Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Alex
Creer datum:
9-01-2018 23:29:22
Hartverwarmend 2018
Ook in 2018 weer hartverwarmende verhalen
Auteur: Alex Creer datum: 9-01-2018 23:31:48
Esther Geijs stelde nier beschikbaar aan voor haar onbekende Eric uit Goes

GOES - De nieren van Eric Menger uit Goes begaven het bijna. Hij voelde zijn leven door zijn vingers glippen, tot Esther Geijs besloot om één van haar nieren aan deze voor haar vrijwel onbekende man te geven.

Rachel van Westen

De nieren van Eric Menger werkten op den duur nog maar voor een griezelige tien procent. Hij had het altijd koud, was altijd moe en had zoveel klachten dat hij tot zijn grote frustratie moest stoppen met werken. De dialyse hing als het zwaard van Damocles boven zijn hoofd en hij zou op de wachtlijst geplaatst worden voor een donornier, maar die wachttijd is zo lang dat het nog maar de vraag was of hij dat zou gaan redden. Hij voelde zijn leven door zijn vingers glippen, tot Esther Geijs besloot om één van haar nieren aan deze voor haar vrijwel onbekende man te geven. Om zijn leven te redden en als eerbetoon aan haar overleden vader.

,,Voor mijn werk moest ik elk jaar gekeurd worden en zo kwamen ze er achter dat mijn nieren niet goed werkten. Tot mijn veertigste had ik er niet zo veel last van, maar kort daarna kwamen de eerste problemen. Het bleef op een niveau waarop het te doen was, tot drie jaar geleden”, blikt Eric Menger terug. Hij kreeg steeds meer klachten en de kwaliteit van zijn nieren ging rap achteruit. De internist vertelde dat hij moest gaan dialyseren. Vervolgens zou hij op de wachtlijst worden geplaatst voor een donornier. Maar de wachttijd daarvoor is lang, zo’n vier of vijf jaar is heel gebruikelijk. ,,Sommigen redden dat helemaal niet. Je bloed wordt maar voor veertig procent schoongemaakt, dus het is een ontzettende aanslag op al je organen.”

POLL
Een nier afstaan is een heldendaad
Eens (91%)
Oneens (9%)
1223 stemmen
,,De arts vertelde me dat ik een ook levende donor kon zoeken, dus iemand die één van zijn of haar nieren aan me af wilde staan. Mijn vrouw en drie kinderen stonden gelijk in de rij, maar de bloedgroep van geen van alleen kwam overeen met mijn bloedgroep. Dus dat hield op. Ook andere mensen die het aanboden kwamen niet in aanmerking. Maar toen bood mijn zus aan om haar nier af te staan. De bloedgroep was hetzelfde, dus dat gaf hoop. We gingen samen het traject in en er volgenden talloze onderzoeken. Dat traject duurde zo’n zes maanden, maar op het eindgesprek was het foute boel. Haar ene nier was groter dan de andere. Ze zouden haar kleinste nier aan mij kunnen geven, maar die bleek te weinig capaciteit te hebben.”

Teleurstelling
De ene teleurstelling volgde op de andere. Verschillende mensen waren bereid om Eric te helpen, maar de juiste match werd niet gevonden. Eric was inmiddels gestopt met werken. De dalende lijn was ingezet en begin vorig jaar werkten zijn nieren nog voor veertien procent. Toen kwam hij Samantha Geijs tegen in de stad. Samantha was de dochter van een collega van Jacqueline, de vrouw van Eric. In het verleden hadden Eric en zijn vrouw een paar keer iets gedronken met de ouders van Samantha. ,,Er was vooral een klik met de vader van Samantha. Hij heeft ooit tegen me gezegd: ‘Als die nier nog eens nodig is, krijg je die van mij.’ Ik durfde het niet te geloven, want je weet hoe het gaat met een biertje op. Maar achteraf bleek dat hij het er thuis ook serieus over heeft gehad.”

Moeilijk
Het liep echter anders, want de vader van Samantha kreeg kanker en overleed vorig jaar. Omdat haar vader de wens had om zijn nier af te staan, maar het nooit heeft kunnen doen, besloot Samantha haar nier aan Eric te geven. ,,Aan de ene kant was ik heel blij”, blikt Eric terug, ,,Maar aan de andere kant vond ik het heel moeilijk. Ze is nog zo jong. Maar goed, we maakten toch een afspraak en een dag van te voren liet Samantha weten dat haar oudere zus Esther ook mee ging. Ik had Esther wel eens gezien, maar ik kende haar niet zo goed, dus dat vond ik wel heel bijzonder.”

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis bleek dat Samantha de verkeerde bloedgroep had, maar Esther had de wel de juiste. Samen gingen ze het traject in en aan het begin van de zomer hoorden ze dat er een match was.

,,Dat is onbeschrijflijk. Dan vliegen de emoties alle kanten op. Gaat het toch echt gebeuren? Dat gevoel kun je moeilijk uitleggen. Het duurde nog maanden voordat de operatie zou plaatsvinden. In die periode heb ik wel een paar keer aan Esther gevraagd: ‘Sta je er nog achter?’ Ze mag tot het laatste moment terugkrabbelen en dat zit wel eens in je kop. De spanning was hoog, voor ons allemaal. We hebben echt heel het traject samen gedaan, niet alleen Esther en ik, maar ook met Samantha en mijn vrouw. Op de dag van de transplantatie werd eerst Esther geopereerd. Dat vond ik echt heel erg moeilijk. Ik zat te wachten. Je maakt je er druk over of het wel goed gaat. Om 11.30 uur kwam de zuster bij me en vertelde dat de nier er uit was.”

Ander mens
,,Voor de operatie werkte mijn nier nog maar voor tien procent, maar de tweede dag na de operatie was de helft van de afvalstoffen al uit mijn bloed. Ik voelde me al zoveel beter. Ik voelde me gelijk een ander mens. Een wonder voor mij, het is echt onvoorstelbaar. Ik heb een nieuw leven.”

,,Ik zag het ook”, vult Esther aan. ,,Je zag er zoveel beter uit. Voor de operatie zag je helemaal grijs en twee dagen na die operatie had je al kleur op je gezicht.”

Dankbaarheid
Eric wil het liefst elke dag zijn dankbaarheid uitspreken, ook al weet hij dat Esther daar niets van wil horen. ,,Het stelt echt niet zoveel voor hoor”, zegt Esther nuchter.

,,Ik heb wel het idee dat er veel onduidelijkheid over is. Mensen denken dat je dan ook aan de dialyse moet of medicijnen moet gaan gebruiken, maar je kunt echt prima leven met één nier. In het begin heb ik veel negatieve reacties gehad, zeker omdat Eric ook niet echt een bekende van me was. Maar mijn vader was 57 toen hij stierf en daar was niks aan te doen. Hij is ons helaas ontnomen. Bij Eric was er wel iets aan te doen, zodat dit gezin niet hetzelfde door zou moeten maken wat wij hebben doorgemaakt. Je moet het zien of je je reserve weggeeft, mocht je in de toekomst iets gaan mankeren. Maar ja, wat nou als… ik kan morgen ook onder een bus lopen. Het gaat toch om het nu? En ik kan nu prima met één nier leven.”


PZC 09-01-18
Auteur: Reporter Creer datum: 13-01-2018 14:57:32
'Er is te veel nood, maar we doen wat we kunnen';

Netty Baan-Clemens is sinds maart 2017 directeur van Mercy Ships Holland, een organisatie die vanuit een ziekenhuisschip gratis medische hulp verleent in Afrika.

Ondine van der Vleuten

In de PZC van zaterdag een portret van de Vlissingse, die als motto heeft: wees niet steeds bezig met wat je kunt krijgen, maar vooral met wat je kunt geven. Elke dag reist ze in alle vroegte, voor de file uit, vanuit haar woonplaats naar het hoofdkantoor van Mercy Ships Holland in Rotterdam. ,,Onze chirurgen maken vaak het verschil tussen leven en dood", zegt ze. ,,Een eenvoudige ingreep als het weghalen van een goedaardige tumor. Benen die weer recht gemaakt worden. Een open gehemelte dat gedicht wordt. Dat soort dingen doen onze artsen. Ons schip is het zoveelste in een rij schepen die verbouwd zijn tot varend ziekenhuis met operatiekamers en alles. Als we ergens aanleggen, is het al bekend dat we aankomen. Voorbereidingsteams hebben al een screening onder patiënten gedaan. We kunnen per seizoen zo’n drieduizend operaties doen. Dit betekent dat we helaas sommige mensen niet kunnen helpen. Er is te veel nood, maar we doen wat we kunnen."

Gereformeerde Gemeente
Netty Baan-Clemens werd in 1968 geboren in het Gelderse Elst. Sinds een paar jaar woont het gezin in Vlissingen, waar haar echtgenoot Gert Jan Baan, een geboren Middelburger, dominee is van de Gereformeerde Gemeente. Met hem kreeg zij drie zonen en een dochter. Netty Baan combineerde het moederschap met onder meer lesgeven en ontwikkelingswerk en behaalde twee bachelors (Engels, theologie) en een master (psychologie).

Netty Baan is lid van de Gereformeerde Gemeente, waarbinnen de vrouw over het algemeen toch vooral een rol als spil van het gezin toegedacht wordt. Over haar carrière buitenshuis zegt zij: ,,Ik dien mijn gezin, dat staat voorop. Maar in groter verband dien ik met mijn werk de mensheid, geheel in overeenstemming met mijn gereformeerde achtergrond. Onbaatzuchtig investeren in anderen. Dat geeft enorm voldoening. Bovendien, hoe je het wendt of keert, iedereen beweegt mee met maatschappelijke ontwikkelingen. Ook de gereformeerde gezindte. Vrouwen hebben een opleiding, ze zoeken een passende plek voor zichzelf, ze krijgen daar behoefte aan. Vroeger werkten er nauwelijks vrouwen binnen onze gezindte. Nu zijn er gereformeerde zakenclubs waar vrouwen met elkaar in gesprek gaan over zaken als: hoe voer je je taken uit als leidinggevende, hoe functioneer je binnen de gemeenschap? Een echt topic is de integratie van het zakelijke en het geloof. Je bent zakenvrouw, waar loop je tegenaan en hoe ga je er vanuit je geloof mee om?

PZC 13-01-18
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier