Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Miranda
Creer datum:
29-02-2016 19:19:13
Gezondheidszorg
Is er nog geld/ruimte voor ouderen ?
Auteur: Miranda Creer datum: 29-02-2016 19:22:00
Gedwongen verhuizing is ramp voor bewoners van ’t Reijgersbosch


Marinde van der Breggen

Verzorgingshuis ‘t Reijgersbosch sluit eind dit jaar wegens veranderingen in de ouderenzorg noodgedwongen zijn deuren. De sluiting is een zware klap voor bewoners, personeel en omwonenden. ‘Er is hier al menig traantje weggepinkt.’
Duivendrecht

Thomas van der Veer (60), verzorgende in ’t Reijgersbosch in Duivendrecht, duwt een rolstoel vanuit de lift de hal van het verzorgingshuis in. In de stoel zit Bram Bakker (90). Zijn ogen zijn half gesloten. Hij heeft een pet op zijn hoofd en een kleedje over zijn benen. Zijn voeten, gestoken in geruite pantoffels, rusten op de voetsteunen. Vandaag is het verhuisdag, hoewel meneer Bakker zich daar niet van bewust is. Het leek zijn kleindochter Nienke Grimminck beter hem niet te vertellen dat hij naar een ander huis moet. Hij is dementerend en zou er alleen maar van in de war raken.

Hij wordt opgewacht door een hal vol personeel in wit-lila uniformen. Een voor een leggen ze een arm om hem heen en fluisteren hem nog wat in het oor. ‘We gaan u missen’, glimlacht een medewerkster naar hem. Meneer Bakker lijkt wat helderder te kijken. Zijn kleindochter legt alles vast met haar smartphone. ‘Ik hoop dat hij het niet meer meekrijgt’, zucht ze. ‘Maar hij zal er vast wel iets van merken dat iedereen verdrietig is. Ik probeer het in ieder geval niet aan hem te laten merken.’

langer thuis

’t Reijgersbosch moet noodgedwongen de deuren sluiten. Het kabinet wil dat ouderen langer thuis blijven wonen en geeft verzorgingshuizen daarom geen vergoeding meer voor bewoners met een laag zorgzwaartepakket (zzp, zie kader). Lastig, want juist die mensen wonen in het verzorgingshuis. Bij hogere indicaties gaan ze naar het verpleeghuis.

Daar komt nog bij dat sinds dit jaar de eigen bijdrage niet meer alleen op basis van inkomen wordt berekend, maar dat ook het vermogen voortaan meetelt. De eigen bijdrage kan oplopen tot ongeveer 2300 euro per maand. Langer thuis wonen wordt zo steeds aantrekkelijker voor ouderen, maar tehuizen krijgen te maken met leegstand. Verwacht wordt dat in 2020 ruim achthonderd van de tweeduizend verzorgings- en verpleeghuizen gesloten zullen zijn. Daardoor verdwijnt de tussenvoorziening: ouderen blijven thuis wonen, of gaan naar een verpleeghuis met intensieve zorg.

Afgelopen december werd de knoop definitief doorgehakt: ’t Reijgersbosch moest sluiten. Sindsdien zijn er al zo’n twintig bewoners verhuisd. Aan het eind van het jaar moeten ook de overige 52 bewoners een nieuw thuis hebben gevonden. ‘We kunnen de boel gewoon niet meer draaiend houden’, zegt Petra van Werkhoven van de Zonnehuisgroep Amstelland, waaronder ook ’t Reijgersbosch valt. ‘Het afgelopen jaar hebben we een half miljoen euro verlies gedraaid.’

Dat komt door de leegstand, maar ook doordat verzorgingshuizen een zorgplicht hebben voor hun huidige bewoners. Ze moeten hen huisvesten terwijl ze daar geen financiering meer voor krijgen. ‘De zorgkantoren redeneren: elk jaar overlijdt 25 procent van de verzorgingshuispopulatie, dus over vier jaar kunnen alle huizen weg’, legt Van Werkhoven uit. ‘Maar zo werkt het natuurlijk niet. Sommige bewoners overlijden na een paar maanden, anderen leven nog tien jaar. Wij kunnen dat niet opvangen met eigen vermogen.’

omschakelen

De gedwongen verhuizingen zijn heel ingrijpend voor de bewoners van ’t Reijgersbosch. Afgelopen week nog moesten twee vriendinnen die allebei in het huis woonden afscheid van elkaar nemen. Grimminck, die die dag op bezoek was bij haar opa, pakt haar telefoon erbij en zoekt naar het filmpje dat ze van het afscheid maakte. Op het schermpje laat ze zien hoe de twee oude dames elkaar stevig vasthouden en een paar dikke zoenen geven. ‘Ze worden gewoon uit elkaar gerukt’, zegt Grimminck met een brok in haar keel. ‘Dit is alles wat die mensen nog hebben.’

Van Werkhoven begrijpt dat wel. ‘De mensen die hier wonen, zijn erop ingesteld dat dit hun laatste woonplek is.’ Als dat toch niet zo blijkt te zijn, is dat flink omschakelen. Verzorgende Van der Veer noemt als voorbeeld een 105-jarige, slechtziende bewoner van ’t Reijgersbosch. ‘Hij kan hier goed uit de voeten omdat hij precies de routes in zijn kamer en de gangen weet. Hoe gaat hij op zijn leeftijd ooit nog wennen aan een nieuwe plek?’

Op de tweede verdieping zit Guus Linssen (85) in zijn kamer aan de eettafel. Hij heeft zich voor het bezoek in een nette badjas gehesen en Van der Veer heeft hem eraan herinnerd dat hij zich moest scheren vanochtend. Zes jaar woont hij inmiddels in ’t Reijgersbosch en hij heeft het er prima naar zijn zin. ‘Ik ben hier helemaal ingeburgerd.’ De flat waar hij vroeger woonde kan hij zien vanuit zijn raam, zijn zoon woont slechts een paar minuten verderop. Dat hij moet verhuizen, vindt hij een ramp. ‘Het houdt je de hele tijd bezig. Je bent hier gewend aan een zekere orde en regelmaat. Als dat wordt doorbroken, is dat moeilijk.’

zelf afwassen

Wat hij gaat missen als hij over n tot drie maanden naar een woonzorgcentrum in de Amsterdamse wijk Buitenveldert verhuist? De gezelligheid van het huis en de leuke band met het personeel. ‘Ja meneer Linssen, straks moet u misschien wel weer zelf afwassen’, lacht zijn verzorgende, Thomas van der Veer, die tegenover hem in een gemakkelijke leunstoel is gezakt. ‘Ik moet ze daar natuurlijk weer helemaal opvoeden’, grijnst Linssen. Maar al snel is hij weer serieus: ‘Het is echt verschrikkelijk. Men beschikt over ons en wij hebben niks te vertellen.’

Hij is inmiddels twee keer wezen kijken in zijn nieuwe huis. ‘Het is een mooi huis, dat wel. Maar hoe het leven er is? Geen idee.’ Wat Linssen het ergst vindt, is dat de bewoners en het personeel lang in onzekerheid hebben gezeten. ‘Die sluiting hangt als een zwaard van Damocles boven je hoofd. Iedere keer werden de plannen weer veranderd. Af en toe dachten we: misschien krijgen we wel een nieuwe regering en gaat het allemaal niet door.’ Hij wijst erop dat een groot deel van het personeel ook nog niet weet of het ergens anders aan de slag kan. ‘Schofterig, hoe ze mensen in het ongewisse laten, ik kan het niet anders zeggen.’

Van der Veer knikt. ‘Voor de collega’s is het ook verschrikkelijk, er is hier al menig traantje weggepinkt’, zegt hij. ‘Je doet je werk, maar het voelt doods. Het enthousiasme is weg.’ Ook buiten het verzorgingshuis komt de sluiting hard aan. ‘Huisartsen vinden het jammer dat ze hun patinten moeten missen’, zegt Van der Veer. ‘En wat dacht je van de pedicure? Die komt hier altijd aan huis en moet nu op zoek naar andere klanten.’

Alle veranderingen staan in dienst van het kabinetsdoel: ouderen moeten langer thuis wonen. En dat willen ze ook wel, stelt Petra van Werkhoven van de zorggroep. Maar of het verantwoord is? ‘De overheid stelt: de zorg die ouderen met een laag pakket nodig hebben, kunnen ze ook via thuiszorg krijgen, dus is het verantwoord’, zegt ze. ‘En je ziet ook wel dat een aantal mensen weerbaarder is dan ze zelf denken. Maar velen zijn zo gewend aan die beschermde omgeving. Dat er iemand komt als je roept, bijvoorbeeld. Thuiswonenden hebben, net als bewoners, een alarmknop, maar het duurt toch langer voor de thuiszorg er is. Om hulp vragen wordt zo veel moeilijker.’

Meneer Linssen kan daarover meepraten. ‘Ik kwam hier om te revalideren na een operatie. Het personeel zei dat het hun beter leek dat ik permanent zou blijven. Ik was het daar natuurlijk niet mee eens, maar zag later wel dat ze gelijk hadden. Ik ben veel gevallen, ik heb eruitgezien als een clown. Ze houden toezicht en dat is prettig. Ze zorgen ervoor dat je je medicijnen goed neemt en letten erop dat je er altijd netjes schoon en geschoren uitziet.’

eenzaamheid

Maar een verzorgingshuis is voor veel bewoners en omwonenden ook een oplossing voor een ander probleem: eenzaamheid. Uit onderzoek van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu blijkt dat de helft van de Nederlanders tussen de 75 en 85 jaar zich eenzaam voelt; onder 85-plussers is dat zelfs zestig procent. Een verzorgingshuis in de wijk is een bron van sociale voorzieningen. Zo is er vaak een was- of maaltijdservice, wordt er dagbesteding aangeboden en komen ouderen uit de buurt koffiedrinken. ‘Er komen hier bewoners van de aanleunwoningen. Ook uit de flat die particulier wordt verhuurd, komen mensen voor spelletjes en maaltijden’, vertelt Van der Veer. ‘Er lopen hier bovendien vrijwilligers rond, de oudste zelfs 94, voor wie het vrijwilligerswerk net zo goed een sociale activiteit is.’ Met het verzorgingshuis verdwijnen ook die sociale functies voor thuiswonende ouderen.

Het taxibusje voor de dementerende meneer Bakker staat buiten, zijn spullen zijn voor een groot deel al over. Zijn vaste verzorgster, die hem steevast ‘Vader Bram’ noemt, rijdt zijn rolstoel naar het busje. ‘Dag, meneer Bakker! Daaag!’ klinkt het van alle kanten.

Nienke Grimminck slaat het tafereel gade met tranen in haar ogen. Een verzorger slaat een arm om haar heen. Als haar opa helemaal is genstalleerd, stapt ze bij hem en zijn verzorgsters in het busje. Dan vertrekt meneer Bakker voorgoed van ’t Reijgersbosch. <

zorgbehoefte bepaalt verblijf ouderen
De hoeveelheid zorg die een oudere nodig heeft, is beschreven in zorgzwaartepakketten (zzp), die lopen van 1 t/m 10. Zzp-1 staat daarbij voor ‘een beetje begeleiding’ (vier uur per week) bij de verzorging en zzp-10 voor intensieve palliatief-terminale zorg. Ouderen met een zzp-1, 2 of 3 kunnen nu al niet meer terecht in een verzorgingshuis, dit jaar wordt zzp-4 daaraan toegevoegd. Mensen die nu al in een verzorgingshuis wonen, behouden dat recht. De hoogte van de zzp wordt vastgesteld door artsen van het Centrum Indicatie Zorg. Ouderen kunnen dus straks pas vanaf een zzp-5 terecht in een verpleeghuis. Ze hebben dan intensieve hulp nodig bij alle aspecten van het dagelijks leven. Tot die tijd krijgen zij de zorg die zij nodig hebben via thuiszorg. Verzorgingshuizen zullen de deuren moeten sluiten vanwege het uitblijven van clinten. Mensen met een lagere zzp die dat kunnen betalen, kunnen er wel voor kiezen naar een particuliere zorginstelling te gaan.

Nederlands Dagblad 29-02-16
Auteur: Reporter Creer datum: 19-07-2016 18:17:03

Werker in ouderenzorg verdient compliment

Gerda de Pater en Arne Schaddelee

Verpleeghuizen kregen vorige week een storm van kritiek over zich heen (RD 6-7). Ten onrechte werden ook de werkers in de ouderenzorg weggezet, betogen Gerda de Pater en Arne Schaddelee.
Het is een puinhoop in de ouderenzorg. Dat is het beeld dat is blijven hangen na een week waarin politici en media royaal berichtten over een kritisch inspectierapport. Tal van verpleeghuizen voelden zich gedwongen om zich publiek te verantwoorden. Volgens hen was het rapport achterhaald, werd er hard gewerkt aan verbeteringen en was alle onrust voor niets.

Wie er echter bekaaid van afkwamen, waren de duizenden werknemers in de ouderenzorg. Zij hadden geen ijverige woordvoerders en lobbyisten die voor hen in de bres sprongen. Dat is niet alleen spijtig, maar ook onterecht. Zij zijn niet de oorzaak van alle problemen. Het is juist aan hen te danken dat het dagelijks werk gewoon doorgaat. Ondanks de paniek in de media en onder politici. Ondanks de steeds karigere budgetten. Ondanks de steeds hogere eisen. Ondanks mondige cliënten en familieleden. Ondanks zoekende en soms falende zorgmanagers. Ondanks steeds allerlei fusies en reorganisaties. Op de werkvloer gaat alles gewoon door, steeds maar weer.

Waardering
Er zou een tekort zijn aan deskundig personeel in de ouderenzorg, volgens het inspectierapport. Ten onrechte worden de medewerkers in de ouderenzorg hiermee weggezet. Zij voelen zich hierdoor zwart gemaakt. De meesten van hen doen wat ze kunnen. Ze zijn vaak zeer gemotiveerd. Ze doen hun werk niet alleen met hoofd en handen, maar vooral met heel hun hart.

Bij alles wat ze doen houden de werkers in de zorg steeds weer de hulpbehoevende ouderen voor ogen. Daar ligt de bron van hun motivatie en drive. De relatie tussen die ouderen en de zorgmedewerkers is erg belangrijk en vaak ook langdurig van aard. Dit vergroot de onderlinge betrokkenheid.

Ouderen blijven steeds langer thuis wonen. Dit zorgt voor meer, zwaardere en complexere hulpvragen op het moment dat deze groep in een verpleeghuis terechtkomt. Dit vraagt steeds meer van zorgwerkers. Vanuit de ouderen blijkt echter een grote waardering voor de kwaliteit van de zorg, zo blijkt uit periodieke tevredenheidsonderzoeken onder cliënten.

Rompslomp
Kan er dan niets beter? Natuurlijk wel. Goede zorg is geen wetmatigheid die als vanzelf opkomt uit het zorgzame, liefdevolle hart van de zorgwerker. Goede zorg vraagt om verpleeghuizen die hun medewerkers koesteren.

Als RMU zien we hiervan goede voorbeelden. We krijgen helaas echter ook met enige regelmaat te maken met misstanden. Instellingen die hun medewerkers behandelen als sluitpost, zetten de kwaliteit van zorg op het spel. Eerlijke arbeidsvoorwaarden en goede bijscholing zijn van groot belang voor organisaties en medewerkers. En dus voor de zorg als geheel. Niet voor niets kwam staatssecretaris Van Rijn met het programma ”Waardigheid en trots” om de kwaliteit van de ouderenzorg te verbeteren. Dankzij dit plan kunnen organisaties in de ouderenzorg coaching en ondersteuning krijgen.

Het is misschien niet zo populair, maar de zorgkwaliteit is ook gediend met heldere en eenduidige mogelijkheden voor rapportage en registratie. Niemand zit te wachten op meer papieren rompslomp. Soms kunnen deze wel helpen om meer inzicht en kennis te krijgen. En dat is onmisbaar voor wie goede, krachtige verbeteringen wil doorvoeren.

Om die kennis te vergaren, mag echter nooit de cliënt de dupe worden. Rapportages zijn immers niet een doel, maar een middel. Het gaat juist om de zorgvragende ouderen. Laat hen centraal staan en goede zorg het doel zijn.

Slachtoffer
Relaties zijn erg belangrijk in de zorg, zowel tussen ouderen en zorgmedewerkers als in het team. Leidinggevenden en medewerkers moeten in gesprek gaan om zo te zoeken naar verbetermogelijkheden. Samen spreken over de kwaliteit van zorg, spreken over hun diepste motivaties en zorgen. Juist goede relaties spelen immers een cruciale rol in de motivatie van medewerkers. Goede, open relaties dragen bij aan goede zorg.

Wie zorg ontvangt, mag rekenen op goede zorg. De kwaliteit moet dus boven iedere twijfel verheven zijn. Daarbij mogen de passie en de inzet van zorgwerkers nooit in twijfel worden getrokken. Natuurlijk kan een beroep op de goede bedoelingen van zorgwerkers nooit gebruikt worden om critici de mond te snoeren. Ook gemotiveerde, hardwerkende zorgmedewerkers mogen aangesproken worden op de kwaliteit van het gebodene.

Van de kritiek die afgelopen week klonk is het echter glashelder dat zorgwerkers niet de oorzaak, maar mede het slachtoffer zijn. Zij waren het niet die steeds weer de budgetten versoberden en de eisen verhoogden. Zij waren het niet die zich verslikten in vastgoedprojecten. En zij waren ook niet de bedenkers van al die fusies en reorganisaties. Zij waren actief op de werkvloer en gingen door, steeds maar weer. Daarom verdienen de medewerkers in de zorg geen kritiek maar hulde en waardering vanuit de maatschappij en betrokkenheid en een schouderklop van cliënten en hun familie.

De auteurs zijn respectievelijk voorzitter van de sector gezondheidszorg en manager communicatie van de Reformatorisch Maatschappelijke Unie (RMU).

Reformatorisch Dagblad 12-07-16
Auteur: Reporter Creer datum: 24-11-2016 22:28:41
Het menselijk embryo in haarscherp 3D-beeld
VANDAAG, 20:06BINNENLAND

Reconstructie van een embryo van 6, 8 en 9,5 week oud BERNADETTE DE BAKKER/AMC
Er is een interactieve 3D-atlas gemaakt over embryonale ontwikkeling in de eerste twee maanden van de zwangerschap. Die atlas, waarover het vakblad Science deze week publiceert, is gemaakt door onderzoekers van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam.

Arts-embryoloog Bernadette de Bakker, die ook universitair docent is in het AMC, leidde samen met emeritus hoogleraar Antoon Moorman het onderzoek. Ze maakte foto's van embryo’s uit een speciale collectie in een museum in Washington, waar talloze doorsneden van menselijke embryo’s worden bewaard.

"Die collectie is zestig tot honderd jaar geleden door artsen aangelegd", zei De Bakker tegen De Kennis van Nu, de wetenschapsredactie van de NTR. "De embryo’s zijn afkomstig van bijvoorbeeld buitenbaarmoederlijke zwangerschappen of uit baarmoeders die destijds zijn verwijderd na baarmoederverzakking. Dan bleek er soms nog een embryo aanwezig."

Handmatig

De Bakker maakte digitale foto’s van ongeveer 15.000 doorsneden, die vervolgens in Amsterdam onder leiding van ervaren embryologen handmatig werden ingetekend. Zo tekenden studenten nauwkeurig waar de bloedvaten, zenuwen en organen zitten.

De dwarsdoorsneden werden daarna met de computer verwerkt tot afbeeldingen in 3D. Dat leverde een atlas op met gedetailleerde modellen van zeventien stadia van de eerste twee maanden van de embryonale ontwikkeling.

Voor ieder stadium brachten De Bakker en haar collega's twee embryo’s in kaart. "Dat is een enorme winst, als je bedenkt dat tot nu toe al onze kennis over een embryo van drie weken op één embryo uit 1930 was gebaseerd."

Een embryo van 9,5 week, het bloedvatenstelsel, het skelet en de organen BERNADETTE DE BAKKER/AMC
In de ontwikkelingsbiologie heerste jarenlang de gedachte dat verschillende gewervelde diersoorten dezelfde embryonale stadia doorlopen. "Daarom zie je vaak een muizenembryo afgebeeld in boeken over menselijke embryologie", zegt De Bakker.

"Dat hoeft nu niet meer. Bovendien blijken verschillende heersende ideeën over de ontwikkeling van het menselijke embryo niet te kloppen. In welke stadia bepaalde organen voor het eerst verschijnen, blijkt bij mensen toch anders te zitten dan bij kippen en muizen."

Genitaliën

In het artikel in Science beschrijven De Bakker en collega’s voorbeelden van ontwikkelingen van de nieren, structuren in de rug en het strottenhoofd. Daarmee heeft het onderzoek nu al nieuwe kennis opgeleverd. Medische studenten leerden tot nu toe allemaal dat de nieren tijdens de ontwikkeling van het embryo opstijgen en dat de genitaliën indalen. Onze atlas laat zien dat dat niet klopt. En dat is nog maar het tipje van de sluier. Er zitten nog nieuwe publicaties aan te komen."

Aanstaande ouders

De digitale 3D-atlas is voor iedereen gratis online te bekijken en zal ook een rol gaan spelen in het onderwijs. Ook kunnen gynaecologen en verloskundigen de modellen gebruiken om aanstaande ouders meer te vertellen over het kind dat in aantocht is.

Bernadette de Bakker: "De atlas kan ook artsen helpen om bijvoorbeeld het risico van besmetting met het zika-virus te bepalen. Je moet dan weten of de neurale buis al gesloten was toen de moeder geïnfecteerd raakte. Met onze atlas kun je precies zeggen en bekijken wanneer dat gebeurt."

NOS 24-11-16
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier