Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Miranda
Creer datum:
8-12-2017 17:09:17
Commentaar KRANTEN
Een nieuwe serie over nieuws
Auteur: Miranda Creer datum: 8-12-2017 17:10:59
Angst regeert bij reacties op erkenning Jeruzalem

Door NAUSICAA MARBE


De Amerikaanse president kondigde aan de VS-ambassade van Tel Aviv naar de échte hoofdstad van Israël te verhuizen: naar Jeruzalem. Voorspelbare heibel brak uit. De moslimwereld is weer woedend, er dreigt geweld; het zal eens anders zijn als een wereldleider de Joodse staat een gunst verleent.

De Westerse wereld reageert met verplichte mantra’s over diplomatie. De erkenning van Jeruzalem als hoofdstad zou de vredesonderhandelingen torpederen, alsmede de tweestaten-oplossing. Trump zou een bom in het Midden-Oosten gooien, een lont aansteken in een kruitvat, de VS diskwalificeren als onderhandelaar, en hier komt ie, schraal afstekend bij deze paniekretoriek: hij zou symboolpolitiek bedrijven. Hoe je alleen door symboolpolitiek, machteloze politiek dus, het Midden-Oosten alsnog kunt laten ontploffen, is mij een raadsel.


Wartaal

Zulke tegenstellingen tonen aan hoe verward doorgaans over Israël en het Midden-Oosten wordt gepraat, ook op regeringsniveau, ook bij de Verenigde Naties. Wartaal waarin feiten door fictie zijn vervangen, realisme door kansloos wensdenken. Ook hier zie je een merkwaardige dynamiek: hoe rabiater en schaamtelozer de Jodenhaat in de samenleving, hoe vager de politieke taal over Israël en hoe tendentieuzer de media. Alsof de meest zwakzinnige verhalen over Israël het denken over dit land beïnvloeden.

Loop maar een middelbare school met een meerderheid aan islamitische leerlingen binnen en noem Israël. Gerede kans dat direct de hetze-retoriek van Hezbollah-employé Abou Jahjah over de ’zionistische entiteit’ weerklinkt, gelardeerd met horrorsprookjes over Joden die ’een holocaust’ op Arabieren plegen. Tien tegen één dat de jonge haatspuiers de regio waar ze over bazelen niet op de kaart kunnen aanwijzen. Hier faalt het onderwijs en de samenleving. Haatpreken via de schotelantennes doen hun werk. Door die import van conflictretoriek en antisemitisme zien deze opgefokte halfwassenen zichzelf als Palestijnen, wánt ze zijn ook slachtoffer – van Nederland. Er zijn altijd politici die een willig oor bieden aan zulke achterlijkheid. De angst is groot.

Oordeel

Angst om de Arabische wereld voor het hoofd te stoten blijkt ook uit de reactie op Trumps verhuismaatregel van onze minister van Buitenlandse Zaken Zijlstra: ’Nederland vindt dat onverstandig en contraproductief. Voor ons blijft de twee-statenoplossing het uitgangspunt.’ Je reinste kop in het zand-politiek. Eerst dat oordeel ’onverstandig.’ Zou Halbe Zijlstra dat ook over Barack Obama hebben gezegd, die al in 2008, kort nadat hij presidentskandidaat werd, publiekelijk zei: ’Jeruzalem is de hoofdstad van Israël en moet onverdeeld blijven’? Vast niet. Dan: ’contraproductief.’ Dat verwijst naar het vredesproces. Zijlstra zingt mee in het schijnheilige jammerkoor van Europese politici die tijdens hun Israëlreizen uiteraard alleen willen speechen in de Knesset, hartje Jeruzalem, maar eenmaal thuis die plaats niet als hoofdstad willen erkennen.

Memo voor Zijlstra: het vredesproces is zo goed als dood. Zelfs ten tijde van de veelbelovende Oslo-akkoorden was er nauwelijks kans. Met dank aan de meest onverzoenlijke Palestijnen, gesteund door de rest van de Arabische wereld. Er is altijd een smoes om op het laatste moment geen handtekening te zetten voor land en vrede. De ware oorzaak heet: antisemitisme. Elke aanleiding zal worden aangegrepen om vrede met ’de joodse vijand’ te torpederen. Dan is het weer het recht op terugkeer van miljoenen Palestijnen die generatielang van de Verenigde Naties de status van vluchtelingen krijgen, dan weer de totale claim op Jeruzalem. Vrede is niet de bedoeling. Niet zolang het narratief domineert dat er ooit een Palestijnse staat bestond die Israël inpikte en volledig moet teruggeven, de zogenaamde ’bevrijding’. Gematigde Palestijnen die willen onderhandelen zullen hierdoor altijd het onderspit delven.

Impasse

Dat de tweestaten-oplossing ’het uitgangspunt blijft’, behoort Zijlstra niet Trump in te peperen. De Amerikaanse president laat geen verwarring bestaan over de wenselijkheid van die oplossing. Trumps opmerking dat het niet-erkennen van Jeruzalem als hoofdstad de onderhandelingen geen zier heeft geholpen, toont precies de impasse, het chantage-element en het hoge illusiegehalte in de Midden-Oostenproblematiek. Het is de Gordiaanse knoop die Westerse wereldleiders niet kunnen ontwarren. Niet omdat ze ’contraproductief’ handelen, maar omdat hun strategieën het altijd afleggen tegen tribale haat.

In Nederland toont de Christen Unie grote klasse in haar streven Jeruzalem als hoofdstad te erkennen, door de Nederlandse ambassade, ooit onder Arabische druk verhuisd, daar weer te vestigen. Joël Voordewind spreekt over de huidige situatie als een schijnvertoning. Juist gekozen woorden. De waarheid kennen, maar er niet naar willen handelen: zo verziek je internationale betrekkingen en de positie van Israël in de wereld. Dát is pas contraproductief, Halbe.

Schoffering

Deze Nederlandse schoffering van Israël heeft niets met nobele diplomatieke intenties te maken, maar toont hoe effectief de vrees voor de Arabische wereld de Midden-Oostenpolitiek gijzelt. Dit wordt in Nederland toegedekt door Halbes mumbo-jumbo; hij rept van ’een goed einde’ en ’partijen die tegelijkertijd moeten bewegen’. Alsof hij het over het oplossen van een verkeersopstopping heeft. Dit bedroevende niveau blijft over als aan principes geen waarde meer toegekend wordt.

Telegraaf 07-12-17
Auteur: Reporter Creer datum: 21-07-2018 12:16:59
Een speciale biddag om regen is geen luxe

Hoofdredactie RD


Het is inmiddels wel duidelijk dat de zomer van 2018 tot de droogste, zo niet de allerdroogste uit de geschiedenis van ons land behoort. Instanties nemen maatregelen om het betrekkelijk schaarse water beschikbaar te houden voor de allernoodzakelijkste doeleinden.

In verschillende delen van het land mag oppervlaktewater niet langer worden gebruikt om het land –en de daarop staande gewassen– te beregenen. Agrarirs vragen zich bezorgd af of de oogst nog wel voldoende zal opbrengen.

Weerkundigen zijn voorzichtig om harde conclusies te trekken over de verandering van het klimaat. Maar algemeen leeft wel de gedachte dat er iets gaande is. Hier en daar klinkt de waarschuwing dat we ermee moeten rekenen dat zich ook in de toekomst vaker perioden van grote droogte zullen voordoen.

Met het geven van dit soort wetenschappelijke verklaringen, hoe voorzichtig ook gebracht, verdwijnt iets wat onze voorouders wel hadden. Zij leefden dicht bij de natuur en beseften dat regen en droogte, koude en hitte niet door mensen georganiseerd worden. Sommigen vonden het ook wel een geruststellende gedachte dat het weer niet door mensen werd geregeld. Stel je voor dat dit wel zo was. Wat een bron van discussie en conflict zou dit zijn.

De Bijbel leert ons dat de weersituatie valt onder het bestuur van God. Die gedachte is ook terug te vinden in Zondag 10 van de Heidelbergse Catechismus. Daar belijdt de christen dat regen en droogte niet bij geval maar van Gods Vaderlijke hand ons toekomen. Hij regeert ook de klimatologische ontwikkeling.

Dat ontslaat mensen niet van hun verantwoordelijkheid. Zeker niet. Zij beheren als rentmeester de Schepping. Wanneer door onverantwoord menselijk handelen, op welke manier dan ook, de natuur geweld wordt aangedaan, heeft dat gevolgen.

Tegelijk staat voluit overeind dat God de bestuurder is van de natuur, Die nietige mensen soms laat voelen wat hun gedrag teweegbrengt. Maar Die soms ook, ondanks alle menselijk falen, op een zegenrijke wijze kan ingrijpen.

In het verleden werden in periode van grote droogte speciale biddagen uitgeschreven om God te bidden om regen. Dat gebruik is in ons land verdwenen, en daarmee ook de gedachte eraan.

In Nederduits Gereformeerde Kerken in Zuid-Afrika is in de achterliggende jaren meer dan eens een speciale biddag uitgeschreven vanwege de „knellende droogte” die het land raakte. Zou dat voorbeeld in ons land geen navolging verdienen?

De Heere regeert over de elementen. Hij kan ook nu een milde regen zenden, zoals bij Elia, die in de tijd van Achab op de Karmel bad om regen. En het ging stortregenen, ondanks de zonde van het volk en de deplorabele omstandigheden waar het land in terechtgekomen was. Die God leeft nog!

Reformatorisch Dagblad 21-07-18
Auteur: Reporter Creer datum: 31-07-2018 21:44:11 Laatst gewijzigd: 31-07-2018 21:46:51
Naakte Baudet geeft christelijke ouders handvat voor goed gesprek over sexting
Hoofdredactie

Commentaar

Het is kinderlijk eenvoudig om beelden te maken en te delen via populaire sociale media, al of niet in besloten kring. Dat er in die digitale omgeving veel remmen wegvallen, verklaart dat sexting een hoge vlucht heeft genomen. beeld ANP
Het is kinderlijk eenvoudig om beelden te maken en te delen via populaire sociale media, al of niet in besloten kring. Dat er in die digitale omgeving veel remmen wegvallen, verklaart dat sexting een hoge vlucht heeft genomen. beeld ANP
Ook jongeren uit reformatorische gezinnen wisselen naaktfoto’s met elkaar uit. Aanleiding voor het artikel hierover in het RD van zaterdag was een onderzoek van Kliksafe waaruit bleek dat ook pubers in de gereformeerde gezindte pikante foto’s uitwisselen. Het onderzoek maakt duidelijk dat reformatorische jongeren op dit vlak niet onderdoen voor hun seculiere leeftijdsgenoten – integendeel.

Dat sexting ook voorkomt onder christelijke jongeren is geen nieuws. De eerste berichten hierover dateren uit 2012 en vertrouwenspersonen van reformatorische scholen kunnen hier tragische verhalen over vertellen.

Het maken en delen van naaktfoto’s en -video’s is in de samenleving een bekend verschijnsel geworden: het nieuwe friemelen. Het lijdt geen twijfel dat het gebruiksgemak van de smartphone dit fenomeen heeft aangejaagd. Het is kinderlijk eenvoudig om beelden te maken en te delen via populaire sociale media, al of niet in besloten kring. Dat er in die digitale omgeving veel remmen wegvallen, verklaart dat sexting een hoge vlucht heeft genomen.

Toch is er meer aan de hand. Deze technische mogelijkheden konden zo gedijen op de voedingsbodem van een vrije seksuele moraal. Deze week zijn daar weer diverse voorbeelden van te zien. De politicus Baudet maakte maandag een nauwelijks verhullende naaktfoto van zichzelf publiek op Instagram. Rotterdam had vorige week zijn zomercarnaval en Amsterdam maakt zich op voor de jaarlijkse Pride waarin veel bloot te zien is. En intussen maakt Wilders zich druk om vrouwen aan het strand die zich naar zijn smaak onvoldoende aanpassen omdat ze daar hun hoofddoekje niet afdoen en fatsoenlijk gekleed zijn.

Het laat zien hoe in de samenleving de grens tussen naakt, erotiek en seksualiteit vervaagt. De seksuele moraal is versimpeld tot: ieder mag doen wat hem goeddunkt. Dat is des te opvallender gelet op de recente maatschappelijke onrust over MeToo en seksueel misbruik. Je vraagt je dan af waarom publieke figuren en politici als Baudet en Wilders zich daar geen rekenschap van geven.

Deze achtergrond maakt duidelijk dat het probleem van sexting meer vereist van christelijke opvoeders dan technische maatregelen. Het vraagt allereerst om het doorprikken van de cultuur van het hedonisme die de samenleving ons opdringt. Dat is moeilijk, want voor veel ouders is dit een taboe-onderwerp. Wat dat betreft bewijst Baudet hun een dienst: ouders kunnen hun kinderen vragen of ze die foto gezien hebben, van welke cultuur dit een voorbeeld is en of ze die herkennen bij hun leeftijdsgenoten. Dat brengt hen bij de vraag hoe de tegencultuur eruitziet die God van ons vraagt: het geheel anders zijn, ook op het vlak van seksualiteit. De discussie over eerbare kleding en bedekken van je lichaam komt dan van binnenuit en het is ook geen vraag meer of de grenzen in verkeringstijd via onlinekanalen anders zijn dan offline.

Hoofdredactie Reformatorisch Dagblad 31-07-18

Auteur: Reporter Creer datum: 27-08-2018 11:05:16
Danken na regen
Hoofdredactie
17-08-2018
Commentaar


Een commentaar over het weerbericht? Dat is wel het laatste wat iemand in zijn of haar krant verwacht. Praten over het weer is immers het meest luchthartige wat je kunt doen. Wie niets meer te zeggen weet of verlegen zit om een openingszin, kan altijd nog over het weer beginnen. Tijdens zo’n luchtig sociaal praatje over wolken en wind uitwijden over isobaren, koufronten en luchtstromingen is vragen om een meewarige blik van de ander, een blik die slechts n gedachte vertolkt: die heeft iets niet begrepen. Een commentaar schrijven over het weer lijkt al helemaal wereldvreemd.

Toch is er dit keer meer aan de hand. Zo kan het niemand zijn ontgaan dat het ook weer heeft geregend. Niet een beetje, maar aanhoudend. En dat na een on-Nederlands lange periode van droogte. Ook wie niet in het buitenland op vakantie is geweest, voelde zich een beetje thuiskomen bij het horen van dat typisch Nederlandse gekletter en getik.

Dat geluid mag dan vertrouwd klinken, vanzelfsprekend is die regen na zo’n droogte niet. En al helemaal niet omdat de afgelopen weken er steeds vaker over werd geklaagd. Dat gebeurde stilletjes in bejaardenwoningen, al of niet gelegen aan stoffige straten – vanwege de warmte. In boerderijen om de verzengende droogte op de akkers, en in kerken, waar op zondag de klacht over droogte en hitte werd vertolkt in een gebed: Heere, geef regen!

Waarom er geen landelijk georganiseerde smeekbeden vanuit de kerken waren? Wellicht omdat de nood niet door iedereen even sterk werd beleefd – zomers weer staat immers ook voor pret en plezier. Of omdat al die klachten en zorgen werden weggedrukt door een heel ander geluid. Door een boodschap die deze zomer ook veelvuldig klonk: alles onder controle. Of werd een geestelijk beleven van de zomerdroogte in de kiem gesmoord door theologische haarkloverijen, bijvoorbeeld rond vragen over oordeel en schuld?

Als dat laatste het geval was, dan zouden christenen daaruit een les moeten leren: minder redeneren als het gaat om het geestelijk verstaan van de tijd. Het klinkt immers vaak orthodox en Bijbels, maar fungeert nogal eens als een ongeestelijk ”ja maar” en onvruchtbare casustiek. Waardoor een echt geestelijk verstaan van wat er om hen heen gebeurt al bij voorbaat wordt geblokkeerd.

Laat zulk redeneren maar over aan buitenstaanders en toeschouwers, christenen zijn geroepen om gstelijk te leven. Om als betrokkenen Bijbellezend, biddend, belijdend, luisterend, mediterend, associrend n duidend te leven. Dat mag allemaal naef overkomen, maar dat kan ook niet anders: geestelijk leven is nu eenmaal van een andere orde.

Het is ook een dnkend leven. En nu de regen is gevallen, is het de hoogste tijd om precies dt te doen: God ervoor danken.

Reformatorisch Dagblad
Auteur: Reporter Creer datum: 16-10-2018 14:46:26
Column (ds. J. Belder): MeToo-orkaan
Ds. J. Belder
Vandaag
11:56
Opinie
hippies_in_Vondelpark_web
beeld Wikimedia
beeld Wikimedia
Voor mij bukt zich een dame in reforokje. Ik zie wat ik niet wil zien en wend mijn blik snel af. Maakte ik mij nu ook –weliswaar ongewild– schuldig aan seksueel overschrijdend gedrag?

Een jaar geleden barstte de MeToostorm los. De Italiaanse actrice Asia Argento beschuldigde samen met twaalf andere vrouwen Hollywoodbaas Harvey Weinstein van seksueel misbruik. Een heksenjacht op daders zette in. Hele roedels roofdieren werden opgespoord en publiekelijk aan de schandpaal gespijkerd. Elke dag werd bijltjesdag. We gingen van volksgericht naar volksgericht. Ineens zagen we de lelijke achterkant van de ongebreidelde seksuele moraal van de jaren zestig en zeventig.

God was dood. Hij bleek een construct van menselijke fantasie. Maar daarmee sneuvelde ook de joods-christelijke moraal. We bevrijdden ons van alle normen buiten onszelf en keerden terug tot het heidendom, dat geen gezag van buiten de mens duldt. Het dikke ik vierde zijn triomfen. Onze nieuwe richtingwijzers werden schrijvers als Wolkers, Cremer, De Beauvoir, Sartre en artiesten als Brigitte Bardot en Sophia Loren. De pil maakte een ongekende lustbevrediging mogelijk. De remmen gingen los. De gevolgen bleven uit. Dacht men. Decennia later vragen vrouwen zich hardop af of ze wel echt genoten hebben van die vrijheid. Velen zitten nu met een geweldige kater. Zijn het trouwens echt alleen mannen die over de schreef gingen en gaan? Inmiddels wordt de actrice die Hollywoodbaas Weinstein aanklaagde, zelf beschuldigd van misbruik. Zij deelde het bed met een knaap van krap zeventien lentes.

Kan er ook sprake zijn van gespeeld slachtofferschap? Van boze wraak en politieke machtspelletjes? Kloppen de beschuldigingen van Christine Ford tegen rechter Brett Kavanaugh? Hij zou haar 36 jaar geleden dusdanig hebben aangerand dat ze bijna dood was.

Er zijn inderdaad schrijnende verhalen van mannen met erg losse handjes en die hun positie misbruiken. De Bijbel noemt David (2 Sam. 11:27b). Ruth moet in de nabijheid van mannen oppassen (Ruth 2:9, 22). Maar de Bijbel is wel uiterst duidelijk over grenzen en wat de gevolgen zijn van grensverlegging en -overschrijding.

De MeToo-orkaan die over de wereld raast is een uitstekende graadmeter van de hedendaagse moraal. In een van God vrijgevochten wereld passen mannen als Trump met hun stoere vrouwenpraat en kijkt 80 procent van de jongeren tussen de 15 en de 17 veelvuldig naar porno. Die prikkelende beelden worden opgeslagen in je hersenen en doen iets met je. Daar moeten christelijke jongeren goed over nadenken. Het is spelen met vuur. Levensgevaarlijk!

Reformatorisch Dagblad 16-10-18
Auteur: Reporter Creer datum: 27-10-2018 17:10:49

Juist in ontkerstenende samenleving is uitdragen Bijbelse boodschap belangrijk


Voor veel media was het maandag belangrijk nieuws dat voor het eerst meer dan de helft van de Nederlanders niet religieus is. Het bericht stond prominent in kranten en kwam op radio en televisie.

Het nieuws was gebaseerd op het rapport ”Wie is religieus, en wie niet?” van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De onderzoekers constateerden dat in 2017 voor de eerste keer het aantal Nederlanders van 15 jaar en ouder dat zich religieus noemt, daalde tot minder dan de helft (49 procent). Hierbij worden overigens alle religieuze stromingen zoals protestant, rooms-katholiek en islam meegeteld.

Hoewel al veel langer blijkt dat de betekenis van godsdienst in ons land steeds kleiner wordt, is het CBS-bericht toch schrijnend. Temeer daar Nederland eeuwenlang een natie was waar een ruime meerderheid van de bevolking christelijk was.

Dat die situatie drastisch is veranderd, blijkt ook uit andere gegevens van het CBS-onderzoek. Van de 15-plussers bezocht in 2017 slechts 10 procent wekelijks een religieuze bijeenkomst en 6 procent doet dat n of een paar keer per maand. Dus weliswaar noemt bijna de helft van de bevolking zich nog religieus, maar bij de meesten daarvan is dit behoorlijk uitgehold.

Nederland is geen religieuze, laat staan een christelijke natie meer. Het proces van secularisatie is sinds met name de jaren zestig van de vorige eeuw snel gegaan. De vele leegstaande kerken zijn daar de stille getuigen van. Met een ironische en ook spottende ondertoon wordt wel geconstateerd dat God (bijna) is verdwenen uit Nederland.

Veel Nederlanders zijn blij dat er afscheid is genomen van de in hun ogen betuttelende Bijbelse beginselen op het gebied van bijvoorbeeld seksualiteit en zondagsrust. Dergelijke opvattingen zijn te streng en passen niet in een postmoderne welvaartsstaat, want daarin behoort de autonome mens centraal te staan.

Er is echter ook een andere kant aan het bericht dat de meerderheid van de bevolking niet religieus meer is. Dat Nederland steeds openlijker afstand neemt van Gods inzettingen maakt het wonder nog groter dat Hij hier Zijn Woord geeft en oproept tot wederkeer. De Heere bekeert ook in ons land nog mensen. Dat biedt troost tegen de donkere achtergrond van de maatschappelijke ontwikkelingen. En daarbij geldt dat de Kerk de kurk is waarop Nederland drijft, zoals wel wordt uitgedrukt. God heeft hier Zijn volk en wil nog bemoeienis met ons land hebben.

Dat moet een appel zijn voor kerken en christenen. Zij hebben de taak om, los van hun omvang of getal, hun betrokkenheid bij en bewogenheid met de medemens en de Nederlandse samenleving te laten zien. Juist in een meer en meer ontkerstenende samenleving moet het uitdragen van de Bijbelse boodschap daarom serieus worden genomen.

Reformatorisch Dagblad 23-10-18
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier