opnemen of huisvesten van een persoon, met ­gebruik van dwang (in brede zin) en met het doel die persoon uit te buiten’. Deze uitbuiting kan in de seksbranche spelen, maar ook gelden bij werk waar de mensenrechten in het geding komen door de slechte ­arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden. Paspoorten moeten dan ­bijvoorbeeld bij de werkgever worden ingeleverd en de werknemer maakt lange dagen voor een veel te laag loon. Deze situaties komen ­volgens het Rode Kruis voor in de tuinbouw en horeca.

slachtoffers

Van de 5765 in Nederland geregistreerde slachtoffers in 2012-2016 was ruim driekwart vrouw, blijkt uit het cursusmateriaal. Met name buitenlandse vrouwen zijn relatief vaak slachtoffer van seksuele uitbuiting. Dat migranten zo kwetsbaar zijn, komt doordat ze de taal vaak niet machtig zijn, ze een beperkte kennis hebben van hun rechten en niet weten wie ze kunnen vertrouwen.

Op papier dalen de cijfers over slachtoffers van mensenhandel. Toch komen de hulporganisaties in actie, omdat ze vermoeden dat die cijfers niet de werkelijke situatie weergeven. ‘We willen er alerter op zijn. Juist in deze periode was er in Nederland een groter aantal asielzoekers en migranten. Deze groep is extra kwetsbaar voor mensenhandel’, meldt woordvoerder Lisa van Leeuwen van het Rode Kruis. In de cursus, die vrij toegankelijk is via de site van CoMensha, draait het om het herkennen van signalen van mensenhandel en wat ­iemand moet doen om slachtoffers te helpen. Naast het extra trainen van eigen hulpverleners willen de hulporganisaties asielzoekers en kwetsbare migranten voorlichting geven over de risico’s op mensenhandel, zodat zij zelf ook weerbaarder zijn. <

geef geen therapie

Door te letten op een optelsom van heel kleine signalen is ­mensenhandel te herkennen, ­vertelt Wouter Bijlsma, coördinator noodhulp bij het Rode Kruis ­Rotterdam-Rijnmond.

Met name migranten vragen aandacht, stelt hij. ‘Het kan gaan om fysieke sporen: ­tatoeages op vreemde plekken of blauwe plekken, maar dat is wel erg extreem. Je kunt ook letten op afwijkend gedrag: iemand die niet wil praten als iemand anders in de buurt is bijvoorbeeld. Dit soort waarnemingen leidt tot een niet-pluisgevoel.’

Wie dat gevoel heeft moet vervolgens ‘niet de therapeut uithangen’ of vragen ‘of iemand slachtoffer is van mensenhandel’, waarschuwt Bijlsma. ‘Zoiets aan de kaak stellen, kan ook bedreigend zijn, want wie zegt hun dat je te vertrouwen bent? Wat je wel kunt doen is mensen erop wijzen dat ze in een land zijn waar zij rechten hebben en vrij mens zijn. Dat ze niet per se dingen moeten doen van anderen en dat de politie er is om je te helpen. Dit in tegenstelling tot in sommige andere landen. Je moet ze dus wegwijs proberen te maken en bijvoorbeeld verwijzen naar de website van CoMensha.’

Nederlands Dagblad 8-3-18
Auteur: Reporter Creer datum: 31-03-2018 15:32:08
Zij kozen voor minder – en zijn nu gelukkig

Marinde van der Breggen

Hoger, beter en meer, daar streven we doorgaans naar. Maar er zijn ook mensen die bewust kiezen voor minder. Zijn zij de voorhoede van een nieuwe maatschappij, een die de hebzucht voorbij is?
Leni Minderhoud heeft 25 jaar in de financiële wereld gewerkt. Ze deed opdrachten voor grote bedrijven als Shell en Delta Lloyd en vloog de hele wereld over. De laatste jaren had ze een functie in het vermogensbeheer en werd ze ­geregeld uitgenodigd voor hippe evenementen in de Londense City. Ze had genoeg geld, ­genoeg leuke kleren en een interessant leven.

Maar ergens knaagde het. Is dit het nu? Tijdens haar carrière was ze vaak genoeg van functie geswitcht; Minderhoud houdt ervan steeds weer iets nieuws te leren. Maar de mogelijk­heden in de financiële sector waren inmiddels een beetje op. En toen sloeg de crisis toe, ­waardoor ze zich ging afvragen of alles echt om geld draait. Economische groei is ook niet alles, concludeerde ze.

En dus besloot ze in 2008, op haar 52e, haar goedbetaalde baan in te ruilen voor een ­bestaan als zelfstandig loopbaancoach voor 45-plussers. Dat zette de zaken wel even op scherp, want ze kon natuurlijk niet direct een volwaardig salaris verwachten. ‘Ik kwam uit een luxepositie, ik kon me alles veroorloven. Maar toen ik eens op een rijtje ging zetten wat ik écht nodig had, bleek dat maar een derde te zijn van wat er elke maand binnenkwam.’

versimpelen

De overstap veranderde de manier waarop Leni Minderhoud (nu 61) haar leven inricht. Geld is natuurlijk nodig, maar niet meer waarom ze iedere ochtend aan het werk gaat. ‘Ik kijk wel of er op de lange termijn genoeg binnenkomt. Maar mocht dat niet zo zijn, heb ik altijd nog een huis en een auto die ik kan verkopen. En dat heb ik ervoor over.’

Zo simpel mogelijk leven, dat is wat Minderhoud nu nastreeft. De grote vrieskist is de deur uit en toen de televisie kapotging, besefte ze dat ze eigenlijk helemaal geen nieuwe hoefde. ‘Ik scan mijn huis regelmatig op dingen die ik kan weggeven. Ik geloof niet dat ik nog terug wil naar al die luxe.’

Minderhoud is niet de enige die gelukkiger is geworden door bewust te kiezen voor minder. Wie in een willekeurige boekhandel de kast met zelfhulpboeken scant, vindt rijen boeken vol tips over hoe je je leven naar een hoger plan kunt tillen door te versimpelen. Noem het consuminderen, minimalisme of ontspullen, elk buzzwoord heeft zijn eigen goeroe die je een kant-en-klaarstappenplan biedt waarmee je je kunt ontdoen van je fysieke en mentale troep om zo meer rust en focus in je leven te krijgen.

Het is een trend die aansluit bij het besef dat we de wereld aan het opgebruiken zijn, zegt trendwatcher Lieke Lamb. ‘Duurzaamheid heeft lang in het hoekje van de geitenwollensokkentypes gezeten. Maar het begint nu bij een groot deel van de bevolking wel door te dringen dat we echt iets moeten doen aan die plasticsoep, die wordt veroorzaakt door alle spullen die wij gebruiken.’

Rijkdom zit niet in zo veel mogelijk spullen ­bezitten. Dat hebben we inmiddels wel door. Maar kan het zijn dat er sprake is van meer dan een trend, dat er echt een kentering te zien is in hoe we omgaan met geld en bezit? Dat we klaar zijn met de hebzucht?

erkenning

Neem bijvoorbeeld de volkswoede die oplaaide toen bekend werd dat ING-topman Ralph ­Hamers een salarisverhoging van 50 procent kreeg, een miljoen extra per jaar. Zelfs premier Rutte, nota bene een VVD’er, noemde de ver­hoging buitensporig en wereldvreemd. Uiteindelijk trok de bank het plan in.

In de bankensector bestaat veel hebzucht, ­beaamt organisatiepsycholoog Kilian Wawoe. Geld is er belangrijk. Niet omdat bankiers graag zo veel spullen willen kopen, maar omdat het een teken is van erkenning. ‘De ING-baas had niet meer geld nodig om zijn rekeningen te kunnen betalen, maar om meer erkenning te krijgen voor het geweldige werk dat hij doet’, legt Wawoe uit. ‘En die menselijke behoefte aan erkenning, status en macht kent geen ­verzadigingspunt.’

Dat veroorzaakt in de bankensector problemen. ‘Als mensen worden gedreven door hun behoefte aan erkenning door geld, en je een systeem verzint waarin je geld krijgt voor bepaalde doelen, bijvoorbeeld dat de bank nog een stukje groter wordt, geeft dat perverse ­prikkels.’

Wawoe weet waarover hij het heeft. Tot 2010 werkte hij zelf als personeelsmanager bij ABN Amro. Nadat hij onderzoek had gedaan naar het beloningssysteem van de banken, concludeerde hij dat dat systeem op basis van bonussen er niet toe leidt dat mensen beter gaan presteren, maar juist dat ze slechtere dingen gaan doen. Ze vangen namelijk zelf niet de klappen op. ‘Als je het goed doet, kun je een ­extra huis kopen. Als je het slecht doet, moet iemand anders zijn huis verkopen.’

Toen hij besefte dat hij zelf deel uitmaakte van dat systeem, besloot hij te vertrekken. ‘Het was een rationele beslissing. Ik zag dat de wetenschap en praktijk elkaar beten.’ Wawoe vertrok naar de Vrije Universiteit, waar hij nu human resource management doceert. ‘Mijn inkomen ging significant achteruit, ik denk wel zo’n 70 tot 80 procent. Toen pas besefte ik dat mijn standaard was veranderd. Ik vond het heel ­normaal dat ik zo veel geld verdiende.’

Het was even wennen, maar de teruggang was niet onoverkomelijk. ‘Ik heb mijn auto verkocht en mijn boot, maar ik heb nooit in financiële nood gezeten. Een stapje terugdoen is voor niemand een probleem. Maar het wordt een ander verhaal als je onder je pijngrens komt en je niet meer in je basisbehoeften kunt voorzien.’

Degenen die bewust bezig zijn met de minimalismetrend, zijn meestal niet de mensen die het met minder móéten doen, maar juist mensen die in een luxepositie zitten, zegt trendwatcher Lieke Lamb. ‘Ze doen allerlei spullen weg, want ze hebben liever beleving dan bezit. Ze zeggen: als ik het later toch echt nodig heb, koop ik het wel. Die zekerheid maakt het hebben van minder spullen een luxe, omdat je weet dat ze wel beschikbaar zijn.’

aan de wilgen

Maar de trend gaat verder dan alleen ontspullen, ziet ook Lamb. De verhalen van mensen die bewust voor een baan kiezen waarmee ze minder geld verdienen, maar wel gelukkiger worden, zijn ook haar bekend. ‘Ik ken jongeren die hoogopgeleid zijn, maar toch als vrachtwagenchauffeur gaan werken. Dat vinden ze gewoon leuker.’

Mieke Koerts (35) had net een universitaire studie achter de rug. Als tandarts verdiende ze goed. In twee dagen verdiende ze meer dan haar man in vijf dagen. Maar het werk maakte haar niet gelukkig. ‘Ik kon mijzelf er niet echt in kwijt, ik miste het sociale.’ Toen ze na anderhalf jaar werken moeder werd, besloot ze het roer om te gooien en weer naar school te gaan.

Met een jong gezin, een studieschuld en een huis dat wel aan een nieuwe badkamer toe was, was die omslag niet gemakkelijk. ‘We liepen tien jaar achter op onze leeftijdsgenoten die juist meer te besteden kregen.’ Niet iedereen begreep waarom Koerts ervoor koos haar goedbetaalde baan aan de wilgen te hangen. ‘Maar voor mijn gevoel kon ik het niet half doen.’

stemmetjes

Dat betekent niet dat ze nooit getwijfeld heeft. Vaak genoeg zeiden de stemmetjes in haar hoofd dat ze ‘nu nog terug kon’, dat alleen al twee dagen werk als tandarts de boel veel ­minder ingewikkeld zou maken. Ook de status die bij het beroep hoort, liet ze achter. ‘Als je vertelt dat je tandarts bent geweest, krijg je toch wel een soort respect van mensen. Ik merkte dat dat ook wel invloed had.’

Inmiddels is Koerts omgeschoold tot relatie­therapeut en heeft ze haar eigen praktijk. ‘Nu ben ik een gelukkiger mens, ik voel dat het klopt zo.’ Ze kan nu niet alleen haar kinderen meegeven dat ze hun eigen weg kunnen kiezen in het leven, ook haar huwelijk is erdoor ­verdiept.

‘Juist mijn man heeft me altijd gestimuleerd om dit te doen, ook al moest hij daardoor heel hard werken zodat we konden rondkomen. Terwijl hij dacht dat hij binnen was, doordat hij met een tandarts trouwde, haha. We genieten van een strandwandeling, samen koffiedrinken, kleine dingen die anders vanzelf­sprekender waren geweest.’

lang proces

Zijn mensen als Leni Minderhoud, Kilian ­Wawoe en Mieke Koerts de voorhoede van een nieuwe maatschappij, een waarin we de hebzucht voorbij zijn en allemaal gelukkig zijn met minder? In de bankensector is dat in ieder geval nog lang niet het geval, zegt Kilian Wawoe. ‘Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat daar meer ondanks dan dankzij de bankiers iets begint te veranderen. In politiek Den Haag maakte de ING-affaire een sentiment los dat ik nooit eerder zo heb gevoeld. Zelfs de meest rechtse partijen zeggen: dit kan niet.’

Dat de banken terugvallen in hun oude patronen, wekt bij veel mensen weerstand op. ‘De reflex dat ze nu meteen weer los gaan, valt ­zeker na de crisis verkeerd. Banken verdedigen zich door te zeggen dat ze een beursgenoteerd bedrijf zijn en geld willen verdienen voor de aandeelhouders. Maar het werkt toch anders, doordat de gewone mensen de klappen moeten opvangen. Mensen kunnen het niet altijd goed benoemen, maar ze voelen wel aan dat er iets niet klopt.’

Het zou helpen als het maatschappelijk debat eens inhoudelijk werd gevoerd, denkt Wawoe. ‘Er is net zo veel boosheid wanneer ING van twee naar drie miljoen salaris gaat als wanneer ABN van zes naar zeven ton gaat. Het is niet ­helemaal rationeel. Banken en publiek voelen zich allebei onbegrepen. Maar waarom kunnen we elkaar niet aankijken en vragen: wat is ­redelijk? Dat is lastig, want er bestaan heel ­verschillende opvattingen over wat een hoog of laag bedrag is.’

Ook in het gewone leven valt niet te verwachten dat we binnen een paar jaar allemaal onthecht zijn van onze spullen, zegt Lieke Lamb. Al is er wel een beginnetje. ‘Maatschappijbreed leeft inmiddels het besef dat het anders moet, maar het zijn nu vooral heel kleine groepjes mensen die zich daarmee bezighouden, vanuit een luxepositie.’ Ze denkt wel dat deze beweging zal groeien, maar dat is een lang proces. ‘Je kunt het vergelijken met vegetarisch eten. Dat is nu pas een beetje aan het doorbreken doordat de noodzaak ervan zo langzamerhand overduidelijk is. Maar dat heeft heel lang geduurd.’ ◆

Nederlands Dagblad 31-03-18
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier