Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Alex
Creer datum:
24-01-2017 22:40:13
Abortus 2017
Wordt 2017 het jaar van het ongeboren leven ?
Auteur: Alex Creer datum: 24-01-2017 22:40:52
President Trump heeft de financiering stopgezet van internationale NGO's die zwangere vrouwen wijzen op de mogelijkheid van een abortus in het buitenland, of zulke abortussen uitvoeren. Die maatregel viel te verwachten: sinds Ronald Reagan in de jaren 80 heeft iedere Republikeinse president dat gedaan en heeft iedere Democratische president de geldkraan op zijn beurt weer opengezet. Volgens Spicer wil Trump een "pro-life-president" zijn.
Auteur: Alex Creer datum: 27-01-2017 18:32:42
Abortuspil voortaan ook bij huisarts

DEN HAAG - Vrouwen die ongewenst zwanger zijn kunnen in het vervolg ook bij huisartsen terecht om een prille zwangerschap af te breken. De huisarts gebruikt voor deze zogeheten overtijdbehandeling, die hij alleen de eerste zestien dagen van de zwangerschap mag uitvoeren, de abortuspil.

Minister Edith Schippers van Volksgezondheid vond al langer dat ook huisartsen de ingreep mochten uitvoeren, maar de inspectie dacht daar anders over. Tot dusver mogen alleen abortusklinieken en ziekenhuizen de ingreep uitvoeren, vindt de inspectie. De minister wil nu een eind maken aan alle onduidelijkheid en past de past de abortuswet aan om huisartsen daarvoor een vergunning te geven, maakte het kabinet vrijdag bekend.

Schippers wil zo vrouwen de kans geven om de ingrijpende beslissing in de vertrouwde spreekkamer van de huisarts te nemen.

Telegraaf 27-01-17
Auteur: Reporter Creer datum: 7-03-2017 20:50:14

Abortus ondermijnt zelfvertrouwen vrouw

Femke Hagoort


Wie benadrukt dat een abortus lijden vermindert, vergeet dat een abortus ander lijden met zich meebrengt en onderschat de veerkracht van vrouwen, stelt Femke Hagoort.
Abortus wordt in onze samenleving naar voren geschoven als een waardig alternatief bij een ongewenste zwangerschap of wanneer er een baby verwacht wordt met een afwijking. Minister Ploumen heeft zelfs een fonds opgericht: ”she Decides” (Zij beslist). Immers, een dergelijke effectieve oplossing mag anderen niet worden onthouden. Abortus is een mensenrecht, draagt bij aan de emancipatie van vrouwen en leidt ook tot een afname van lijden. Er komt immers een eind aan alle stress, pijn, zorgen, angst en paniek die een ongewenste zwangerschap met zich mee kan brengen.

Naar mijn mening is er vanuit psychologisch perspectief behoorlijk wat af te dingen op dit laatste aspect – nog afgezien van ethische en/of theologische bezwaren tegen abortus. Een abortus brengt óók lijden met zich mee, alleen op een andere manier. Het beëindigen van een zwangerschap kan ook leiden tot pijn, stress, verdriet, angst en twijfel. Het is oneerlijk om het ene lijden voor het andere lijden in te wisselen en dit te promoten als een constructieve oplossing. Wie dat doet, neemt vrouwen niet serieus in hun lijden.

Incasseringsvermogen
Ook ik ben van mening dat wij als mensheid geroepen zijn om lijden zo veel mogelijk uit te bannen. Lijden is primair zinloos. Veel mensen slagen er uiteindelijk in om lijden betekenis of zin te geven. Ze worden zich bijvoorbeeld bewuster van wat ertoe doet in het leven, ze voelen zich sterker of gaan alledaagse zaken veel meer waarderen. Primair heeft lijden echter geen functie, het draagt niet bij aan een betere wereld en stimuleert niet automatisch onze persoonlijke ontwikkeling.

In die zin kan ik voluit staan achter alle initiatieven om lijden, groot en klein, zo veel mogelijk in te perken. Echter dan wel op manieren die daadwerkelijk bijdragen aan een vermindering van lijden.

Het argument dat je minder lijdt als je ergens zelf voor kiest, gaat volgens mij niet op. Je lijdt misschien op een andere manier, maar lijden is lijden. Zelf kiezen voor een bepaalde manier van lijden zou juist kunnen bijdragen aan verwarring en schuldgevoel. Immers, als je zelf ergens voor kiest moet je er nadien niet over gaan klagen, is toch een beetje de gangbare mening.

Daarnaast vind ik het presenteren van abortus als een redelijk alternatief getuigen van een schromelijke onderschatting van het incasseringsvermogen van vrouwen. Geen enkel mens hoeft lijden op te zoeken, maar hoe dan ook wordt elk mens in zijn leven geconfronteerd met teleurstelling, verdriet en verlies. Steeds opnieuw sta ik versteld van de menselijke veerkracht en de psychologische vermogens om lijden het hoofd te bieden.

Veel vrouwen ervaren twijfel bij een ongewenste zwangerschap dan wel wanneer zij zwanger zijn van een baby met een afwijking. ”Ik kan het niet aan”, ”ik wil het niet”, ”ik durf niet” zijn gedachten die volkomen logisch zijn als reactie op lijden. Wat vrouwen op zulke momenten nodig hebben, is een aanmoediging om te vertrouwen op hun incasseringsvermogen.

Gemiste kans
Juist vrouwen hebben over heel de wereld en door heel de geschiedenis heen steeds blijk gegeven van enorme veerkracht en het vermogen om zich te aan te passen aan de moeilijkste omstandigheden. In plaats van mee te gaan in de twijfels van vrouwen, zouden we vertrouwen moeten uitdragen in de kracht, moed en het aanpassingsvermogen van vrouwen. In die zin is het aanbieden van abortus als redelijke optie een collectieve ondermijning van het zelfvertrouwen van vrouwen.

Er wordt vaak aangevoerd dat er talloze vrouwen zijn die een abortus hebben ondergaan en daar op geen enkele manier aan lijden, maar juist opgelucht zijn. Dat bevestigt wat mij betreft bovenstaande theorie. Juist vrouwen hebben aanleg om zich te kunnen aanpassen, flexibel te zijn, creatief en krachtig. Het feit dat veel vrouwen een abortus zonder al te veel moeilijkheden incasseren, bevestigt dat alleen maar.

En het bewijst ook de nutteloosheid van abortus. Waarschijnlijk waren deze vrouwen prima moeders geweest voor het kind waarvan zij zwanger waren. En hadden zij zich even goed kunnen aapassen aan de veranderde omstandigheden en de komst van een baby, als dat zij een abortus incasseerden. Zij hadden hun kind bij uitstek kunnen leren om te durven vertrouwen op eigen kracht, moed en doorzettingsvermogen. Eigenschappen die in dit ingewikkelde leven goed van pas komen.

De geboorte van een kind geeft vaak een impuls aan het zelfbewustzijn van vrouwen. Het is ultieme vrouwelijke daadkracht, nieuw leven voortbrengen. Geen man doet dat tot nu toe na. In die zin is een abortus voor elke vrouw een gemiste kans: voor wat betreft de persoonlijke ontwikkeling, de bevestiging van het zelfvertrouwen en het stimuleren van het vrouwelijke zelfbewustzijn.

De auteur werkt als gz-psycholoog bij een psychologenpraktijk.

Reformatorisch Dagblad 07-03-17
Auteur: Reporter Creer datum: 20-04-2017 12:16:34
Verloskundige stapt naar Europees hof over abortus


Gerhard Wilts

Een Zweedse verloskundige, die ontslagen is omdat zij weigerde abortussen uit te voeren, stapt ten einde raad naar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.
Straatsburg

Ellinor Grimmark, een christelijke verloskundige, wil geen abortussen uitvoeren en doet daar ook niet geheimzinnig over. In Zweden geldt immers het recht op vrijheid van geweten en godsdienst. Maar dat pakte anders uit. Bij een vrouwenkliniek in Eksjö (Zuid-Zweden), waar Grimmark haar opleiding had afgerond, kreeg ze in 2013 een baan aangeboden. Maar nadat ze had aangegeven niet te willen meewerken aan het afbreken van zwangerschappen, werd het arbeidscontract opgezegd.

Nederlands Dagblad 19-04-17
Auteur: Reporter Creer datum: 29-04-2017 11:51:36
”Pro choice”-informatie over abortus schadelijk voor vrouwen

Kees van Helden

De voorlichting over abortus is bij het ”pro choice”-kamp niet in goede handen, signaleert Kees van Helden. Psychische en medische aspecten worden eenzijdig belicht. Die desinformatie wreekt zich vervolgens na de abortus.
Met een meerderheid van slechts één stem kwam op 28 april 1981 de abortuswet (wetsvoorstel-Ginjaar/De Ruiter) door de Eerste Kamer. In de 36 jaar die volgden heeft de proabortuslobby zich sterk ontwikkeld. Elke vrouw moet kunnen beschikken over de mogelijkheden van een veilige abortus. Dat er negatieve ervaringen zijn, wordt weggewuifd. Dat er risico’s zijn, wordt ontkend. Uit onderzoek van Jenneke Ditzhuijzen, onderzoeker aan de Universiteit Utrecht, blijkt bijvoorbeeld dat er geen verhoogd risico is op psychische aandoeningen na een abortus. Wel hebben veel van deze vrouwen een psychiatrisch verleden.

De websites van abortuscentra zwijgen op vele fronten. Zo wordt er geen duidelijke uitleg gegeven over de gruwelijke procedure van een abortus na dertien weken. Eventuele gevolgen worden summier genoemd of ontkend. Een van de abortuscentra, de Casakliniek, beschuldigt sommige huisartsen er zelfs van dat ze negatieve gevolgen suggereren.

Iemand dwingen tot een abortus is in Nederland strafbaar. Volgens de wet moet je voor abortus een zwaarwegende reden hebben. De Nederlandse abortuscijfers zijn laag en al jaren stabiel, verkondigen de ”pro choice”-aanhangers. Kortom: geen reden om ons zorgen te maken.

Zeldzaam
De praktijk is echter weerbarstiger. In situaties waarin geen sprake is van zwaarwegende redenen, ervaart een vrouw soms wel zware sociale druk om tot abortus over te gaan. Achter de ‘lage’ cijfers gaat een werkelijkheid schuil van grote nood. Maar die verhalen dringen nauwelijks door.

Vrouwen die rondom de abortus kampen met pijn of spijt, durven hier bijna niet over te praten. Ze voelen zich door ”pro choice”-voorlichting onder druk gezet, omdat die informatie suggereert dat hun problemen zeldzaam zijn. Ook sociale druk uit de omgeving weerhoudt hen ervan om hun moeiten met anderen te bespreken.

Je partner zal maar dreigen dat hij twee kogels door je buik schiet als je geen abortus laat plegen. Een vrouw die dat overkwam, arriveerde angstig bij het abortuscentrum. Een vrijwilliger van de hulverleningsafdeling Er is Hulp van stichting Schreeuw om Leven bood aan mee naar binnen te gaan. Een verpleegkundige daar stelde een snelle abortus aan, zodat ze snel van haar probleem af zou zijn. De verpleegkundige had haar ook kunnen wijzen op de mogelijkheid om de politie te bellen en aangifte van bedreiging te doen. Uiteindelijk heeft de vrouw besloten om toch haar kindje te houden.

Of neem de jonge vrouw die, om haar relatie te redden, haar kindje liet aborteren onder druk van haar vriend. Hij liet haar echter alleen naar het abortuscentrum gaan en dumpte haar daarna alsnog. Ze is nu én haar kindje én haar vriend kwijt. Een bron van veel emotionele pijn.

En dan zijn er nog de vrouwen die vertellen dat ze na abortus nooit meer zwanger zijn geraakt door gevolgen van verklevingen of ontstekingen na een curettagebehandeling.

Inmiddels hebben gelukkig duizenden vrouwen de weg naar de hulpverleningstak van Schreeuw om Leven weten te vinden. Uit de hulpvragen blijkt dat het beeld dat de gemiddelde Nederlander heeft over abortus, niet strookt met de werkelijkheid. Door toedoen van de ”pro choice”-lobby lopen er veel vrouwen rond die kampen met problemen. Zo kunnen vrouwen psychisch in de problemen raken omdat ze pas na de abortus op internet begonnen uit te zoeken hoe groot een kindje van bijvoorbeeld tien weken nu eigenlijk is. Waarbij ze zagen dat het dus toch geen klompje cellen of stukje weefsel is.

Risico’s
Op 31 maart stelden de Tweede Kamerleden Kees van der Staaij (SGP) en Carla Dik-Faber (CU) schriftelijke vragen aan minister Schippers naar aanleiding van de risico’s van curettage (de medische behandeling waarbij een baarmoeder wordt gereinigd). Recent stelden onderzoekers van het AMC dat curettage na een miskraam minder vaak moet worden uitgevoerd. De ingreep na een miskraam kan namelijk leiden tot verklevingen in de baarmoeder en tot vroeggeboorte bij een volgende zwangerschap.

Vrijdag verschenen de antwoorden van de staatssecretaris Van Rijn (Volksgezondheid, Welzijn en Sport). Daarin stelt hij de risico’s van curettage na een miskraam anders zijn dan die bij de ruim 23.000 abortussen die per jaar door middel van curettage worden uitgevoerd. Het instrumentarium is namelijk verschillend, aldus de staatssecretaris.

Uit een onderzoekspublicatie van het AMC blijkt echter dat er géén verschil bestaat tussen de behandelingen. Dus voor ruim 77 procent van alle vrouwen die een abortus laten uitvoeren, blijven de risico’s gewoon bestaan.

Het ”pro choice”-standpunt heeft al veel vrouwen beschadigd. Wanneer gaan we in Nederland het eerlijke verhaal vertellen en massaal hulp bieden aan vrouwen in nood die abortus overwegen? Dat zou een hele hoop pijn en verdriet schelen.

De auteur is directeur van de stichting Schreeuw om Leven

Reformatorisch Dagblad 28-04-17
Auteur: Reporter Creer datum: 13-09-2017 19:47:50
Wat ging er mis bij de abortusklinieken?

Casa Klinieken declareerde onterecht 5,9 miljoen euro aan vergoedingen voor narcose bij abortusbehandelingen. In plaats van anesthesiologen werden verpleegkundigen ingezet, die veel minder verdienen. ‘Die kosten hebben ze niet willen maken.’
Negen onrechtmatigheden kwamen aan het licht toen curator Marc Udink en de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) vorig jaar een onderzoek begonnen naar de gang van zaken bij stichting Casa Nederland. Aanleiding voor dat onderzoek was een melding van Ron Leenders, de nieuwe bestuurder van de stichting. Casa - dat staat voor Centrum voor Anticonceptie, Seksualiteit en Abortushulpverlening - is met zeven klinieken de grootste aanbieder van abortus in Nederland.
In oktober 2016 kreeg Leenders de stichting onder zijn hoede. Hij trof allerlei misstanden aan, vertelt curator Udink. ‘Hij is toen gaan praten. Eerst met zijn Raad van Toezicht, toen met de NZa en het ministerie van Volksgezondheid.’ Het onderzoek van de NZa loopt nog, maar Udink kan al wel bevestigen dat er onrechtmatigheden zijn gevonden. ‘Bij Medical gaat het om een miljoenenfraude met dubbele facturen. Dat staat vast. Bij de klinieken is het nog de vraag of dat tot een financiële consequentie gaat leiden.’ Bij de abortusklinieken onderzoekt Udink zes onrechtmatigheden, waaronder fraude met narcose-opslag bij de abortusbehandelingen, bevestigt hij. Wat de andere onderzoekspunten zijn, wil hij voorlopig nog niet kwijt. ‘Dan geef ik de wederpartij mogelijk munitie.’
Volgens Udink had heel Casa niet meer bestaan als Leenders niet direct aan de bel had getrokken bij zijn aantreden. Onder het personeel van Casa heerst veel onrust, mede als gevolg van een reorganisatie. Volgens Udink wordt die Leenders nu onterecht aangewreven.
roddelmails
‘Ik krijg echt allemaal roddelmails nu, waarvan ik zeg: wat verwijt je hem nou precies? Het is allemaal emotie, kinderlijke praatjes. Dan denk ik: Man, grow up.’ Artsen melden zich uit onvrede ziek. ‘Als personeelsleden dat alleen doen omdat ze een hekel hebben aan Leenders, ontsla ik ze op staande voet en krijgen ze geen werkloosheidsuitkering.’
Nederlandse abortusklinieken ontvangen van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport een subsidie voor al hun behandelingen. Die is kostendekkend. Tot 2014 liep de uitkering en controle van de subsidies via Zorginstituut Nederland; vanaf 1 januari 2015 doet het ministerie dat zelf.
In de subsidieregeling van het ministerie van Volksgezondheid is precies vastgesteld hoeveel klinieken mogen declareren voor een behandeling. Voor een abortus met diepe sedatie of narcose mag ongeveer honderd euro extra worden gerekend. Diepe sedatie is een iets lichtere vorm van narcose, waarbij het bewustzijn wel wordt verlaagd, maar de patiënt nog wel wakker kan worden gemaakt. Bij narcose is iemand niet meer wakker te krijgen en werken de reflexen, zoals ademhaling, niet meer. Narcose is daarom een risicovolle handeling, die is voorbehouden aan een anesthesioloog.
Welke vorm van narcose mag worden gedeclareerd is bepaald aan de hand van een vijfpuntsschaal. Complete narcose is het hoogste niveau (vijf), diepe sedatie niveau vier.
In de subsidieregeling die gold tot 1 januari 2014 staat dat de narcosetoeslag mag worden gedeclareerd voor behandelingen ‘met een sedatiescore van vier of vijf’ en als de begeleiding van de behandeling in handen is van een ‘tweede arts die daartoe bevoegd en bekwaam is’.
Die tweede arts moet volgens zowel emeritus hoogleraar Anesthesiologie Hans Knape als curator Marc Udink een anesthesioloog zijn, een medisch specialist. Bij Casa was die niet aanwezig bij de behandelingen. Ook staat in een intern protocol van Casa, dat in handen is van deze krant, te lezen dat het streven is de patiënt in sedatieniveau drie te houden. Daarmee voldeed Casa niet aan de twee voorwaarden die nodig zijn om het extra bedrag te declareren.
papieren werkelijkheid
Volgens Casa-bestuurder Leenders zijn de declaraties echter wél terecht en betreft het een ‘interpretatieverschil’ van de regeling. ‘Er staat in de regeling dat het een bekwame arts moet zijn, niet per se een anesthesioloog.’ Hij wijst erop dat in de sedatiecommissie van Casa wel anesthesiologen zitting hebben. De opdeling van de vijfpuntsschaal is volgens Leenders en Casa-arts Louke Kok een ‘papieren werkelijkheid’. Er wordt volgens hen iets in getallen uitgedrukt dat niet in getallen valt uit te drukken. ‘Het is een glijdende schaal. In abortusklinieken geven we matige tot diepe sedatie. Wil je daar een nummer op plakken, dan is dat ongeveer drie tot vier, waarbij je niet kunt zeggen: dit was drie en dit was vier.’
Volgens Casa is deze aanpak besproken met de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Kok: ‘Dit is altijd de interpretatie geweest: we geven matige tot diepe sedatie en daarmee voldoen we aan de beleidsregel. Daar is altijd op getoetst.’ De inspectie kon dinsdagavond niet meer met een inhoudelijke reactie komen.
Leenders noemt het bovendien een misverstand dat de narcosetoeslag een vergoeding is voor het inhuren van een anesthesioloog. Daar is het tarief ook niet toereikend voor. ‘Als je vindt dat er een anesthesioloog bij moet zijn, prima. Maar dan moet je dat ook expliciet regelen en de financiering aanpassen.’
alles of niets
Volgens hem was de interne opleiding voor verpleegkundigen volgens de geldende richtlijnen. Volgens Knape, die betrokken was bij het opstellen van de richtlijnen van de Nederlandse Vereniging van Anesthesiologie, is die Casa-opleiding ‘niet zoals landelijk is afgesproken’. Het zou gaan om een ‘light-versie’ van de landelijke opleiding tot sedatiespecialist die is aangepast aan de beroepspraktijk van de abortusklinieken.
‘We hebben gekeken naar de opleiding van de ziekenhuizen. Zij hebben natuurlijk veel grotere patiëntenpopulaties, en er vinden allerlei behandelingen plaats. Hier gebeurt alleen abortus, dat is een afgebakende groep. En daar pas je de opleiding wel iets op aan’, legt Casa-arts Kok uit.
Knape noemt dat echter ‘niet juist’. ‘Casa heeft een aantal keer geprobeerd mensen te laten opleiden bij de officiële instituten, maar altijd met de vraag of ze een beperkt deel van de opleiding mochten volgen. Toen zeiden die instituten: sorry, hier werken wij niet aan mee. Het is alles of niets.’
niet de juiste papieren
Volgens curator Udink hadden de intern opgeleide medewerkers de sedatie niet mogen geven. ‘Die kosten hebben ze niet willen maken. De bestuurder had toen moeten zeggen: We kunnen niet alles in één keer omgooien, maar er gaan nu zes mensen van ons naar die cursus.’
In het laatste rapport na een bezoek aan Casa Maastricht concludeert de Inspectie voor de Gezondheidszorg ook dat de verpleegkundigen die in de kliniek sedatie toedienen daar niet de juiste papieren voor hebben. ‘De opleiding tot sedationist dient gecertificeerd te zijn’, schrijft de inspectie. Ze verwacht van de kliniek dat er maatregelen worden genomen om dat in orde te maken.

De achter­grond­informatie

Alle grafiekdata: Inspectie voor de Gezondheidszorg
Elk jaar 31.000 abortussen
In Nederland kiezen elk jaar gemiddeld 31.000 vrouwen ervoor om hun zwangerschap af te breken. Dat zijn 8,5 abortussen per 1000 vrouwen van 15 tot 44 jaar. Daarmee heeft Nederland in vergelijking met andere landen een van de laagste abortuscijfers.
Abortusbehandelingen kunnen plaatsvinden in zowel een ziekenhuis als in een van de vijftien abortusklinieken die Nederland telt. Verreweg het grootste deel van de vrouwen, zo’n 90 procent, kiest voor behandeling in een kliniek, zo blijkt uit de laatst bekende cijfers van IGZ over 2015. Van de toen 30.803 uitgevoerde abortussen liet een grote meerderheid (25.064 vrouwen) de zwangerschap beëindigen in de eerste twaalf weken. De andere afbrekingen (5.731) hadden plaats tussen 13 en 24 weken zwangerschap.

Een oude discussie
Abortus kent een roerige geschiedenis van voor- en tegenstanders. Zelfs in de oudheid zocht men al naar manieren om een zwangerschap af te breken.

Volgens de oude Egyptenaren kon een zwangere vrouw abortus plegen door krokodillenvet, acaciasap, honing en soda in haar vagina te smeren. En Chinese geneesheren raadden aan kwik te gebruiken. Dat leidde tot sterfte van het ongeboren kind, maar ook vaak van de moeder. In Nederland werd abortus in 1911 bij wet verboden. Op het ‘verstoren van een zwangerschap’ stond een gevangenisstraf van maximaal drie jaar of een maximale geldboete van zesduizend gulden (2723 euro).
Abortussen werden illegaal nog wel uitgevoerd. Eind jaren zestig kwam een maatschappelijke discussie op gang of abortus toch niet onder bepaalde omstandigheden mogelijk moest zijn. Vrouwen zouden namelijk ook ‘baas in eigen buik’ moeten zijn, was de gedachte. Ziekenhuizen kregen een abortuscommissie om te beoordelen wanneer iemand een abortus zou moeten krijgen.

Abortusbehandeling in de dertiende eeuw
| Wikipedia
In 1971 opende het Mildredhuis in Arnhem - in afwachting van nadere wetgeving - de eerste illegale abortuskliniek van Nederland. De financiering van het Mildredhuis kwam onder meer uit opbrengst van een radio- en tv-actie van de VARA. De kliniek was opgericht door ontevreden huisartsen die vrouwen naar Engeland zagen afreizen voor een abortus omdat het daar sinds 1967 gelegaliseerd was. In 1975 waren er in Nederland negen klinieken van Stimezo die werden gedoogd. In 1967 deed toenmalig minister-president Van Agt een poging de Bloemenhovekliniek te laten sluiten.
Er kwamen veel protesten. Ook werd in die tijd de Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind (VBOK) opgericht. Het Nederlandse parlement nam in 1981 de abortuswet aan om vrouwen met een ongewenste zwangerschap die in een noodsituatie verkeren hulp te bieden. In 1984 trad deze - de Wet afbreking zwangerschap - officieel in werking. Sindsdien is abortus provocatus - zoals de officiële term voor het afbreken van een zwangerschap is, abortus kan namelijk ook een miskraam betekenen - wettelijk toegestaan in Nederland.

Abortus en de wettelijke regels
De Wet afbreking zwangerschap (Wafz) vormt de grondslag voor het afgeven van een vergunning aan de abortusklinieken. In de wet staan regels voor de kwaliteit van de behandeling en zorgvuldige besluitvorming. Bijvoorbeeld over een bedenktijd van vijf dagen, maar die geldt weer niet als de gezondheid van de moeder gevaar loopt of als de zwangerschap nog geen zes weken duurt.
Ook heeft de beroepsgroep, het Nederlands Genootschap van Abortusartsen, zelf richtlijnen ontwikkeld. Het toezicht op de kwaliteit van de verleende zorg rond het afbreken van zwangerschappen ligt in handen van de IGZ. Daarbij wordt gekeken naar relevante wetgeving, richtlijnen van betrokken beroepsgroepen zelf en het zogeheten toetsingskader. Jaarlijks verschijnt van de hand van IGZ een specifieke rapportage over de Wafz.
Van alle abortusklinieken is Stichting Centra voor Anticonceptie, Seksualiteit en Abortus Nederland, kortweg Casa Klinieken de grote speler met vestigingen in Den Haag, Amsterdam, Goes, Utrecht, Leiden, Maastricht en Rotterdam.
De organisatie ontstond in de loop der jaren door fusies van bestaande klinieken. De andere klinieken zijn ASK Mildredhuis in Arnhem, ASK RutgersStimezo Zuid-Nederland in Eindhoven, Stimezo Zwolle in Zwolle, Het Vrelinghuis in Utrecht, Emmakliniek in Enschede, Centrum Seksuele Gezondheid Noord Nederland, Stimezo in Groningen en de Beahuis & Bloemenhovekliniek in Heemstede. Vorig jaar opende Abortuskliniek Almere in Almere de deuren.
Alle klinieken en ziekenhuizen waar abortussen worden verricht zijn verplicht elk kwartaal bij de inspectie geanonimiseerde gegevens over uitgevoerde behandelingen aan te leveren. In de Wafz staat geen termijn waaronder het toegestaan is de zwangerschap te beëindigen. Het wetboek van strafrecht (artikel 82a) verbiedt echter ‘het aborteren van een als levensvatbaar te beschouwen vrucht’. Een zwangerschapsduur van 24 complete weken (168 dagen), gerekend van de eerste dag van de laatste menstruatie, is momenteel de grens die gehanteerd wordt om een zwangerschap te kunnen beëindigen. De wet gaat er vanuit dat een baby na 24 weken buiten het lichaam van de moeder moet kunnen overleven.
In abortusklinieken voor zwangerschaps-afbrekingen wordt de grens van 22 complete zwangerschapsweken gehanteerd (154 dagen). Dat is omdat de duur van de zwangerschap tot twee weken nauwkeurig kan worden bepaald. Een abortus na 24 weken zwangerschap mag alleen wegens ‘zeer zwaarwegende medische redenen’, bijvoorbeeld als een kind niet levensvatbaar is.

Betaald uit de belastingen

Het uitvoeren van een abortus provocatus in een kliniek wordt betaald door de Nederlandse belastingbetaler. Het rijk verstrekt de kliniek hiervoor een kostendekkende subsidie per uitgevoerde behandeling. Iedereen die legaal in Nederland woont of werkt heeft recht op een kosteloze behandeling.
Volledige anonimiteit is gewaarborgd, om te laten zien dat iemand verzekerd is, moet een cliënt wel een verzekeringspas of polisblad kunnen laten zien, net als een identiteitsbewijs. Wie niet officieel in Nederland woont en verzekerd is, moet de behandeling zelf betalen. Tot en met 2014 ontvingen abortusklinieken hun subsidie op basis van de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Dat gebeurde door Zorginstituut Nederland, de rechtsopvolger van het College voor zorgverzekeringen. Het Zorginstituut moest achteraf ook controleren of de verantwoording voor de subsidie klopte. Hieraan was ook een verplichte accountantscontrole verbonden.
De AWBZ werd op 1 januari 2015 vervangen door de Wet langdurige zorg (Wlz). Vanaf dat moment nam het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport de subsidieverstrekking over, omdat abortus niet meer in de nieuwe wetsvorm paste. De werkwijze van een controle door een accountant van de na een boekjaar geleverde cijfers werd voortgezet.
Een abortusbehandeling in het ziekenhuis valt niet onder de subsidieregeling. Zorgverzekeraars en ziekenhuizen bepalen het tarief. De behandeling wordt doorgaans volledig vergoed vanuit de basisverzekering.

Vaak verdoving

Bijna tachtig procent van de vrouwen kiest tegenwoordig voor een vorm van anesthesie om het eigen bewustzijn tijdens de behandeling te verminderen. In 56 procent van de gevallen gaat het dan om een infuus.

Wilt u reageren? Stuur een e-mail naar abortusfraude@nd.nl.

Nederlands Dagblad 13-09-17
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier