Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Miranda
Creer datum:
8-12-2017 17:09:17
Commentaar KRANTEN
Een nieuwe serie over nieuws
Auteur: Miranda Creer datum: 8-12-2017 17:10:59
Angst regeert bij reacties op erkenning Jeruzalem

Door NAUSICAA MARBE


De Amerikaanse president kondigde aan de VS-ambassade van Tel Aviv naar de échte hoofdstad van Israël te verhuizen: naar Jeruzalem. Voorspelbare heibel brak uit. De moslimwereld is weer woedend, er dreigt geweld; het zal eens anders zijn als een wereldleider de Joodse staat een gunst verleent.

De Westerse wereld reageert met verplichte mantra’s over diplomatie. De erkenning van Jeruzalem als hoofdstad zou de vredesonderhandelingen torpederen, alsmede de tweestaten-oplossing. Trump zou een bom in het Midden-Oosten gooien, een lont aansteken in een kruitvat, de VS diskwalificeren als onderhandelaar, en hier komt ie, schraal afstekend bij deze paniekretoriek: hij zou symboolpolitiek bedrijven. Hoe je alleen door symboolpolitiek, machteloze politiek dus, het Midden-Oosten alsnog kunt laten ontploffen, is mij een raadsel.


Wartaal

Zulke tegenstellingen tonen aan hoe verward doorgaans over Israël en het Midden-Oosten wordt gepraat, ook op regeringsniveau, ook bij de Verenigde Naties. Wartaal waarin feiten door fictie zijn vervangen, realisme door kansloos wensdenken. Ook hier zie je een merkwaardige dynamiek: hoe rabiater en schaamtelozer de Jodenhaat in de samenleving, hoe vager de politieke taal over Israël en hoe tendentieuzer de media. Alsof de meest zwakzinnige verhalen over Israël het denken over dit land beïnvloeden.

Loop maar een middelbare school met een meerderheid aan islamitische leerlingen binnen en noem Israël. Gerede kans dat direct de hetze-retoriek van Hezbollah-employé Abou Jahjah over de ’zionistische entiteit’ weerklinkt, gelardeerd met horrorsprookjes over Joden die ’een holocaust’ op Arabieren plegen. Tien tegen één dat de jonge haatspuiers de regio waar ze over bazelen niet op de kaart kunnen aanwijzen. Hier faalt het onderwijs en de samenleving. Haatpreken via de schotelantennes doen hun werk. Door die import van conflictretoriek en antisemitisme zien deze opgefokte halfwassenen zichzelf als Palestijnen, wánt ze zijn ook slachtoffer – van Nederland. Er zijn altijd politici die een willig oor bieden aan zulke achterlijkheid. De angst is groot.

Oordeel

Angst om de Arabische wereld voor het hoofd te stoten blijkt ook uit de reactie op Trumps verhuismaatregel van onze minister van Buitenlandse Zaken Zijlstra: ’Nederland vindt dat onverstandig en contraproductief. Voor ons blijft de twee-statenoplossing het uitgangspunt.’ Je reinste kop in het zand-politiek. Eerst dat oordeel ’onverstandig.’ Zou Halbe Zijlstra dat ook over Barack Obama hebben gezegd, die al in 2008, kort nadat hij presidentskandidaat werd, publiekelijk zei: ’Jeruzalem is de hoofdstad van Israël en moet onverdeeld blijven’? Vast niet. Dan: ’contraproductief.’ Dat verwijst naar het vredesproces. Zijlstra zingt mee in het schijnheilige jammerkoor van Europese politici die tijdens hun Israëlreizen uiteraard alleen willen speechen in de Knesset, hartje Jeruzalem, maar eenmaal thuis die plaats niet als hoofdstad willen erkennen.

Memo voor Zijlstra: het vredesproces is zo goed als dood. Zelfs ten tijde van de veelbelovende Oslo-akkoorden was er nauwelijks kans. Met dank aan de meest onverzoenlijke Palestijnen, gesteund door de rest van de Arabische wereld. Er is altijd een smoes om op het laatste moment geen handtekening te zetten voor land en vrede. De ware oorzaak heet: antisemitisme. Elke aanleiding zal worden aangegrepen om vrede met ’de joodse vijand’ te torpederen. Dan is het weer het recht op terugkeer van miljoenen Palestijnen die generatielang van de Verenigde Naties de status van vluchtelingen krijgen, dan weer de totale claim op Jeruzalem. Vrede is niet de bedoeling. Niet zolang het narratief domineert dat er ooit een Palestijnse staat bestond die Israël inpikte en volledig moet teruggeven, de zogenaamde ’bevrijding’. Gematigde Palestijnen die willen onderhandelen zullen hierdoor altijd het onderspit delven.

Impasse

Dat de tweestaten-oplossing ’het uitgangspunt blijft’, behoort Zijlstra niet Trump in te peperen. De Amerikaanse president laat geen verwarring bestaan over de wenselijkheid van die oplossing. Trumps opmerking dat het niet-erkennen van Jeruzalem als hoofdstad de onderhandelingen geen zier heeft geholpen, toont precies de impasse, het chantage-element en het hoge illusiegehalte in de Midden-Oostenproblematiek. Het is de Gordiaanse knoop die Westerse wereldleiders niet kunnen ontwarren. Niet omdat ze ’contraproductief’ handelen, maar omdat hun strategieën het altijd afleggen tegen tribale haat.

In Nederland toont de Christen Unie grote klasse in haar streven Jeruzalem als hoofdstad te erkennen, door de Nederlandse ambassade, ooit onder Arabische druk verhuisd, daar weer te vestigen. Joël Voordewind spreekt over de huidige situatie als een schijnvertoning. Juist gekozen woorden. De waarheid kennen, maar er niet naar willen handelen: zo verziek je internationale betrekkingen en de positie van Israël in de wereld. Dát is pas contraproductief, Halbe.

Schoffering

Deze Nederlandse schoffering van Israël heeft niets met nobele diplomatieke intenties te maken, maar toont hoe effectief de vrees voor de Arabische wereld de Midden-Oostenpolitiek gijzelt. Dit wordt in Nederland toegedekt door Halbes mumbo-jumbo; hij rept van ’een goed einde’ en ’partijen die tegelijkertijd moeten bewegen’. Alsof hij het over het oplossen van een verkeersopstopping heeft. Dit bedroevende niveau blijft over als aan principes geen waarde meer toegekend wordt.

Telegraaf 07-12-17
Auteur: Reporter Creer datum: 21-07-2018 12:16:59
Een speciale biddag om regen is geen luxe

Hoofdredactie RD


Het is inmiddels wel duidelijk dat de zomer van 2018 tot de droogste, zo niet de allerdroogste uit de geschiedenis van ons land behoort. Instanties nemen maatregelen om het betrekkelijk schaarse water beschikbaar te houden voor de allernoodzakelijkste doeleinden.

In verschillende delen van het land mag oppervlaktewater niet langer worden gebruikt om het land –en de daarop staande gewassen– te beregenen. Agrarirs vragen zich bezorgd af of de oogst nog wel voldoende zal opbrengen.

Weerkundigen zijn voorzichtig om harde conclusies te trekken over de verandering van het klimaat. Maar algemeen leeft wel de gedachte dat er iets gaande is. Hier en daar klinkt de waarschuwing dat we ermee moeten rekenen dat zich ook in de toekomst vaker perioden van grote droogte zullen voordoen.

Met het geven van dit soort wetenschappelijke verklaringen, hoe voorzichtig ook gebracht, verdwijnt iets wat onze voorouders wel hadden. Zij leefden dicht bij de natuur en beseften dat regen en droogte, koude en hitte niet door mensen georganiseerd worden. Sommigen vonden het ook wel een geruststellende gedachte dat het weer niet door mensen werd geregeld. Stel je voor dat dit wel zo was. Wat een bron van discussie en conflict zou dit zijn.

De Bijbel leert ons dat de weersituatie valt onder het bestuur van God. Die gedachte is ook terug te vinden in Zondag 10 van de Heidelbergse Catechismus. Daar belijdt de christen dat regen en droogte niet bij geval maar van Gods Vaderlijke hand ons toekomen. Hij regeert ook de klimatologische ontwikkeling.

Dat ontslaat mensen niet van hun verantwoordelijkheid. Zeker niet. Zij beheren als rentmeester de Schepping. Wanneer door onverantwoord menselijk handelen, op welke manier dan ook, de natuur geweld wordt aangedaan, heeft dat gevolgen.

Tegelijk staat voluit overeind dat God de bestuurder is van de natuur, Die nietige mensen soms laat voelen wat hun gedrag teweegbrengt. Maar Die soms ook, ondanks alle menselijk falen, op een zegenrijke wijze kan ingrijpen.

In het verleden werden in periode van grote droogte speciale biddagen uitgeschreven om God te bidden om regen. Dat gebruik is in ons land verdwenen, en daarmee ook de gedachte eraan.

In Nederduits Gereformeerde Kerken in Zuid-Afrika is in de achterliggende jaren meer dan eens een speciale biddag uitgeschreven vanwege de „knellende droogte” die het land raakte. Zou dat voorbeeld in ons land geen navolging verdienen?

De Heere regeert over de elementen. Hij kan ook nu een milde regen zenden, zoals bij Elia, die in de tijd van Achab op de Karmel bad om regen. En het ging stortregenen, ondanks de zonde van het volk en de deplorabele omstandigheden waar het land in terechtgekomen was. Die God leeft nog!

Reformatorisch Dagblad 21-07-18
Auteur: Reporter Creer datum: 31-07-2018 21:44:11 Laatst gewijzigd: 31-07-2018 21:46:51
Naakte Baudet geeft christelijke ouders handvat voor goed gesprek over sexting
Hoofdredactie

Commentaar

Het is kinderlijk eenvoudig om beelden te maken en te delen via populaire sociale media, al of niet in besloten kring. Dat er in die digitale omgeving veel remmen wegvallen, verklaart dat sexting een hoge vlucht heeft genomen. beeld ANP
Het is kinderlijk eenvoudig om beelden te maken en te delen via populaire sociale media, al of niet in besloten kring. Dat er in die digitale omgeving veel remmen wegvallen, verklaart dat sexting een hoge vlucht heeft genomen. beeld ANP
Ook jongeren uit reformatorische gezinnen wisselen naaktfoto’s met elkaar uit. Aanleiding voor het artikel hierover in het RD van zaterdag was een onderzoek van Kliksafe waaruit bleek dat ook pubers in de gereformeerde gezindte pikante foto’s uitwisselen. Het onderzoek maakt duidelijk dat reformatorische jongeren op dit vlak niet onderdoen voor hun seculiere leeftijdsgenoten – integendeel.

Dat sexting ook voorkomt onder christelijke jongeren is geen nieuws. De eerste berichten hierover dateren uit 2012 en vertrouwenspersonen van reformatorische scholen kunnen hier tragische verhalen over vertellen.

Het maken en delen van naaktfoto’s en -video’s is in de samenleving een bekend verschijnsel geworden: het nieuwe friemelen. Het lijdt geen twijfel dat het gebruiksgemak van de smartphone dit fenomeen heeft aangejaagd. Het is kinderlijk eenvoudig om beelden te maken en te delen via populaire sociale media, al of niet in besloten kring. Dat er in die digitale omgeving veel remmen wegvallen, verklaart dat sexting een hoge vlucht heeft genomen.

Toch is er meer aan de hand. Deze technische mogelijkheden konden zo gedijen op de voedingsbodem van een vrije seksuele moraal. Deze week zijn daar weer diverse voorbeelden van te zien. De politicus Baudet maakte maandag een nauwelijks verhullende naaktfoto van zichzelf publiek op Instagram. Rotterdam had vorige week zijn zomercarnaval en Amsterdam maakt zich op voor de jaarlijkse Pride waarin veel bloot te zien is. En intussen maakt Wilders zich druk om vrouwen aan het strand die zich naar zijn smaak onvoldoende aanpassen omdat ze daar hun hoofddoekje niet afdoen en fatsoenlijk gekleed zijn.

Het laat zien hoe in de samenleving de grens tussen naakt, erotiek en seksualiteit vervaagt. De seksuele moraal is versimpeld tot: ieder mag doen wat hem goeddunkt. Dat is des te opvallender gelet op de recente maatschappelijke onrust over MeToo en seksueel misbruik. Je vraagt je dan af waarom publieke figuren en politici als Baudet en Wilders zich daar geen rekenschap van geven.

Deze achtergrond maakt duidelijk dat het probleem van sexting meer vereist van christelijke opvoeders dan technische maatregelen. Het vraagt allereerst om het doorprikken van de cultuur van het hedonisme die de samenleving ons opdringt. Dat is moeilijk, want voor veel ouders is dit een taboe-onderwerp. Wat dat betreft bewijst Baudet hun een dienst: ouders kunnen hun kinderen vragen of ze die foto gezien hebben, van welke cultuur dit een voorbeeld is en of ze die herkennen bij hun leeftijdsgenoten. Dat brengt hen bij de vraag hoe de tegencultuur eruitziet die God van ons vraagt: het geheel anders zijn, ook op het vlak van seksualiteit. De discussie over eerbare kleding en bedekken van je lichaam komt dan van binnenuit en het is ook geen vraag meer of de grenzen in verkeringstijd via onlinekanalen anders zijn dan offline.

Hoofdredactie Reformatorisch Dagblad 31-07-18

Auteur: Reporter Creer datum: 27-08-2018 11:05:16
Danken na regen
Hoofdredactie
17-08-2018
Commentaar


Een commentaar over het weerbericht? Dat is wel het laatste wat iemand in zijn of haar krant verwacht. Praten over het weer is immers het meest luchthartige wat je kunt doen. Wie niets meer te zeggen weet of verlegen zit om een openingszin, kan altijd nog over het weer beginnen. Tijdens zo’n luchtig sociaal praatje over wolken en wind uitwijden over isobaren, koufronten en luchtstromingen is vragen om een meewarige blik van de ander, een blik die slechts n gedachte vertolkt: die heeft iets niet begrepen. Een commentaar schrijven over het weer lijkt al helemaal wereldvreemd.

Toch is er dit keer meer aan de hand. Zo kan het niemand zijn ontgaan dat het ook weer heeft geregend. Niet een beetje, maar aanhoudend. En dat na een on-Nederlands lange periode van droogte. Ook wie niet in het buitenland op vakantie is geweest, voelde zich een beetje thuiskomen bij het horen van dat typisch Nederlandse gekletter en getik.

Dat geluid mag dan vertrouwd klinken, vanzelfsprekend is die regen na zo’n droogte niet. En al helemaal niet omdat de afgelopen weken er steeds vaker over werd geklaagd. Dat gebeurde stilletjes in bejaardenwoningen, al of niet gelegen aan stoffige straten – vanwege de warmte. In boerderijen om de verzengende droogte op de akkers, en in kerken, waar op zondag de klacht over droogte en hitte werd vertolkt in een gebed: Heere, geef regen!

Waarom er geen landelijk georganiseerde smeekbeden vanuit de kerken waren? Wellicht omdat de nood niet door iedereen even sterk werd beleefd – zomers weer staat immers ook voor pret en plezier. Of omdat al die klachten en zorgen werden weggedrukt door een heel ander geluid. Door een boodschap die deze zomer ook veelvuldig klonk: alles onder controle. Of werd een geestelijk beleven van de zomerdroogte in de kiem gesmoord door theologische haarkloverijen, bijvoorbeeld rond vragen over oordeel en schuld?

Als dat laatste het geval was, dan zouden christenen daaruit een les moeten leren: minder redeneren als het gaat om het geestelijk verstaan van de tijd. Het klinkt immers vaak orthodox en Bijbels, maar fungeert nogal eens als een ongeestelijk ”ja maar” en onvruchtbare casustiek. Waardoor een echt geestelijk verstaan van wat er om hen heen gebeurt al bij voorbaat wordt geblokkeerd.

Laat zulk redeneren maar over aan buitenstaanders en toeschouwers, christenen zijn geroepen om gstelijk te leven. Om als betrokkenen Bijbellezend, biddend, belijdend, luisterend, mediterend, associrend n duidend te leven. Dat mag allemaal naef overkomen, maar dat kan ook niet anders: geestelijk leven is nu eenmaal van een andere orde.

Het is ook een dnkend leven. En nu de regen is gevallen, is het de hoogste tijd om precies dt te doen: God ervoor danken.

Reformatorisch Dagblad
Auteur: Reporter Creer datum: 16-10-2018 14:46:26
Column (ds. J. Belder): MeToo-orkaan
Ds. J. Belder
Vandaag
11:56
Opinie
hippies_in_Vondelpark_web
beeld Wikimedia
beeld Wikimedia
Voor mij bukt zich een dame in reforokje. Ik zie wat ik niet wil zien en wend mijn blik snel af. Maakte ik mij nu ook –weliswaar ongewild– schuldig aan seksueel overschrijdend gedrag?

Een jaar geleden barstte de MeToostorm los. De Italiaanse actrice Asia Argento beschuldigde samen met twaalf andere vrouwen Hollywoodbaas Harvey Weinstein van seksueel misbruik. Een heksenjacht op daders zette in. Hele roedels roofdieren werden opgespoord en publiekelijk aan de schandpaal gespijkerd. Elke dag werd bijltjesdag. We gingen van volksgericht naar volksgericht. Ineens zagen we de lelijke achterkant van de ongebreidelde seksuele moraal van de jaren zestig en zeventig.

God was dood. Hij bleek een construct van menselijke fantasie. Maar daarmee sneuvelde ook de joods-christelijke moraal. We bevrijdden ons van alle normen buiten onszelf en keerden terug tot het heidendom, dat geen gezag van buiten de mens duldt. Het dikke ik vierde zijn triomfen. Onze nieuwe richtingwijzers werden schrijvers als Wolkers, Cremer, De Beauvoir, Sartre en artiesten als Brigitte Bardot en Sophia Loren. De pil maakte een ongekende lustbevrediging mogelijk. De remmen gingen los. De gevolgen bleven uit. Dacht men. Decennia later vragen vrouwen zich hardop af of ze wel echt genoten hebben van die vrijheid. Velen zitten nu met een geweldige kater. Zijn het trouwens echt alleen mannen die over de schreef gingen en gaan? Inmiddels wordt de actrice die Hollywoodbaas Weinstein aanklaagde, zelf beschuldigd van misbruik. Zij deelde het bed met een knaap van krap zeventien lentes.

Kan er ook sprake zijn van gespeeld slachtofferschap? Van boze wraak en politieke machtspelletjes? Kloppen de beschuldigingen van Christine Ford tegen rechter Brett Kavanaugh? Hij zou haar 36 jaar geleden dusdanig hebben aangerand dat ze bijna dood was.

Er zijn inderdaad schrijnende verhalen van mannen met erg losse handjes en die hun positie misbruiken. De Bijbel noemt David (2 Sam. 11:27b). Ruth moet in de nabijheid van mannen oppassen (Ruth 2:9, 22). Maar de Bijbel is wel uiterst duidelijk over grenzen en wat de gevolgen zijn van grensverlegging en -overschrijding.

De MeToo-orkaan die over de wereld raast is een uitstekende graadmeter van de hedendaagse moraal. In een van God vrijgevochten wereld passen mannen als Trump met hun stoere vrouwenpraat en kijkt 80 procent van de jongeren tussen de 15 en de 17 veelvuldig naar porno. Die prikkelende beelden worden opgeslagen in je hersenen en doen iets met je. Daar moeten christelijke jongeren goed over nadenken. Het is spelen met vuur. Levensgevaarlijk!

Reformatorisch Dagblad 16-10-18
Auteur: Reporter Creer datum: 27-10-2018 17:10:49

Juist in ontkerstenende samenleving is uitdragen Bijbelse boodschap belangrijk


Voor veel media was het maandag belangrijk nieuws dat voor het eerst meer dan de helft van de Nederlanders niet religieus is. Het bericht stond prominent in kranten en kwam op radio en televisie.

Het nieuws was gebaseerd op het rapport ”Wie is religieus, en wie niet?” van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De onderzoekers constateerden dat in 2017 voor de eerste keer het aantal Nederlanders van 15 jaar en ouder dat zich religieus noemt, daalde tot minder dan de helft (49 procent). Hierbij worden overigens alle religieuze stromingen zoals protestant, rooms-katholiek en islam meegeteld.

Hoewel al veel langer blijkt dat de betekenis van godsdienst in ons land steeds kleiner wordt, is het CBS-bericht toch schrijnend. Temeer daar Nederland eeuwenlang een natie was waar een ruime meerderheid van de bevolking christelijk was.

Dat die situatie drastisch is veranderd, blijkt ook uit andere gegevens van het CBS-onderzoek. Van de 15-plussers bezocht in 2017 slechts 10 procent wekelijks een religieuze bijeenkomst en 6 procent doet dat n of een paar keer per maand. Dus weliswaar noemt bijna de helft van de bevolking zich nog religieus, maar bij de meesten daarvan is dit behoorlijk uitgehold.

Nederland is geen religieuze, laat staan een christelijke natie meer. Het proces van secularisatie is sinds met name de jaren zestig van de vorige eeuw snel gegaan. De vele leegstaande kerken zijn daar de stille getuigen van. Met een ironische en ook spottende ondertoon wordt wel geconstateerd dat God (bijna) is verdwenen uit Nederland.

Veel Nederlanders zijn blij dat er afscheid is genomen van de in hun ogen betuttelende Bijbelse beginselen op het gebied van bijvoorbeeld seksualiteit en zondagsrust. Dergelijke opvattingen zijn te streng en passen niet in een postmoderne welvaartsstaat, want daarin behoort de autonome mens centraal te staan.

Er is echter ook een andere kant aan het bericht dat de meerderheid van de bevolking niet religieus meer is. Dat Nederland steeds openlijker afstand neemt van Gods inzettingen maakt het wonder nog groter dat Hij hier Zijn Woord geeft en oproept tot wederkeer. De Heere bekeert ook in ons land nog mensen. Dat biedt troost tegen de donkere achtergrond van de maatschappelijke ontwikkelingen. En daarbij geldt dat de Kerk de kurk is waarop Nederland drijft, zoals wel wordt uitgedrukt. God heeft hier Zijn volk en wil nog bemoeienis met ons land hebben.

Dat moet een appel zijn voor kerken en christenen. Zij hebben de taak om, los van hun omvang of getal, hun betrokkenheid bij en bewogenheid met de medemens en de Nederlandse samenleving te laten zien. Juist in een meer en meer ontkerstenende samenleving moet het uitdragen van de Bijbelse boodschap daarom serieus worden genomen.

Reformatorisch Dagblad 23-10-18
Auteur: Reporter Creer datum: 14-02-2019 20:38:59

Column (ds. J. Belder): Giftig

In Alblasserdam ontsnapte zaterdag een gifwolk. Het gif was niet giftig. Dus was er geen gevaar voor de volksgezondheid. Wel ramen en deuren dichthouden en niets inademen, luidde het advies. Radio 1 bracht een kleine reportage vanaf de plaats delict. De brandweer „bewaterde” de bron, de tank van een truck, vertelde de reporter. Hij zag hoe de autoriteiten tevreden toekeken, allemaal gehelmd, op n na. Een gasmasker leek mij zinvoller bij zo’n rare wolk. De helmloze droeg een alpino, hoorden we. Mijn vrouw vroeg gelijk waar ik die ochtend was geweest. Niet in Alblasserdam. De wolk trok het land in. Daarna stonk het ook elders uren in de wind. Ongevaarlijk? Ik twijfel.

Eerder die week was het Wereldkankerdag. Het aantal kankerpatinten verdubbelde in dertig jaar. „Die stijging duidt echter niet op daadwerkelijke stijging”, aldus een onderzoeker in de NRC. Bestaan er ook prijzen voor verhullend taalgebruik?!

In het rapport ”Kanker in Nederland tot 2020” wijt KWF Kankerbestrijding die sterke groei aan vooral de vergrijzing, betere diagnostiek en bevolkingsaanwas. Meer niet? Er is veel bereikt met betere aandacht voor preventie, staat er in het rapport. Verder gaat het kankerfonds zich de komende jaren inzetten voor „een rookvrije samenleving.” Wat mij betreft ook voor gifvrij.

Vorige week waren ook de Tilburgse dwangarbeiders nieuws van de dag. Lange tijd werden zij onbeschermd blootgesteld aan het kankerverwekkende chroom-6. Op straffe van verlaging of het stoppen van hun uitkering schuurden zij zich letterlijk ziek. De arbeidsinspectie keek de andere kant op. En niet alleen zij.

De winning van zeldzame metalen voor onder andere onze smartphones veroorzaakt elders complete milieurampen. En dichtbij hoeven we het tuincentrum maar binnen te lopen, waar de ”gifhoek” legio alternatieven aanreikt voor wie liever niet schrobt en wiedt. Rupsen, luizen en slakken verdwijnen samen met de vogels in een handomdraai dankzij chemicalin. De enorme afname van insecten is niet minder bedreigend dan de opwarming van de aarde. Zonder bestuivers verhongeren we!

Via een normale portie groente en fruit krijgen we dagelijks zo’n twintig verschillende bestrijdingsmiddelen binnen, weet de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (Trouw, 11-11-2017). Topscoorders zijn aardbei, appel en spruit. Misschien wordt u giftig van dit geneuzel van een geitenwollensokkendominee, maar de mensheid kan weleens eerder ten onder gaan aan eigen gifcocktails dan aan stijgende zeespiegels.

Reformatorisch Dagblad 13-02-19

Auteur: Reporter Creer datum: 22-03-2019 16:06:12
Thierry’s ‘tijdrede’ was vol ”politieke theologie”

Dr. H. J. Prosman

De eigenzinnige Thierry Baudet bespaarde zijn gehoor op de verkiezingsavond voorspelbare analyses en plichtmatige felicitaties. Geen speech, maar een referaat. Hegeliaanse geschiedfilosofie, potische zinspelingen en een beschouwing over klimaatpolitiek in het licht van de politieke theologie. Het was zonder meer de meest religieuze toespraak die we in lange tijd van een politicus gehoord hebben. Met waarschuwingen tegen ongeloof, ketterij en afgoderij. Een tijdrede noemen bevindelijk gereformeerden dat.


Het theologische spreken van Baudet is bijzonder ambivalent en verdient een nadere analyse. Het vertrekpunt voor Baudet is de verwaarlozing van de Nederlandse en Europese cultuur. Of Baudet de teloorgang van het christendom betreurt, is niet duidelijk. Er is in elk geval sprake van „een culturele en spirituele leegte”. Op dit punt vind ik Baudet het meest overtuigend. Volgens Baudet wordt die spirituele leegte namelijk opgevuld door een ecologisch surrogaat-geloof: de klimaatreligie. Hij noemt dit een „immanente religie” en een „politieke theologie”.

Ontkerkelijkt

Met politieke theologie wordt een filosofische analyse bedoeld die de westerse cultuur beschouwt als blijvend gestempeld door het christendom. De gedachte dat Europa steeds meer ontkerkelijkt, is oppervlakkig beschouwd waar, maar op een dieper niveau zien we een opmerkelijke continuteit van religieus bewustzijn. De functie van de kerk wordt overgenomen door andere cultuurdomeinen. In de negentiende eeuw was dat vooral het nationalisme.

In onze tijd lijkt vooral de ecologie die rol te vervullen. Onze ultieme toewijding komt niet langer God toe en ook niet het vaderland, of een rechtvaardige wereld, maar het klimaat en een groene toekomst. Baudet doorziet dit scherp. Het debat over het klimaatbeleid mag niet beperkt worden tot de vraag of de kosten wel rechtvaardig verdeeld worden, maar moet ook op levensbeschouwelijk niveau gevoerd worden. In deze analyse steekt hij de christelijke partijen en de kerken de loef af.

Niet immuun

Maar Baudet is zelf ook niet immuun voor een vorm van politieke theologie. Hij beroept zich voor zijn politieke programma op bepaalde elementen van het christendom, die hij tegelijk van een nieuwe inhoud voorziet. Hij zegt: „We hoeven de metafysische grondslagen van het christendom niet te aanvaarden om toch de opstandingsgedachte als leidend motief van de westerse beschaving te kunnen aanvaarden.”

Maar als je de opstanding losmaakt van het christendom en van de opstanding van Jezus Christus, waarop heeft die opstanding dan betrekking? Wie of wat overwint dan de dood? Onze cultuurgeschiedenis, de wijsheid van de „uil van Minerva”, een politiek programma van economische wederopbouw?

Feitelijk bedrijft Baudet hier politieke theologie in optima forma. Want zonder de grondslagen van het christendom wordt de opstanding een lege huls die je met elke inhoud kunt vullen. Zo wordt Baudets verwijzing naar de opstanding een manier om zijn eigen politieke programma te voorzien van het waarmerk van de goddelijke Voorzienigheid en kan hij zijn partij in quasi-religieuze termen de „partij van de wedergeboorte” noemen.

Een en ander wordt nog verontrustender als we beseffen dat Baudet deze rede uitspreekt in de veertigdagentijd voor Pasen. Baudet verhaalt uitvoerig hoe hij en zijn partijgenoten een moeizame weg zijn gegaan. Maar keer op keer wisten zij het ongeloof en de spot van de omstanders te trotseren. Tot op dit moment van wederopstanding. Het verkiezingsresultaat van 20 maart is een nieuw begin.

Met een onmiskenbare verwijzing naar Jezus zegt Baudet: „Op deze rots gaan wij onze zuil bouwen.” Het zal veel aanwezigen ontgaan zijn, maar dit is een parafrase van de woorden die Jezus richt tot zijn twijfelende leerling Petrus: „Op deze rots zal ik mijn kerk bouwen” (Matthes 16:18). Een tekst die vooral door rooms-katholieken in verband wordt gebracht met de grondlegging van de christelijke kerk en het primaat van de bisschop van Rome. Is dat wat Baudet wil? Een partij als kerk en een politiek programma met goddelijke volmacht?

Blij

Ik ben blij met de kritische functie van het Forum voor Democratie. Veel politieke ontwikkelingen, vooral de Europese politiek en het klimaatbeleid, hebben trekken van een politieke theologie en dat schreeuwt om tegenspraak. Maar het geeft geen pas hier een alternatieve politieke theologie tegenover te zetten. Ik daag Baudet uit om de kiezer nu eens duidelijkheid te verschaffen over de betekenis van die quasi-religieuze retoriek en zijn visie op de politieke en culturele betekenis van het christendom te verhelderen. Van zijn eruditie is iedereen nu wel overtuigd: nu komt het aan op duidelijkheid.

Of is Thierry Baudet een hedendaagse Petrus, die gespierde taal gebruikt om te maskeren dat hij onzeker is over wat er in de cultuurstrijd ten diepste op het spel staat?

De auteur is predikant van de hervormde gemeente in Nieuwkoop. Bron: tpo.nl


Reformatorisch Dagblad 22-03-19
Auteur: Reporter Creer datum: 26-03-2019 17:09:14

Column: Recht en gerechtigheid zoeken
Esm Wiegman-van Meppelen Scheppink
Vandaag 14:25


Een week na de verkiezingen is het verleidelijk om nog weer eens allerlei analyses los te laten op de aanslag in Utrecht en de grote verkiezingswinst die Forum voor Democratie vorige week behaalde.

De zondag vormde voor mij een keerpunt en ik maakte de keuze om het niet te doen. Volgens mij is er genoeg geschreven. Zaterdag was ik verzadigd van alle artikelen, columns, reportages en commentaren die ik via Twitter had gelezen.

Ik kwam erachter dat er zelfs discussie was ontstaan over de betekenis van het woord ”boreaal”; een woord dat ik tot voor kort niet kende. Een zondag en rustdag doen goed; even afstand nemen van de hectiek en polemiek.

Tegelijk met het afstand nemen van de discussies op Nederlandse bodem kwam er ruimte om de afschuwelijke beelden en berichten uit Mozambique, Malawi en Zimbabwe tot me te nemen. Het dodental als gevolg van de cycloon Idai loopt in die landen op. Honderdduizenden mensen zijn dakloos geworden. De ziekte cholera is uitgebroken. Pas als het water zich heeft teruggetrokken, kan de volledige omvang van de ramp bepaald worden.

Ik weet niet of de cycloon Idai een gevolg is van de klimaatverandering. Ik weet ook niet precies hoeveel invloed de mensheid kan uitoefenen op temperatuur- en zeespiegelstijging.

Ik weet echter wel dat rampen als Idai een appel op ons doen: kijken we weg, kijken we toe of strekken we ons uit om hulp te verlenen? Trekken we de muren van ons veilige en welvarende land op of zetten we ons (in internationaal verband) in voor noodhulp en structurele hulp, zodat deze kwetsbare landen zich in de toekomst beter kunnen weren tegen grote hoeveelheden water?

Het draait er niet om of we ons tot het conservatieve of progressieve kamp rekenen. De recente aanslagen, in Nieuw-Zeeland en in Utrecht, tonen aan dat mensen vanuit allerlei motieven en denkrichtingen tot vreselijke dingen in staat zijn.

We worden uiteindelijk niet geroepen tot het kiezen van een politieke richting, maar tot een Bijbelse richting: tot het doen van recht en gerechtigheid. We richten ons niet op een mogelijk ‘avondland’ waarin we leven, maar op de Blinkende Morgenster. In deze veertigdagentijd staan we stil bij het lijden van Jezus en leven we toe naar Pasen. Onze blik op het kruis is niet alleen verticaal gericht, maar ook horizontaal, naar het lijden dat we om ons heen zien; dichtbij en ver weg.

De oproep om recht te doen (dingen die krom zijn weer rechtmaken) kom ik steeds weer tegen in de Bijbel. De profeten roepen hier keer op keer toe op. In Jesaja 58 komen we dertien mogelijkheden tegen om dat te kunnen doen.

De Heere Jezus grijpt vaak terug op dit gedeelte uit Jesaja. Zo noemt Hij in Matthes 25 zes ”werken van barmhartigheid”, waaronder de zorg voor armen, de zorg voor vreemdelingen, het bezoeken van zieken en gevangenenbezoek.

Langs deze weg zal licht in het donker schijnen. Pas hoorde ik daarover in een lied:

„Help me to love with open arms, like

You do.

A love that erases all the lines and sees

the truth.

So that when they look in my eyes, they

would see You.”

Een liefde die alle lijnen uitwist en de waarheid ziet; dat is wat we nodig hebben.

Reformatorisch Dagblad 26-03-19
Auteur: Reporter Creer datum: 6-04-2019 17:01:22
Verhaal van Baudet schiet tekort
Hoofdredactie

Over de verkiezingsoverwinning van FVD zal in de media nog wekenlang worden geschreven. Talloze benaderingen zijn daarbij reeds gekozen en een veelheid van invalshoeken zal nog volgen. Begrijpelijk, want de plotselinge opmars van deze politieke beweging kent vele aspecten.

En verklaring die regelmatig terugkeert, is dat Baudet zoveel kiezers trok doordat hij „een groot verhaal” wist te vertellen. Dat dit verhaal, qua feitelijke basis, op allerlei punten rammelt, doet volgens deze analisten amper ter zake.

Wat telt, is dat moderne burgers behoefte hebben aan een meeslepend betoog over waar wij vandaan komen, waar we nu staan, en waar we naartoe gaan. Baudet levert dat. We komen uit de Europese oertijd, waarin mensen na het vellen van mammoeten „de meest hoogstaande cultuur ontwikkelden die op aarde ooit bestaan heeft”. De cultuur van Rembrandt, Beethoven en Shakespeare. Om de teloorgang van die cultuur te voorkomen, moeten we ons te weer te stellen tegen massa-immigratie, klimaathysterie en zelfhaat. Daarna openen zich weer de weidse perspectieven van een wederopstanding van onze superieure beschaving.

Hoewel zeker niet de enige verklaring voor de winst van FVD, kan het uitdragen van dit „grote verhaal” zomaar van flinke invloed geweest zijn op het succes van Baudet. En als dit zo is, valt ook gemakkelijk te begrijpen waarom tevens een partij als GroenLinks vorige week zetels won. Ook Klaver onderscheidt zich immers door een narratief dat ons optilt boven ons alledaagse, individuele leventje. Wij mensen hebben de verheven roeping om door onze leefwijze en onze politieke activiteiten klimaatverandering tegen te gaan en de planeet aarde van de ondergang te redden.

Tot zover een mogelijke verklaring voor het succes van FVD. Rest voor christenen de vraag wat zij met Baudets verhaal aan kunnen. Op de keper beschouwd: niet zoveel. Zeker, het bevat hier en daar nuttige correcties op het links-progressieve verhaal dat jarenlang het publieke debat in Nederland domineerde. In essentie blijft het echter een eenzijdige, mensverheerlijkende en povere boodschap.

Een narratief dat bovendien niet kan tippen aan het Bijbelse verhaal, dat een veel omvattender en diepgaander verklaring biedt van waar wij mensen vandaan komen, waar we staan en waar we naartoe reizen. Het is een verhaal dat al sinds het ontstaan van de mensheid op aarde de ronde doet. Een verhaal over een door eigen schuld uit het paradijs gevallen, zondig mensengeslacht. Over een Verlosser Die tegelijk Dienaar en Koning is. En over een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid wonen zal.

Het is een verhaal dat bovendien niet door mensen is verzonnen, maar dat ons van buiten onze aardse werkelijkheid wordt aangereikt als zijnde veel meer dan slechts een verhaal; als d waarheid over ons leven. Een waarheid die geloofd wil worden.


Reformatorisch Dagblad 28-03-19
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier