Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Miranda
Creer datum:
10-01-2018 21:52:55
Christenvervolging 2018
Een nieuwe serie artikelen
Auteur: Miranda Creer datum: 10-01-2018 21:54:55

Zorgen in Tweede Kamer om christenvervolging

Het is tijd dat het kabinet in actie komt tegen landen waar geweld tegen christenen toeneemt. Dat stellen het CDA, SGP en de ChristenUnie. De christelijke partijen reageren daarmee op een ranglijst van organisatie Open Doors, waaruit blijkt dat geweld tegen christenen in onder meer Pakistan en India fors toeneemt.

Maarten van Ast

Het is schrikbarend hoe snel de situatie in landen als India en Pakistan verslechtert voor christenen

Het afgelopen jaar zijn wereldwijd 3.066 christenen vermoord om hun geloof. Dat is beduidend meer dan een jaar eerder, toen de teller op 1.207 stond. De partijen willen dat minister Zijlstra van Buitenlandse Zaken meer doet om het lot van christenen in Pakistan en India aan te kaarten. Ook vragen ze binnen het vluchtelingen- en asielbeleid nadrukkelijk rekening te houden met de situatie voor christenen in die landen.

,,Het is schrikbarend hoe snel de situatie in landen als India en Pakistan verslechtert voor christenen'', zegt SGP-voorman Kees van der Staaij. ,,Aanslagen op kerken en christenen zijn er helaas aan de orde van de dag. Nederland moet meer doen om in gesprek te gaan met de betreffende landen en regeringen.'' Ook Ruud Kraan, directeur van Open Doors Nederland, vraagt de christenen te blijven steunen. ,,Ik roep politici op om de vervolgde kerk niet te vergeten.''

Jaarlijks publiceert Open Doors een lijst van landen waar christenen het meest getroffen worden door geweld en andere vormen van vervolging om hun geloof. Dit jaar staan er vijftig landen op de lijst. Volgens de organisatie leven in die landen 215 miljoen christenen.

Noord-Korea
Pijnlijk om te zien dat Noord-Korea al zo lang bovenin de lijst staat. Er is echt een wonder nodig om die situatie te veranderen

Noord-Korea voert de lijst voor de zeventiende keer aan. In het land zitten volgens Open Doors 50.000 christenen gevangen in strafkampen. 'Pijnlijk om te zien', vindt Van der Staaij. ,,Er is echt een wonder nodig om die situatie te veranderen.''

Afghanistan staat op plaats twee, ook daar is de onderdrukking maximaal. De geweldsincidenten in Afghanistan zijn bijna net zo hevig als in Noord-Korea. Ook ervaren veel Afghaanse christenen meer controle binnen hun stamverband en lijden ze onder geweld door radicale moslims, stelt Open Doors.

Pakistan (5) scoort het hoogst wat betreft geweldsincidenten. Bij aanslagen en aanvallen op kerken vielen veel slachtoffers. Ook werden honderden christenen ontvoerd en zijn tientallen verkracht of seksueel misbruikt.

Verder zijn het boeddhisme en hindoeïsme met een opmars bezig in Azië. Deze religies hebben in het westen een vredige reputatie, maar volgens Open Doors ervaren christen in dat werelddeel dat niet. Christenen in India, Nepal, Sri Lanka, Bhutan en Myanmar zouden dagelijks te maken hebben met geweld en onderdrukking

AD 10-01-18
Auteur: Reporter Creer datum: 12-02-2018 14:08:26 Laatst gewijzigd: 12-02-2018 14:10:06
De angst van een peuter is fataal in Noord-Korea

Herman Veenhof

Verhalen en memoires van vluchtelingen uit Noord-Korea waren er al. Maar nu wordt het sidderende bestaan van gewone mensen beschreven vanuit het land zelf.
Pyongyang

Han Gyeong-hee voelde al dat het misging toen ze het metrostation Puhung inliep. Haar zoontje van twee, dat ze op haar arm meedroeg, begon te snotteren. En dat kwam niet goed uit, bij de repetitie voor de Dag van de Nationale Viering in Pyongyang. Het centrale Kim Il-sung plein zou vol staan met mensen die een ingewikkelde choreografie foutloos moesten uitvoeren, met de juiste bewegingen en de juiste emoties. Het huilen van Myeong-shik was dus een ramp, ook al was de potige bedrijfsleider van een vishandel, dat was de 36-jarige moeder van beroep, niet voor een kleintje vervaard. Ze besloot haar deelname aan de feestdag te laten schieten.

Ze had het al eerder gemerkt. De ramen van haar woning, appartement 5, vierde verdieping, flat 3, keken uit op twee reusachtige posters. Aan de muur van het Militaire Departement hing het knoestige gezicht van een man met een woeste baard, dreigend zwart op rood. Op het Groot Studiehuis van het Volk prijkte een wreed, kikkerachtig vollemaansgelaat van een landgenoot, de Grote Leider.

Elke keer als haar zoontje die portretten van Karl Marx en Kim Il-sung zag, raakte hij volledig van streek. Zeker nadat de oppas had gezegd dat het om de Eobi ging, de enge demon die kleine kindjes in een zak stopt en meeneemt. De moeder sloot daarom de gordijnen overdag. Twee keer was ze daarvoor al op het matje geroepen bij de lokale partijsecretaris. Een dicht gordijn, dat moest wel een spionagecode zijn, voor de CIA of een andere vijand. Nu, vlak voor de nationale feestdag, was ze het zat. Ten derde male berispt, snauwde ze de onvermurwbare overheidstante toe: ‘Een kind dat bang is voor schildpadden, zal ook schrikken van een putdeksel.’ Enkele dagen na de viering zaten moeder, kind en vader in een trein, met al hun spullen in een koffer. Verbanning naar het platteland. Levenslang dwangarbeid tussen rijst en maïs.

pseudoniem
Bandi is het pseudoniem van een schrijver, die nu nog in Noord-Korea woont. Dat maakt zijn boek bijzonder. Tot nu toe ging het veelal om verhalen en memoires van vluchtelingen. Een boek waarin de onderdrukking en de schaarste van binnenuit worden beschreven, is uniek. Opeens krijgen de schijnbaar uitdrukkingloze Noord-Koreanen, die wij in de media zien marcheren, hart en ziel. Het zijn mensen, net als wij.

Bandi werd geboren in 1950. Als kind woonde hij met zijn ouders een tijd in China. Na de Koreaanse Oorlog keerde hij terug. Hij werd een geliefd auteur, ‘goedgekeurd’ door het regime van de Kims en zelfs lid van de Schrijversbond, een elite die het goed heeft in een land dat door armoede en onvrijheid wordt geteisterd. Het waren de dood van Kim Il-sung, de opgelegde rouw en de verschrikkelijke hongersnood erna, die Bandi deden besluiten een dissidente schrijver te worden. Achttien jaar lang heeft hij slechts één lezer: hijzelf.

De meeste verhalen spelen in de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang of in de noordoostelijke provincie Hamgyeong, waar armoede en kou het dagelijks dieet vormen. De bundel is samengesteld uit een handgeschreven manuscript van 750 kleine blaadjes, die in 2013 uit Noord- naar Zuid-Korea werden gesmokkeld. Daar deed de uitgave in 2014 gek genoeg niet veel. Pas de publicatie in het buitenland – vanaf maart 2017 is het in 21 landen verschenen – maakte Bandi tot de ‘Solzjenitsyn van Noord-Korea’.

vuurvlieg
Het verhaal over de peuterangst is een van de zeven langere verhalen in het boek De aanklacht van Bandi. Dat pseudoniem betekent ‘vuurvlieg’ in het Koreaans. In de verhalen staan gewone mensen centraal en is er telkens de keuze als rode draad. Wie ten onrechte in de problemen raakt door een ellendig systeem dat alle onderdanen tot slaven maakt, moet loyaal zijn aan de overheid of aan de familie. Vaak is het slot een ongelukkige uitbarsting van woede, gegenereerd door angst en vooral fataal.

In een land waarin tandengeknars en tranen op bevel in een oogwenk kunnen worden omgezet in een vrolijke lach en een dankbare blik, is echte emotie dodelijk. Zoals van het oude strijdros Seol Young-su. Heel zijn leven had hij als militair de partij en de staat gediend, maar afgedankt ontdekte hij hoe alles om hem heen leugen en bedrog was geweest. In een vlaag van woede hakte hij de iep om die hij in 1949 bij de revolutie had geplant. Men vond hem dood in de kamer, een boomstronk, bijna verkoold in de kachel.

‘moeder overleden’
Myeong-chol krijgt een telegram: zijn moeder is doodziek. Maar ze woont aan de andere kant van het land. In zijn provincie Hamgyeong probeert hij een reisvergunning te krijgen. Maar in het Tweede Departement wordt hij van het kastje naar de muur gestuurd, afgeblaft en niet geholpen. In wanhoop gaat hij zonder papieren op stap. Pas bij de zoveelste controle, een paar straten van zijn ouderlijk huis, wordt hij gepakt. Hij krijgt enkele weken dwangarbeid als straf. En een nieuw telegram, als hij mager en vol met luizen thuiskomt: ‘moeder overleden’.

echt
In 2012 kreeg Bandi bezoek van een kennis, ‘Myung-ok’, die hem vertelde te gaan vluchten. Hij vroeg haar zijn boek mee te nemen. Ze wilde dat pas doen als ze vrij was en een ander zou sturen. Chinese soldaten namen haar gevangen, maar Do Hee-yun, boegbeeld van de Burgervereniging voor Mensenrechten van Ontvoerden en Noord-Koreaanse Vluchtelingen, hoorde van het boek. Hij regelde tien miljoen Koreaanse won, evenveel waard als vijftigduizend Chinese yuan of zevenduizend euro, en kocht haar vrij.

Eenmaal in Zuid-Korea schreef ‘Myung-ok’ een brief en gaf die mee aan een Chinese Koreaan, die voor handel in het land van de Kim-dynastie moest zijn. Hij haalde het manuscript op bij de auteur. Do gaf het uit via zijn eigen ‘Happy Unification Road’, met het Literature Translation Institute of Korea en de conservatieve nieuwssite Chogabje.com.

Het boek is echt, authentiek, zeggen vrijwel alle Korea-watchers. Historicus Casper van der Veen, die in mei een boek over Noord-Korea publiceert: ‘Ik ken geen mensen die denken dat Bandi nep is. Sterker nog, in het nawoord staat vrij uitgebreid beschreven hoe de verhalen weggesmokkeld zijn.’

Drie keer is de papierstapel met ezelsoren onderzocht; door de Franse uitgever, een team van de New York Times en Kim Joeng-ae, een gevluchte propagandiste. Papier, inkt en handschrift kloppen; de taal is heel zakelijk, bijna emotieloos en kent veel woorden die alleen in Noord-Korea worden gebruikt. De verhaallijn volgt de ‘zaadjestheorie’, waarmee alle schrijvers uit dat land worden opgeleid: alle literatuur moet een thema hebben, een ideologische rode draad. Bij Bandi wordt die rode draad een rood touw, bebloed en gerafeld, keer op keer opgerold en in de zak gestoken van de beul, nadat er weer een mens is opgehangen na een klein vergrijp.

Nederlands Dagblad 12-02-18



Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier