Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Miranda
Creer datum:
26-02-2016 14:23:05
Euthanasie
Een nieuwe serie artikelen over de dood als vriend
Auteur: Miranda Creer datum: 26-02-2016 14:24:16
Hoogleraar Lamme: Stop met promoten euthanasie

De manier waarop de Levenseindekliniek en de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) euthanasie promoten, moet aan banden worden gelegd.

Dat betoogde hoogleraar cognitieve neurowetenschap V.A. Lamme, verbonden aan de Universiteit van Amsterdam, vrijdag op de opiniepagina van NRC Handelsblad.

De hoogleraar hekelt de recent uitgezonden documentaire over de Levenseindekliniek, „waarin mensen euthanasie laten plegen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.” Bedenkingen heeft hij ook bij de website van de NVVE waarop bekende Nederlanders „pronken” die een wilsbeschikking hebben ingevuld.

Lamme vreest dat een groeiend aantal Nederlanders als gevolg van dergelijke reclameuitingen zal kiezen voor euthanasie „door een mix van angsten en sociale druk.” Hij vraagt zich af waarom de Levenseindekliniek euthanasie gewoon mag promoten, terwijl de farmaceutische industrie de marketing voor zijn producten en behandelingen niet direct mag richten op de consument.

Reformatorisch Dagblad 26-02-16
Auteur: Reporter Creer datum: 12-10-2016 14:57:55
Kabinet, begin geen experiment met zelfmoordpil

Kees van der Staaij

Het kabinet doet er verstandig aan om geen experimenten met een zelfmoordpil toe te staan, stelt Kees van der Staaij.
Binnenkort moet het kabinet een ingrijpende beslissing nemen. Het gaat over een zaak van leven en dood: de vraag of er al dan niet groen licht moet komen voor een klaar-met-leven-pil.

Het is een goede zaak dat het kabinet in 2014 hiervoor een ‘commissie van wijzen’ heeft ingesteld! De samenstelling was ook evenwichtig: niet alleen juristen, maar ook mensen uit de zorg. De voorzitter Paul Schabel is weliswaar prominent senator voor D66, maar ook een onafhankelijk denker die openstaat voor argumenten uit andere stromingen.

Het duurde wel even voordat de commissie met een rapport kwam. Er is veel gewikt en gewogen. Dat is maar goed ook bij zo’n ingrijpend onderwerp. Het resultaat mag er zijn: begin dit jaar lag er een gedegen rapport met een glasheldere conclusie: begin er niet aan!

Eerlijk gezegd was ik behoorlijk opgelucht toen dit nieuws naar buiten kwam. Zie je wel, dacht ik: de bezwaren leven echt niet alleen bij mensen die, net als ik, geloven dat ons leven een geschenk van God is. Ook als je een andere levensovertuiging aanhangt –dat je zelf baas bent over het einde van je leven– kun je onoverkomelijke bezwaren tegen zo’n suïcidepil hebben.

Drie soorten bezwaren kom je steeds weer tegen. Allereerst is er het gevaar van verkeerd gebruik. Zo’n pil kan namelijk in verkeerde handen komen, of in goede handen verkeerd gebruikt worden. Je moet er niet aan denken!

Ten tweede brengt het artsen, apothekers of andere ‘verstrekkers’ in een onmogelijke positie. Zij worden medeplichtig aan de dood van medemensen die niet ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Dat is heftig.

Het versterkt ten derde de negatieve beeldvorming over ouderdom en kan subtiele druk geven richting zelfdoding. De samenleving bestaat niet alleen uit rationele, sterke, onafhankelijke mensen. Als het normaal en legaal wordt, dat mensen die ‘klaar met leven’ zijn een zelfmoordpil kunnen krijgen kan dat grote effecten hebben op kwetsbare mensen. Zij kunnen zo’n keus ook opgedrongen voelen als ze zich een last voor anderen voelen.

Het kabinet is nu aan zet. Eerlijk gezegd ben ik er niet gerust op. Wie geen vreemdeling in Jeruzalem is, ziet in de wandelgangen een indringende lobby. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) is een machtige organisatie van zelfbewuste en hoogopgeleide mensen. Zij eisen het recht op voor de babyboomgeneratie om er zelf een punt achter te zetten op het moment dat zij dat willen. Zij hebben openlijk gezegd: dit jaar moet en zal er een experiment komen met de laatste-wil-pil! Hoeveel deuren zijn er voor hen al open gegaan? Hopelijk denkt het kabinet ook aan al die minder mondige burgers in het land.

Als de NVVE zegt dat veel oude mensen een pil willen omdat ze niet als ‘zombies in poepluiers’ willen rondlopen, dan zegt dat niet alleen iets over henzelf, maar ook over hoe ze denken over anderen. De overheid mag daarin toch niet meegaan? Die moet juist bescherming bieden, pal staan voor de morele norm van de beschermwaardigheid van het leven, ook als aftakeling en ontluistering hun intrede doen.

Heeft het kabinet de moed om de druk te weerstaan? Zijn er nog harde grenzen, of is iedere grens dankbaar? Steeds weer zijn de grenzen de afgelopen jaren verlegd. Eerst euthanasie bij mensen met ernstig lichamelijk lijden in de laatste levensfase. Later ook bij psychisch lijden. Bij dementie. En nu klinkt de roep om een suïcidepil voor hoogbejaarden die hun leven voltooid achten. De volgende stap dient zich al aan: jongere mensen die het niet meer zien zitten…

Zeker, we moeten de nood serieus nemen van mensen die zo’n klaar-met-levenpil willen. We zijn allemaal mensen die moeite hebben met aftakeling, gebrokenheid en lijden. Mensen kunnen ‘oud en der dagen zat’ zijn. Geen zin meer in het leven hebben.

Bij het ‘nee’ tegen een suïcidepil, hoort daarom een overtuigend ‘ja’ voor het samen-leven. Dat vraagt grote inzet van ons allemaal. Inzet om eenzaamheid te voorkomen. Om zelfredzaamheid te vergroten. Om ouderen met zorg te omringen en te laten voelen dat zij erbij horen en waardevol zijn.

We zitten in de nadagen van dit kabinet. Hoe wil het later herinnerd worden? Als het kabinet dat de deur openzette voor een klaar-met-leven-pil? Of als een kabinet dat zich sterk maakte voor het herwaarderen van ouderdom en een goede ouderenzorg? Mijn dringend appel op het kabinet is: begin er niet aan. Ook niet als experiment. Met een zelfmoordpil doe je geen experimenten, laat staan dat je die invoert.

De auteur is fractievoorzitter van de SGP in de Tweede Kamer.

Reformatorisch Dagblad 12-10-16
Auteur: Reporter Creer datum: 9-11-2016 04:30:07
Bij 'voltooid leven' gaat het om veel meer dan een wet, ja of nee. Het gaat om ménsen

Hanke Bruins Slot • Tweede Kamerlid voor het CDA
In de gezondheidszorg moeten ménsen gezien worden. Met hun angsten en zingevingsvragen. Dat is veel belangrijker dan de zwart-wit­vraag of er een nieuwe wet voor voltooid leven moet komen.

Het debat over het voltooid leven moet niet verzanden in een welles-nietes-discussie over een eventuele nieuwe wet.

Voor het CDA staat voorop dat zo’n wet niet wenselijk en niet noodzakelijk is. Ook de commissie van wijzen kwam tot die conclusie.

Waar de discussie over zou moeten gaan, is hoe wij ouderen waarderen en de plek in onze samenleving kunnen geven die ze verdienen.

In de huidige gezondheidszorg krijgt de technologie steeds meer de overhand.

We kunnen steeds meer en hierdoor leven we langer. Maar hoe dat langere leven ingevuld wordt, krijgt onvoldoende aandacht.

Mensen met vragen hierover – vragen die men vroeger aan de dominee stelde – komen tegenwoordig onder andere bij de huisarts terecht. Dan gaat het bijvoorbeeld om gevoelens van depressie als gevolg van eenzaamheid.

omgaan met ziekte

De kans is groot dat de huisarts deze vragen medicaliseert. Omdat hij of zij de vragen niet herkent, of omdat de patiënt de levensvragen als een medisch probleem voorlegt.

Maar het gaat hierbij niet om een medisch probleem, waarvoor een medische oplossing gevonden moet worden; het gaat om de mens als persoon. De behoefte aan zingeving kan versterkt worden zodra mensen geconfronteerd worden met ziekte. Ook dan hoort zorg te draaien om waardigheid en kwaliteit van leven. Dat betekent dat er ook aandacht moet zijn voor het leren omgaan met ziekte. Voor het verwerken van het feit dat je een ziekte hebt, en dat dit gevoelens van onzekerheid en angst meebrengt.

geestelijke begeleiding

Uit onderzoek van de Patiëntenfederatie Nederland blijkt dat patiënten hieraan ook grote behoefte hebben. Daarbij gaat het om patiënten uit alle lagen van de samenleving, niet alleen patiënten met een kerkelijke achtergrond.

Het CDA vindt dat binnen de zorg – thuis, in het ziekenhuis en bij de huisarts – meer ruimte voor geestelijke begeleiding moet komen. Dat betekent meer geestelijk verzorgers, die ook buiten de palliatieve zorg werkzaam zijn. Daarnaast is meer tijd voor een gesprek met de patiënt noodzakelijk. Ook is het belangrijk in de opleiding van artsen en verpleegkundigen meer aandacht te besteden aan zingeving: hoe geef je daar als professional aandacht aan, in aanvulling op de medische begeleiding? Denk aan vragen rondom het omgaan met ziekte en de gevolgen daarvan in het dagelijks leven voor de patiënt en zijn familie.

Artsen en patiënten weten vaak niet eens dat geestelijke begeleiding bijvoorbeeld door geestelijk verzorgers in de thuissituatie mogelijk is.

meer tijd

Artsen en verpleegkundigen moeten ook meer tijd krijgen om echt het gesprek met de patiënt te voeren. Daar mag best een financiële prikkel tegenover staan.

Op dit moment hebben artsen extra tijd voor patiënten in de laatste levensfase. Die tijd zou er ook moeten zijn voor mensen met een ernstige ziekte, ook al leidt die niet tot overlijden.

Wij willen dat dit ook geldt voor de groep zoals hierboven beschreven.

Een welles-nietes-discussie over een wet op voltooid leven staat het echte gesprek over zingeving in de weg. Het versmalt de behoefte aan een waardevol leven tot een zwart-witkeuze.

Nederlands Dagblad 08-11-16
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier