Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Reporter
Creer datum:
28-09-2017 22:31:44
NIET te geloven
Ook in 2017 niet te geloven maar toch waar gebeurde verhalen
Auteur: Reporter Creer datum: 28-09-2017 22:33:24
Spaanse vrouw wil graf openen om te bewijzen dat ze leeft


De Spaanse Juana Escudero lleva weet dat ze leeft, maar ze kan het alleen niet bewijzen. De 53-jarige vrouw uit Alcala de Guadaira, een dorpje in de buurt van Sevilla, kan niet naar de dokter of haar rijbewijs verlengen omdat de Spaanse overheid denkt dat ze in 2010 is gestorven. Door administratieve fouten is ze doodverklaard. Het openen van een graf moet uitkomst bieden.

Op 13 mei 2010 is een vrouw overleden in het Spaanse Malaga met exact dezelfde naam en geboortedatum als Juana. En dat voor veel problemen gezorgd.

Dood in het ziekenhuis


„Al meer dan zes jaar moet zij hieronder lijden”, legt dochter Marta uit aan het Spaanse EFE. „Ze was in het ziekenhuis voor een spoedgeval toen ze ontdekte dat ze eigenlijk dood was. De dokter wilde het haar vertellen maar hij wist niet goed hoe hij dat moest doen.”
Omdat het een noodgeval was, heeft de dokter Juana toen wel behandeld. „Omdat ze haar kenden en wisten dat de situatie ernstig was.”
Overal overleden
In eerste instantie dacht Juana Escudero lleva dat het een computerfout was die gemakkelijk kon worden gefixt. Dat was echter niet het geval. „Eerst kreeg ik te horen dat iemand waarschijnlijk een typefout had gemaakt. Het zou zo opgelost kunnen worden, maar in elk systeem dook ik op als overleden”, vertelt ze aan de Spaanse krant.
Toen haar man overleed in 2011, moest ze een identiteitsbewijs laten zien om een maandelijkse weduwebijlage te krijgen, maar toen kreeg ze te horen dat ze wellicht zou worden aangeklaagd vanwege identiteitsfraude.
Banken geen probleem
Hoewel ze verder niets gedaan kan krijgen, lukt het haar wel om haar leningen en hypotheek te betalen. „Bij de overheid denken ze dat ik dood ben, maar bij de banken ben ik springlevend.”
In april 2016 ontdekte ze dat een vrouw met dezelfde naam en geboortedatum zes jaar eerder was begraven in Malaga, zo’n 200 kilometer verderop. De dochter van Juana Escudero lleva belde vervolgens de begraafplaats waar het werd bevestigd.
Dna-test
Eerder deze maand is door Juana een petitie ingediend bij de rechter om het graf te openen en een dna-test te doen om te bewijzen dat zij niet de vrouw is die is begraven. Hoe de vrouw aan haar einde is gekomen, is niet duidelijk.
Verder denkt dat Juana dat de Spaanse overheid haar wellicht door de war heeft gehaald met haar zus met wie ze geen contact meer heeft.

Telegraaf 28-09-17
Auteur: Reporter Creer datum: 20-11-2017 21:53:04
Zeeziek, en toch 22 uur per etmaal vissen


Veel Indonesische arbeidsmigranten komen uit kansarme gebieden. De 36-jarige Bagus heeft geen huis. Hij leeft met Lukman (7) en Lucky (5) in de openlucht onder een snelwegviaduct in Jakarta.

Henrique Staal

Het leven van Indonesische arbeidsmigranten is erbarmelijk. Ze worden ‘keihard bedrogen’ en uitgebuit door hun bazen. Rizky Oktaviana was een van hen. Hij verloor alles en zat gevangen. Nu komt hij op voor de slachtoffers.

Jakarta

‘Ze vertelden me dat ik in korte tijd een flink bedrag kon verdienen, en daarbij ook nog eens behoorlijke bonussen zou kunnen opstrijken voor het werken op een groot, modern, Taiwanees vissersschip. Ik zou eten en drinken krijgen. Ik zou geregeld mogen genieten van vakantiedagen om te kunnen uitrusten van het werk. Ze beloofden me gouden bergen’, vertelt een teleurgestelde 27-jarige Rizky Oktaviana.
In juli 2012 tekende hij het contract. ‘Want het klonk allemaal erg aanlokkelijk. Met zeven andere Indonesiërs vloog ik vanuit Jakarta via Qatar naar Johannesburg. Ik had geen idee wat het werk van een visserman inhield.’
Rizky is nog steeds ontdaan als hij vertelt wat hem overkwam. ‘Ik heb al heel wat bereikt in mijn leven, en ben beslist niet dom’, zegt hij.
Rizky werkte als 20-jarige bediende in een Javaans restaurant in Jakarta. Daarna runde hij, met een vriend, een koffieshop op Bali, en opende vervolgens een koffieshop in Yogjakarta. Toen hij dit bedrijfje moest sluiten, ging hij terug naar zijn geboorteplaats Cirebon.
fikse bonus
Rizky was twee maanden werkeloos toen een kennis hem warm maakte voor de visserij. ‘Het klonk heel aanlokkelijk’, herinnert hij zich. ‘En ik was ervan overtuigd dat ik me nooit zou laten oplichten.’
De jonge arbeidsmigrant kwam in 2012 terecht op een vissersboot van vijf bij vijftien meter, waar hij naartoe werd gebracht met een immens bevoorradingsschip.
‘We moesten vissen met meer dan honderd lijnen, zo’n 22 uur per dag. We startten elke nacht om een uur of twee, drie en gingen door tot een uur of één de volgende nacht. Er was geen tijd om te slapen, maar ook nauwelijks ruimte: onze slaapplaatsen waren op een plek waar je je niet kon oprichten.
Ik lag geregeld in het water, omdat de ‘badkamer’ naast ons slaapvertrek lag. Het water spoelde soms zomaar ons bed in. We hadden nijpend tekort aan zoet water: we douchten met zeewater en uit nood smolten we voor ons drinkwater het ijs waarin we onze visvangst moesten koelen. Van dat ijswater kreeg ik allergische reacties.
Ik werd ook zeeziek, maar werkte door. Ik wilde mijn twaalf Indonesische maten niet voor mijn werk laten opdraaien. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje.’
Rizky wilde per se overleven. ‘We spraken veel en visten, met die meterslange lijnen. In de winter kon het op het water verschrikkelijk koud zijn, waardoor de lijnen bevroren. Die moesten we dan met onze verkleumde handen naar binnen trekken, omdat de machines dienst weigerden. We vingen haaien, sneden de vinnen van de vis, voor illegale verkoop. De rest van de vis gooiden we weer overboord, want het is streng verboden haaien te vangen en de vinloze vissen mochten we zelf absoluut niet nuttigen. Onze baas zou flink verdienen aan deze vinnen.’
arrestaties
Na anderhalf jaar onafgebroken varen en bijna ononderbroken vissen, zette Rizky weer voet aan wal. Het schip werd aan de ketting gelegd en de bemanning gearresteerd.
Drie maanden lang zat Rizky in een Kaapse gevangenis. Daarna werd hij, volledig berooid, teruggestuurd naar Jakarta. ‘Het International Organization for Migration heeft ons uiteindelijk bevrijd’, weet hij.
Het bedrijf, waarvoor Rizky had gevaren, was failliet verklaard en het schip in beslag genomen. ‘Het schip voer onder de Indonesische vlag, maar stond er niet geregistreerd, ook niet in Taiwan, waar de kapitein vandaan kwam. Het uitzendbureau, dat de vissers naar zee had gestuurd, bleek eveneens illegaal.’
‘Wij zaten zonder papieren op de vissersboot: die moesten we bij aankomst inleveren bij het visbedrijf. Ik had geen identiteitspapieren en geen contract.’
Aan zijn geploeter op de oceaan hield Rizky uiteindelijk geen cent over. ‘Het heeft me zelfs veel geld gekost. Het bemiddelingsbureau vroeg een bedrag van 300 dollar administratiekosten, waarvoor ze een opleiding verzorgde die bestond uit het repareren van een weg, in ruil voor een pak sigaretten en een lunch.’
Veel mensen denken dat ze nooit in de praktijken van louche kantoren zullen trappen, stelt Rizky. ‘Arbeidsmigranten zijn beslist niet dom. Een dag vóór mijn vertrek naar zee kreeg ik pas een contract voorgeschoteld; en als ik dat weigerde te tekenen, moest ik 2500 dollar betalen. Ik had geen keus. Arbeidsmigranten worden gewoon keihard bedrogen.’
handelswaar
Vistamika Wangka (37) werkte van 2013 tot 2016 voor een christelijke organisatie onder legale migranten in Hongkong. Vivi, zoals velen haar noemen, regelde onderdak voor daklozen en werklozen en zette zich in voor migranten die waren misbruikt. ‘Seksuele aanranding komt voor bij vrijwel alle vrouwelijke migranten in Hongkong’, weet Vivi. ‘Dat is een zaak voor de politie. Wij zorgden ervoor dat deze vrouwen hulp kregen.’
Vivi Wangka zet zich nu in als coördinator van het migrantenwerk voor de Raad van Indonesische Kerken, die meer en meer aandacht schenkt aan mensenhandel die vooral onder arme mensen veel slachtoffers maakt.
Ze vertelt dat de raad de verdediging op zich neemt van migranten, en migranten opleidt en onderwijst in hun rechten, zodat ze sterker in hun schoenen staan. Ook bemiddelt de raad in kwesties op het gebied van mensenhandel en zet zich in voor bescherming van de migranten.
‘Vertegenwoordigers van migrantenbureaus exploiteren mensen die werk zoeken: migranten zijn voor hen slechts handelswaar’, zegt Vivi. ‘Samen met mensenrechten- en niet-gouvernementele organisaties proberen we de nood van migranten te lenigen, en hun situatie te verbeteren. We hebben, met hulp van juristen en in overleg met verschillende ministeries, een wetsvoorstel geschreven, dat klaarligt om nog dit jaar te worden aangenomen.’
Indonesische arbeidsmigranten zullen door deze wet, waaraan negen jaar is gesleuteld, beter beschermd zijn tegen uitbuiting, zegt Vivi. ‘De kosten van uitzendbureaus worden bijvoorbeeld niet meer verhaald op migranten, maar moeten worden opgebracht door het bedrijf dat de migrant in dienst neemt.’
bescherming
Rizky is vanaf 2014 coördinator bij organisatie SBMI die zich bezighoudt met de rechten van migranten. De organisatie ondersteunt hen, soms zelfs met een slaapplaats op kantoor, waar Rizky zelf ook overnacht bij gebrek aan een thuis.
Daarnaast studeert hij voor advocaat. Over een jaar of twee hoopt hij af te studeren. Rizky wil zich dan als advocaat volledig richten op mensenrechtenzaken, en voor zichzelf daarmee ook een bestaan opbouwen. De jonge Indonesiër vertelt enthousiast dat eind dit jaar een wet in werking treedt die de situatie regelt van migranten die werkzaam zijn in de Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse en Taiwanese visserij.
‘Ik werd als visser niet erkend als arbeidsmigrant, en in de Indonesische wetten wordt niets geregeld voor Indonesiërs in dienst van buitenlandse ondernemingen. De rechten van zeelieden op schepen worden beschreven in maritieme wetten. De minister heeft nu een wet ondertekend en we hopen dat vissers daarmee ook erkend worden als arbeiders. Daardoor vallen ze onder de wet die beschermende maatregelen voor arbeidsmigranten regelt.’ <
belangrijke bestemmingen
Het aantal arbeidsmigranten stijgt wereldwijd. Volgens het internationale migratierapport van de Verenigde Naties waren er in 1990 wereldwijd 152 miljoen internationale arbeidsmigranten. Dat aantal is toegenomen tot 244 miljoen in 2015: een stijging van zestig procent in 25 jaar. Bijna de helft van die migranten gaat, volgens de Internationale Arbeidsorganisatie ILO, naar Noord-Amerika en naar Europa. Hoewel, die migrantenstromen verschuiven: zo waren Italië en Spanje in het eerste decennium van deze eeuw belangrijke bestemmingen voor Oost-Europeanen. Azië wordt ook steeds belangrijker voor migranten, en is tegenwoordig zelfs koploper: in 2015 trokken 59 miljoen mensen voor werk van het ene naar het andere Aziatische land. Tien procent van alle migranten werkt in de Golfstaten. Dat zijn vooral mannelijke arbeidsmigranten, hoewel het percentage vrouwelijke migranten toeneemt volgens de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). Indonesische migranten brengen 9 miljard dollar binnen: één procent van het bruto nationaal product van Indonesië.

Nederlands Dagblad 20-11-17
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier