Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Alex
Creer datum:
7-12-2017 21:19:04
MOED
Een serie artikelen van mensen die moed putten uit moeilijke sitiaties
Auteur: Alex Creer datum: 7-12-2017 21:19:57
Zangeres Alisa Turner vond vreugde door rouw heen

Harco Ploegman

Je vader onverwacht verliezen, langdurig ziek worden en een zoontje verliezen kort na de geboorte. Dat lijkt niet bepaald een startpunt om worshipmuziek te maken. Toch is dat het geval voor zangeres Alisa Turner.

Alisa Turner groeide op in een muzikale familie. ‘Mijn vader was aanbiddingsleider en voorganger in een kerk en maakte thuis ook veel muziek. Ik ben al jong begonnen met pianospelen en het schrijven van liedjes. Het alleen schrijven van liedjes is niet mijn grootste kracht, maar het lukt me vaak wel om in kamers terecht te komen waarin ik samen kan schrijven met geweldige andere muzikanten.’ Dat resulteerde in een EP, die onlangs uitkwam. Een volledig album is in de maak. Maar voor het zover was beleefde Turner tien zware jaren. Dat begon met het plotselinge overlijden van haar vader, aan een plotselinge hartstilstand, vertelde ze onlangs toen ze voor een promotietrip in Nederland was.

Het verlies van haar vader was het begin van tien lange zware jaren voor Turner. Ze ging weer terug naar North Carolina, de plek waar haar ouders woonden en hun kerk was. ‘Het was een periode van ontkenning. Ik kon er niet bij wat er was gebeurd. Het leek wel alsof iemand het licht in mijn leven had uit gedaan. Het was koud, donker en stil. Op een bepaalde manier hield ik ervan, want dan hoefde ik de moeilijkheden niet onder ogen te zien. Maar als dat lang duurt is het ongezond. Mijn geloof kwam ook op dood spoor. Ik wilde me het liefst voor God verstoppen. Achteraf kan ik zien dat Hij altijd zijn ogen op mij gericht heeft gehouden. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik weer dingen op moest pakken, contact met andere mensen aan moest gaan en God ook weer moest zoeken.’

Turner begon weer muziek te maken en te toeren, ook al had ze geen platencontract of andere ondersteuning. ‘Ik begon gewoon het hele land door te rijden. Vaak vond ik een plek waar ik kon spelen en mijn verhaal kon delen, maar had ik nog geen afspraak voor de volgende dag. Het kwam toen zelfs voor dat ik sliep in mijn auto. Maar steeds vaker gebeurde het ook dat mensen van de kerk waar ik speelde mij voor een of meerdere dagen onderdak gaven. Na verloop van tijd kreeg ik weer een team om me heen dat me hielp, zodat ik ook weer in hotels kon overnachten en genoeg geld verdiende om de rekeningen te betalen.’

ziekte van Lyme
Op dat moment nam haar leven een nieuwe wending. Ze kreeg diverse gezondheids- en vermoeidheidsklachten en zelfs problemen met haar geheugen. ‘Ik dacht: ik ga terug naar huis, laat me onderzoeken en hopelijk ben ik snel weer beter. Die korte trip naar huis eindigde in jarenlang aan huis en zelfs aan bed ­gebonden zijn. Uiteindelijk ben ik drie jaar aan bed gekluisterd geweest. Ik werd boos en opstandig. Het was zo ontmoedigend. Tijdens deze ziekteperiode schreef ik een nummer naar aanleiding van Psalm 13, waarin ik de wanhoop tot uiting bracht. Het voelde alsof ik mijn onafhankelijkheid compleet verloren was. Mijn lichaam werd zo zwak dat ik gebruik moest maken van een rolstoel. Mijn spieren werden zo slap dat ik op een gegeven moment zelfs mijn hoofd niet meer overeind kon houden. Het was gruwelijk. Uiteindelijk kwamen ze erachter ik de ziekte van Lyme had. Maar omdat het zich door mijn hele lichaam had verspreid was het erg moeilijk om te bestrijden. De behandeling hielp maar heel langzaam. Door de jaren heen begonnen de medicijnen gelukkig aan te slaan en werden de symptomen minder. Langzaam aan werd ik weer steeds fitter.’

In die periode kreeg Alisa Turner een relatie en trouwde ze. ‘De dokters vertelden ons dat we waarschijnlijk geen kind konden krijgen vanwege de schade die de ziekte van Lyme aan mijn lichaam had veroorzaakt. Toch werd ik zwanger. Het was schrikken en geweldig tegelijkertijd.’

Maar weer gebeurde er iets dramatisch. Na drie maanden bleek dat het kindje een ernstige aangeboren afwijking had. Ondanks het advies van de dokter om de zwangerschap te beëindigen besloten Turner en haar man om de zwangerschap uit te dragen. ‘We besloten dat we alles uit de tijd wilden halen die ons samen gegeven zou worden, ook al is dat alleen de tijd dat de baby in de buik zou zijn. Uiteindelijk had ik er vrede mee dat hij bij de geboorte zou overlijden, maar tot die tijd hebben we samen bijzondere herinneringen gemaakt.’

Nadat het jongetje geboren is, heeft het anderhalf uur geleefd. Na zijn geboorte en sterven volgde een periode van rouw en verdriet. ‘Rouw is interessant. Het is het offer dat bij liefde hoort en dat is iets moois. Soms voelt het alsof er een olifant op je zit waardoor je bijna niet kunt ademen en bewegen. Door de jaren heen heb ik geleerd meer controle te hebben over het rouwen. Ik heb geleerd om rouw met me mee te dragen in plaats van dat het mij overweldigd of tegen de grond aan duwt. Technisch gezien heb ik nog de ziekte van Lyme, dus moet ik nog op m’n energie letten en gebruik ik nog medicijnen. Maar ik kan weer toeren, optreden en mensen ontmoeten. Ik vind dat het mooiste wat er is. Het is geweldig om mijn verhaal te kunnen delen en de verhalen van andere mensen te kunnen horen.’

kleine dingen
Heeft u ooit aan het bestaan van God ­getwijfeld in die moeilijke jaren?
‘Ik heb nooit aan het bestaan van God getwijfeld. Elke keer dat ik buiten kwam en de wind om me heen voelde dacht ik weer aan Hem. Op zoveel manieren, in veel kleine dingen, vond ik zekerheid. Ik ben zeker van Hem en wie Hij is. Maar op de moeilijke dagen waarop de regen bij wijze van spreken hard neerkletterde vroeg ik me af: “Vergeet U mij? Is dit echt de manier waarop U mijn verhaal wilt schrijven? Hoeveel langer moet dit nog duren en wat moet ik nog te verdragen krijgen?”’

Wat is het belangrijkste dat u geleerd hebt door deze periode?
‘Misschien is het belangrijkste dat ik geleerd heb wel dat er vreugde in elk seizoen te vinden is. Zelfs in de tijden dat we gebroken zijn of rouw dragen, kan God daar dwars doorheen vreugde geven. Hij keert situaties om. God heeft me waardering voor de kleine dingen gegeven. Toen ik aan bed gebonden was, lag ik vlak bij het raam en de manier waarop de seizoenen veranderen, de sneeuw valt of zelfs een regenachtige middag gaven me vreugde. Vriendschap en gesprekken met anderen gaven me veel zegen. Momenten dat ik samen met iemand kon lachen. Wanneer je veel is afgenomen leer je om die kleine dingen te waarderen. Nu kan ik weer optreden en reizen. Dat is voor mij zoiets groots, dat ik het nauwelijks kan geloven. Een belangrijke les was ook dat ik niet alleen door zware tijden hoefde te gaan. Ik heb niet overal antwoorden op, maar God toelaten op de moeilijkste momenten van mijn leven bracht zoveel vrede. Hij was als een deken van vrede. En omring je zelf met de juiste mensen. Familie, vrienden, buren, kerkleden. Zij zijn er om met je door de moeilijke momenten in het leven te lopen.’ ■

Nederlands Dagblad 7-12-17
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier