Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Carla
Creer datum:
19-02-2016 13:17:14
MIDDEN-OOSTEN
Het laatste nieuws uit de schijnbaar onuitblusbare oorlog
Auteur: Carla Creer datum: 19-02-2016 13:18:55
‘Stop met bombarderen ziekenhuizen in Syri’


Gerhard Wilts

‘De dokter van je vijand is niet jouw vijand.’ Met die woorden protesteert Joanne Liu, internationaal voorzitter van Artsen zonder Grenzen, tegen de systematische aanvallen op ziekenhuizen in Syri.
Genve

De wanhoop nabij – anders is de hartenkreet van dr. Liu niet uit te leggen. ‘Hoelang we nog medische hulp kunnen geven in Syri, weten we niet’, zei ze na de speciale persconferentie donderdagmorgen in Genve. ‘De medische zorg wordt met de dag moeilijker, omdat we op het Syrische slagveld nauwelijks meer bewegingsvrijheid hebben. In bijna elke straat is een checkpoint opgericht en zijn mijnen neergelegd.’

Niet eerder zijn op een zo grote schaal ziekenhuizen doelwit van aanslagen en beschietingen, klaagde ze. ‘De gezondheidszorg in Syri is letterlijk het mikpunt van bommen en raketten.’ Dat feit dwingt de hulporganisatie tot ‘het hartverscheurende besluit’ niet langer aan Russische en Syrische instanties te melden waar hospitalen staan, uit angst dat ziekenhuizen alsnog onder vuur worden genomen.

‘De gezondheidszorg is ingestort’, zei Liu. ‘Het oorlogsrecht geldt niet meer.’ Aanslagen op ziekenhuizen en burgers zijn ‘bittere routine, een aanvaarde manier van oorlogsvoering’ geworden.

‘Een paar jaar geleden waren aanvallen op burgers nog een schande en wond de wereld zich op over chemische wapens, vaatbommen en aanslagen op ziekenhuizen.’ De opeenstapeling van gruweldaden kan leiden tot afstomping en straffeloosheid, waarschuwde Liu.

Het lijkt volgens haar een trend dat de strijdende partijen elkaar met gruwelijkheden willen overtroeven. ‘In Syri is het abnormale normaal en het ontoelaatbare geaccepteerd. Syri is in een moordhol veranderd.’ De AzG-voorzitter eiste dat het geweld tegen burgers, patinten en medisch personeel stopt. Ook moet er onafhankelijk onderzoek komen naar de aanvallen op ziekenhuizen.

De hulporganisatie maakte in Genve bekend dat in 2015 door gevechtshandelingen tegen ziekenhuizen zevenduizend doden zijn gevallen en bijna 155.000 gewonden. Dertig tot veertig procent van de slachtoffers zijn vrouwen en kinderen; een bewijs dat er sprake is van massaal geweld tegen burgers, aldus Artsen zonder Grenzen. Gemiddeld een keer per week is een ziekenhuis bestookt met bommen en granaten.

dubbelslag

In haar toespraak stelde Liu dat de aanvallen opzettelijk plaatsvinden. In ten minste vier gevallen was sprake van zogeheten double tap-aanvallen; bij zo’n ‘dubbelslag’ worden reddingswerkers of verpleegkundigen die te hulp schieten na een aanval, zelf aangevallen. Of worden gewonden, als ze bij een ziekenhuis arriveren, opnieuw beschoten. ‘Patinten vertelden ons dat zij te bang zijn om nog naar een ziekenhuis te gaan.’

Als voorbeeld noemde Liu de luchtaanval maandag op een AzG-kliniek in Maarat al-Numan, die aan zestien patinten en negen verpleegkundigen het leven kostte. ‘Ooggetuigen zeiden dat in twee minuten vier raketten insloegen in het hospitaal. Veertig minuten later, toen reddingswerkers waren gearriveerd, werd de locatie opnieuw gebombardeerd.’ Daar bleef het niet bij, aldus Liu. ‘Een nabijgelegen ziekenhuis dat na de aanval veel gewonden opving, werd een uur later geraakt. De meedogenloze vernietiging van ziekenhuizen n het vermoorden van medisch personeel maken de noodzakelijke medische zorg onmogelijk.’

Volgens haar verkeren artsen en verpleegsters in Maarat al-Numan nog steeds in shock. ‘Zij krijgen van hun aanvallers geen tijd om het gebeurde te verwerken.’ De zoektocht naar slachtoffers onder het puin gaat door, hoewel de hoop op het vinden van overlevenden vervlogen is.

Zonder een land bij naam te noemen, stak Liu een beschuldigende vinger uit naar de Veiligheidsraad. ‘Vier of vijf leden bombarderen in Syri en houden niet de standaarden overeind die zij in verschillende VN-verdragen hebben onderschreven.’ Zij riep op, de bombardementen op omsingelde steden te staken, zodat hulpverleners naar binnen kunnen en gewonden en zieken gevacueerd kunnen worden. Liu: ‘Mensen hebben een fundamenteel recht om oorlogsgebied te ontvluchten.’ <

Nederlands Dagblad 18-02-16
Auteur: Miranda Creer datum: 26-02-2016 14:27:26
Gevechten Syri vlak voor wapenstilstand

ANP/RTR

Enkele uren voordat een Russisch-Amerikaans plan voor een staakt-het-vuren in Syri van kracht moet worden, zijn ten oosten van hoofdstad Damascus nog zware bombardementen gemeld.

Het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten maakte vrijdag melding van zeker tien luchtaanvallen en artilleriebeschietingen gericht op de stad Douma, een door rebellen gecontroleerd gebied.

Reddingswerkers in het gebied lieten op Twitter weten dat er burgerslachtoffers zijn gevallen, maar ze zeiden niet hoeveel. Syrische militaire functionarissen waren niet bereikbaar voor commentaar.

Reformatorisch Dagblad 26-02-16
Auteur: Reporter Creer datum: 8-03-2016 14:05:37
Syri-overleg in Genve pas na het weekend hervat

AFP

De vredesbesprekingen over Syri kunnen pas maandag in volle omvang worden hervat, zegt VN-gezant De Mistura. Officieel beginnen de nieuwe onderhandelingen in Genve morgen, maar veel delegaties komen pas later naar de Zwitserse stad.

Het overleg is georganiseerd omdat een vorige gespreksronde in Genve op niets uitliep. Vertegenwoordigers van de Syrische regering en van verschillende oppositiegroeperingen kwamen niet dichter bij elkaar en ook andere betrokken partijen als Rusland en de Verenigde Staten werden het niet eens. Afgesproken werd om de gesprekken 7 maart te hervatten. Later werd dat 9 maart, morgen dus.

Inmiddels geldt in Syri formeel een wapenstilstand. Die wordt geregeld geschonden, maar het geweld in Syri is wel verminderd. Gisteren liet het belangrijkste verbond van oppositiepartijen, het HNC, weten dat het ernaar neigt om deze week naar Genve af te reizen.

NOS 08-03-16
Auteur: Reporter Creer datum: 23-04-2016 16:53:59 Laatst gewijzigd: 23-04-2016 17:03:03
Terug in Erbil: van tanks naar regenbogen


23 april 2016, 03:00

Sjoerd Mouissie

De Iraakse stad Erbil geldt als veilig voor christenen. Maar of ze er gelukkig zijn? In het containerkamp bij de Mar Eliakerk wonen nog grotendeels ­dezelfde mensen. En toch wordt het langzaam ­anders.

Afbeelding

‘Hé, ik ken jou nog, waar is mijn krant?’ Tussen de wooncontainers door komt Sally me tegemoetlopen. Ik herken haar direct aan de zwarte bandana, die ze ook op had toen ik haar vorig jaar interviewde en fotografeerde. Ze werd de hoofdpersoon in mijn reportage over de situatie van christenen in Irak (Zeven, 24 oktober 2015). Na het interview beloofde ik haar plechtig een exemplaar van de krant te geven, en die kan ik haar nu persoonlijk overhandigen. Ze wenkt, want hier moet uiteraard thee op worden gedronken.

Midden in Ankawa, de christelijke wijk van Erbil, staan nog steeds veel wooncontainers rond de Mar Eliakerk. En nog steeds wonen er zo’n 550 mensen, al is er wel wat veranderd. Zo is Nissan, de enthousiaste buurman die vorig jaar nog kwam buurten, vertrokken naar Slowakije. Het Oost-Europese land heeft vijftig mensen uit het containerkamp uitgenodigd daar te komen wonen, zegt pater Daniël, die verantwoordelijk is voor het kamp. ‘Daar zijn hier weer andere gezinnen voor in de plaats gekomen, uit de grote vluchtelingenkampen rond de stad.’

Wijsvinger

In oktober vorig jaar had Sally (32) het erg moeilijk. Haar man was twee maanden eerder overleden, waarschijnlijk aan een hartaanval. Dat leidde ertoe dat ze met drie kinderen onderdak moest zoeken bij de familie van haar schoonzus, die al rond de Mar Eliakerk woonde. ‘Ik wil niets liever dan opnieuw een thuis hebben’, zei ze toen. ‘Het leven is hier zo moeilijk. De kinderen kunnen hier niet naar school, en hebben zo geen toekomst.’

Hoe is het nu? ‘Ietsje beter’, zegt ze, terwijl ze haar duim en wijsvinger een krap centimetertje van elkaar houdt. ‘Ik heb nu wat werk. In de ochtend maak ik schoon, in de middag geef ik les.’ Zoon Meral en dochter Dany gaan naar school, en kunnen dus bouwen aan hun toekomst. Dochtertje Mila is nog te jong. ‘Maar ja, het blijft zwaar, als alleenstaande moeder.’ Het portret van haar overleden man staat nog op dezelfde plek in de container – naast de televisie.

Net als bij Sally is de situatie van de christenen rond de kerk het laatste halfjaar iets verbeterd, zegt pater Daniël (26). ‘Ze hebben wat werk gevonden, de kinderen gaan naar school.’ Waar hij vorig jaar nog hondsmoe over het terrein liep (‘Ik ben kapot, ik ga slapen’), is ook zijn leven wat rustiger geworden. ‘Ik hoef minder discussies te voeren in de wijk om hulp te krijgen. We zijn nu bekend. De situatie stabiliseert zich.’

Dat leidde in de afgelopen weken tot een verrassende ontwikkeling, vertelt de pater. ‘Er kwam een gezin terug uit Frankrijk. Ze waren daar naartoe gevlucht en hadden een verblijfsvergunning, alles. Na zes maanden hielden ze het er niet meer uit, in Europa is alles zó anders. Het eten, het weer, de cultuur. Dat gemis was zo sterk dat ze een container hier verkozen boven een goed huis in Frankrijk.’

scheuren

Ook Sally kent mensen die teleurgesteld terugkomen uit het buitenland. Zelfs uit Slowakije, dat vooral gastvrij is voor christenen. ‘Het buitenland lijkt mooi, maar het leven is er hard. Ze werden bijvoorbeeld enorm gediscrimineerd in Slowakije. Dat gebeurt hier ook wel, maar dan is de omgeving hier tenminste vertrouwd.’ Vorig jaar twijfelde ze nog, maar nu weet Sally zeker dat ze niet naar het buitenland vertrekt. ‘Nee, zeker niet. Als ik die verhalen allemaal hoor …’

Toch geeft pater Daniël het kamp nog slechts ‘een jaartje, misschien anderhalf’. Dan moet het kamp opgedoekt zijn, vindt hij. ‘Langer blijven is onmogelijk. De containers zijn niet gemaakt voor vijf jaar permanente bewoning, er komen al scheuren in.’ Zijn kerk werkt nu aan een project om appartementen te huren voor de gezinnen.

Inmiddels komt de doorgaans snikhete zomer er weer aan. En die is niet alleen een probleem door de scheuren in de containers. ‘Veel mensen hier vluchtten in de zomer uit Mosul. De hitte herinnert hen aan wat er gebeurde.’ In die periode zijn er meer mensen prikkelbaar, merkt de pater.

Het is voor hem sowieso vechten om te voorkomen dat ze het niet opgeven, vertelt hij. ‘Een paar dagen geleden sprak ik met de ouders van een achtjarig meisje. Ik probeerde hen over te halen haar naar school te sturen, maar dat lukte niet. Het brak mijn hart. Kinderen en jongeren willen graag vooruit, maar veel van hun ouders leven nog in het verleden. Maar meer dan een verhaal van hoop kan ik hun niet bieden.’

bioscoop


’s Avonds buitelen de kinderen over elkaar heen in een zaaltje van de kerk. Het kost ‘vader Daniël’, Sally en een paar oudere jongens de nodige moeite en stemverheffing om ze in het gareel te krijgen. Als ze eenmaal zitten, krijgen ze speelkaarten en A4’tjes met getekende scènes uit het leven van Jezus.

‘Om in de container op te hangen’, zegt Daniël. Er moet een foto gemaakt worden, om de katholieke stichting uit Hongarije te bedanken voor het drukwerk. Als dat eindelijk achter de rug is, vinden ze het weer tijd voor volleybal – op een veldje betaald door WorldVision en de Canadese regering.

‘We proberen te stimuleren dat kinderen negatieve emoties omzetten in motivatie om het steeds beter te doen, bijvoorbeeld op school. Ik weet hoe dat werkt, omdat ik het zelf heb meegemaakt.’ In 2005 vluchtte het gezin van de toen vijftienjarige pater uit Bagdad. ‘Mijn vader moest me meesleuren, ik wilde niet gaan. Ik heb de hele weg naar Erbil gehuild. Maar nu begrijp ik dat mijn vader het voor ons eigen bestwil deed. Maar ik snap dus goed dat je moedeloos wordt als je de winkel waaraan je dertig of veertig jaar gewerkt hebt, in vijf minuten kwijt bent.’

Daniël laat een boek met kindertekeningen zien. Kleurrijke regenbogen, huisdieren, dokters en politieagenten — de toekomstdroom van nogal wat kinderen — spatten van de pagina’s.

‘Mooi hè? Toen ze hier net waren, tekenden ze alleen maar tanks, raketten en vernielingen. Moet je nu eens kijken. Binnenkort willen we weer met 160 kinderen naar de bioscoop, naar de nieuwe film Angry Birds. De eigenaar van de bioscoop, Pierre, is christen en geeft ons een mooie korting. Eerdere uitjes waren erg rumoerig, de kinderen waren vaak agressief. Maar de laatste keer moesten we Pierre opbellen toen we bij de deur stonden, omdat hij de groep niet had horen aankomen. Dat is een mooi compliment.’ ◆

Nederlands Dagblad
Auteur: Reporter Creer datum: 26-04-2016 17:12:52
Positie christelijke vluchtelingen in Turkije onmenselijk
| drs. Bas Belder

Het Europees Parlement moet zich hard maken voor verbetering van de positie van christelijke vluchtelingen in Turkije, betoogt drs. Bas Belder.

Veel christelijke vluchtelingen uit Syrië en Irak hebben hun heil gezocht in Turkije. Hoe gaat het met hen? Onlangs sprak ik een hulpverlener die mij op voorwaarde van anonimiteit informatie uit de eerste hand verstrekte. Het was een schokkend relaas.

Veel christelijke gezinnen, zo vertelde de hulpverlener, krijgen conservatief islamitische woonplaatsen toegewezen. In deze steden is geen christelijke gemeente. Vrouwen mogen in de bewuste plaatsen niet alleen de straat op. Dat mag alleen met een mannelijk familielid.

Christelijke kinderen kunnen niet naar school. Hun vaders hebben geen werk of worden vanwege hun christen-zijn door Turkse werkgevers uitgebuit of zelfs helemaal niet betaald. Als vluchteling én christen zijn ze in feite rechteloos.

Bidden

Christelijke hulpverleners zoeken de vluchtelingen op. Zij geven aan deze geïsoleerde christenen zowel materiële als spirituele hulp. Bij materiële hulp gaat het om geld voor eerste levensbehoeften, de spirituele hulp wordt geboden door een geestelijke die met het team meereist. De hulpverleners ontmoeten de vluchtelingenfamilies in het geheim. Voordat ze samen met hen bidden, worden de deuren gesloten. De autoriteiten hebben de hulpverleners namelijk gewaarschuwd dat ze toestemming moeten hebben voor gebedsbijeenkomsten. Ook kregen ze te horen dat alle hulpverlening dient te verlopen via de Turkse overheid. Feit is echter dat hulp –noch van de partnerorganisaties van de regering, noch van de Verenigde Naties– deze christenen zullen bereiken.

In een van de grotere Turkse steden trof de hulpverlener maar liefst vijftig vluchtelingengezinnen aan. Om gezamenlijk te bidden was daarom een grotere publieke ruimte nodig. Zijn oog viel op een zaal waar huwelijken werden gesloten. De hulpverlener werd een dag lang van de ene naar de andere ambtenaar verwezen. Hij voelde zich een speelbal in de handen van bureaucraten.

Een van de ambtenaren nam de tijd. Hij pakte een koran, ging pal voor de christelijke hulpverlener staan en vroeg of hij de koran had gelezen. Natuurlijk wist hij heel goed dat hij met een christen van doen had.

De sfeer was gespannen. Uiteindelijk nam de ambtenaar plaats achter een groot bureau en kreeg de hulpverlener een half uur lang les in het lezen en verstaan van de koran.

Onthoofd

Niet alleen op christelijke hulpverleners, maar ook op de christelijke vluchtelingen wordt immense druk uitgeoefend om zich te bekeren tot de islam.

Grievend was het optreden van een Turkse huisbaas. Een christelijke vluchteling wilde graag een woning bij hem huren. De huisbaas lachte hem recht in het gezicht uit en vertelde dat zijn grootouders de hoofden van christenen hadden afgehakt en in de zee geschopt.

Voor de aangesproken christelijke vluchteling was dergelijke vocabulaire niet nieuw. Hij was met zijn gezin gevlucht voor IS. Deze terreurbeweging maakt zich schuldig aan dezelfde gruweldaden. De vluchteling kende persoonlijk enkele christelijke slachtoffers die door IS zijn onthoofd.

Het is voor mijn informant vaak een hele tour om de vluchtelingen te vinden. Tijdens de ontmoetingen blijkt vaak dat er tussen de vluchtelingen zich ook ex-moslims bevinden. Zij willen graag worden gedoopt. Hun namen hebben ze vaak al veranderd in bijvoorbeeld Sara, Eli of Maryan.

Het leven van deze vluchtelingen loopt extra gevaar. Hoewel zij zich van harte hebben bekeerd tot het christendom, kunnen ze hun religie niet veranderen op hun identiteitskaart. Dat is pas mogelijk als zij een veilig, democratisch land hebben bereikt. Tot die tijd bevinden velen van hen zich in groot gevaar. Op afval van de islam rust de doodstraf.

Tranen

Indrukwekkend is de ontmoeting van de hulpverlener met de vader van een gevluchte familie. Het gezin verblijft hoog in de Turkse bergen op een volstrekt afgelegen plaats. In tranen doet de man zijn verhaal. Hij vertelt dat hij met zijn gezin moest vluchten en alles heeft moeten achterlaten. De man laat documenten zien. De vluchtelingenorganisatie van de VN belooft hem in 2021 te helpen. De man hoopt dat hij en zijn gezin dan asiel krijgen in Canada of Australië. Tot die tijd rest overleven in een vijandige omgeving.

Het bezoek van de hulpverlener is bemoedigend voor de vluchtelingen. De vader bedankt voor de komst. „Hoewel Jezus altijd met ons is, hebben we Hem weer gezien door uw aanwezigheid hier vandaag.”

Noodklok

De schrijnende situatie van christelijke vluchtelingen in Turkije roept veel vragen op. Het plaatst bovendien grote vraagtekens bij de vluchtelingenovereenkomst tussen de EU en Turkije. Zo kunnen en mogen Brussel en Ankara toch niet omgaan met oorlogsvluchtelingen?

Het is hoog tijd om in het Europees Parlement de noodklok te luiden over de isolering, discriminatie, intimidatie, en islamisering van christelijke vluchtelingen uit het Midden-Oosten die verblijven in Turkije.

De auteur is SGP-europarlementariër en lid van de commissie Buitenlandse zaken van het Europese Parlement.

Nederlands Dagblad
Auteur: Reporter Creer datum: 3-05-2016 17:43:21
VN-chef Ban: zeker 730 artsen en verpleegkundigen gedood in Syrië

Sinds het begin van de oorlog in Syrië zijn volgens VN-chef Ban Ki-moon zeker 730 artsen en verpleegkundigen omgekomen bij aanvallen op ziekenhuizen en klinieken. Hij benadrukte in de VN-Veiligheidsraad dat de opzettelijke aanvallen op medische faciliteiten oorlogsmisdaden zijn.

De leden van de raad hebben vandaag unaniem een resolutie aangenomen die alle partijen in de gewapende strijd opdraagt om ziekenhuizen, medische faciliteiten en medisch personeel te beschermen. Wie dat niet doet, moet ter verantwoording worden geroepen.

Het geweld in Syrië neemt de laatste tijd weer toe, vooral in Aleppo. In de grootste stad van het land werd vorige week opnieuw een ziekenhuis aangevallen waarbij tientallen doden vielen. Ook vandaag was het weer raak. Ban zei tegen de Veiligheidsraad dat zelfs oorlogen regels hebben en dat het tijd wordt om die na te leven en af te dwingen.

Voorzitter Peter Maurer van het Rode Kruis zei dat het herstellen van een medisch netwerk in Syrië jaren, zo niet decennia, gaat duren. "Menselijkheid in oorlog is wat we eisen", zei Maurer over de aanvallen op ziekhuizen en medisch personeel.

Volgens Médicins Sans Frontières (Artsen zonder Grenzen) worden burgers ter dood veroordeeld als de aanvallen op artsen en verpleegkundigen doorgaan. "We zitten in een dodelijke impasse", zei MSF-voorzitter en arts Joanne Liu. Ze riep de verschillende partijen op om te laten zien dat de resolutie geen holle retoriek is.

NOS 03-05-16
Auteur: Reporter Creer datum: 11-07-2016 13:32:09

Syrische oorlog in trieste fase van gewenning


ALEPPO. Inwoners van Aleppo namen maandag de schade in ogenschouw die een raketaanval van rebellen heeft aangericht in een woonwijk die wordt gecontroleerd door het regeringsleger. De aanval volgde nadat het Syrische regeringsleger de belangrijkste aanvoerlijn van de rebellen naar Aleppo had afgesneden. beeld AFP, George Ourfalian
ALEPPO. Inwoners van Aleppo namen maandag de schade in ogenschouw die een raketaanval van rebellen heeft aangericht in een woonwijk die wordt gecontroleerd door het regeringsleger. De aanval volgde nadat het Syrische regeringsleger de belangrijkste aanvoerlijn van de rebellen naar Aleppo had afgesneden. beeld AFP, George Ourfalian
We zijn er inmiddels aan gewend geraakt: beelden van de grootschalige verwoestingen in Syrië. Dag in, dag uit. En het einde is nog lang niet in zicht.
Neem Aleppo maandagmorgen. Rebellen vuurden een groot aantal raketten af op een woonwijk waar het regeringsleger het voor het zeggen heeft. De ravage is enorm, het aantal slachtoffers nog onbekend.

In de stad is vrijwel geen gebouw onbeschadigd. Dat is ook nogal logisch na vijf jaar geweld. En Aleppo is bepaald niet de enige stad die er zo aan toe is.

Als er uitzicht was op een spoedige oplossing van het conflict in Syrië, dan was er tenminste nog enig perspectief. Maar die hoop is vooralsnog ijdel. De strijdende partijen houden elkaar in een bloedig evenwicht.

En dus komt er dagelijks dit soort beelden binnen. De ene foto nog gruwelijker dan de andere. Want eigenlijk vertelt deze foto niet het hele verhaal. Hij laat alleen de materiële schade zien. De afbeeldingen van doden en gewonden zijn te schokkend. En toch slaat langzaam maar zeker de gewenning toe. Alweer Syrië.

Dit soort beelden doet ook begrijpen waarom inmiddels 11 miljoen Syriërs hun woonplaats zijn ontvlucht. Men is bij 250.000 gestopt met het tellen van de doden. Om over het aantal gewonden nog maar niet te spreken.

Gewenning? Ja, hier in het Westen, waar we ons vooral druk maken over de vele Syrische vluchtelingen die onze kant op komen.

Vraag eens aan een inwoner van Aleppo of de oorlog al een beetje went.

Reformatorisch Dagblad 11-07-16
Auteur: Reporter Creer datum: 5-08-2016 14:06:56 Laatst gewijzigd: 5-08-2016 14:30:28
Jordaanse christenen hebben vrijheid te danken aan koning Abdullah II

Christenen in Jordanië hebben het aan koning Abdullah II te danken dat zij worden getolereerd 
in de samenleving, stellen Elise Abbey-van Doorn, Engelbert van Voorden en Bas Belder.
Met het voortwoeden van de regio­nale oorlog in Syrië dreigt het islamistisch geweld over te slaan naar Jordanië. En waarschijnlijk nog wel van binnenuit, waarschuwde de Jordaanse radicalis­me-expert Mohammad Abu-Rumman. Hoe ervaren Jordaanse christenen deze dreiging?

Te midden van al het oorlogs­geweld in het Midden-Oosten lijkt de situatie in Jordanië vooralsnog stabiel. Al zijn de veelvuldige politie­controles op weg van Amman naar de grens met Syrië in het noorden van het land een teken aan de wand. Ook in gesprekken met Jordaanse burgers haasten zowel christenen als moslims zich om de goede situatie in Jordanië te benadrukken. „Problemen? Nee, in Jordanië hebben we geen problemen. Moslims en christenen leven gebroeder­lijk samen.” Maar wanneer de gesprekken indringender worden, weerleggen de feiten het bezwerende antwoord.

Jordanië kampt met een zeer zwakke economische situatie, een grote toestroom van Syrische vluchtelingen en spanningen tussen de diverse bevolkings­groepen (zogenoemde ”East Bankers” versus Palestijnen). De hoge werkloosheid, dalende lonen en stijgende huurprijzen worden gevreesd omdat ze een voedingsbodem vormen voor islamitisch jihadisme. De overheid probeert dan ook iedere uiting van religieus extremisme de kop in te drukken.

Berichten over binnenlands terrorisme of religieuze spanningen worden gecensureerd. Desalniette­min kwam naar buiten dat op 21 juni bij een terreuraanval van Islamitische Staat (IS) op een Jordaanse post bij de grens met Syrië zeven soldaten het leven lieten en veertien anderen gewond raakten. Tel daarbij de meer dan 2000 jonge Jordaniërs op die zich bij IS in Syrië hebben aangesloten, en de jihadistische dreiging voor het Hasjemitische koninkrijk van vorst Abdullah II is evident.
(duidelijk,onbetwistbaar ? red)
Binnen dat koninkrijk is ongeveer 1,5 procent van de bevolking christen. Als numeriek nietige minderheid weten Jordaanse christenen zich beschermd door het Jordaanse koningshuis. Voor de koning hebben zij dan ook niets dan lof. Vorst Abdullah II is de enige reden dat er voor christenen nog plaats is in Jordanië. Zonder een sterk koningshuis zal het christenen in Jordanië vergaan zoals hun geloofsgenoten in Syrië en Irak, klinkt het eenstemmig in een kerkelijke vergaderzaal in Amman.

Haatprediking in moskeeën vindt wekelijks plaats, en een kleine gebeurtenis kan reeds aanleiding geven tot gewelddadigheden. Recent werd in Zarqa, een stad in het noordoosten van Jordanië die bekendstaat als bolwerk van de salafistische beweging, een kerk aangevallen door honderden moslims. Dit werd door de autoriteiten onder het spreekwoordelijke tapijt geveegd, evenals de religieuze connotatie(gevoelswaarde,red) van de gebeurtenis.

De scheidslijnen in de samen­leving zijn scherper en dieper dan de Jordaanse overheid graag doet geloven. Inwoners durven die vrijwel niet te benoemen. Een rooms-katholieke priester die een weeshuis en school beheert waar zowel christelijke als moslimkinderen welkom zijn, duidt het met een klein maar sprekend voorbeeld: waar de kinderen op school samen spelen, gebeurt dit na schooltijd absoluut niet omdat ouders hun kinderen hiervoor waarschuwen.

Een punt van zorg in het Jordaanse onderwijs is voor christenen het volledig onbenoemd laten van hun aanwezigheid en religieuze identiteit in de voorgeschreven lesstof. Alsof Jordanië geen christenen kent! Daar staat weer tegenover dat het peperdure christelijk privéonderwijs zeer gewild is bij draagkrachtige islamitische ouders. En spontane twintigers merken in hun zakelijke contacten dat zij als christelijke eenlingen in een islamitische werkomgeving wel degelijk de ruimte krijgen om de eigen geloofsover­tuiging in te brengen in serieuze gesprekken. Zeker als christenen ervoor zorgen dat er op hun inzet voor de baas niets, maar dan ook niets valt aan te merken.

Met de parlementsverkiezingen op 20 september in het vooruitzicht beklemtonen Jordaanse christenen bij herhaling dat Europese democratische principes en praktijken niet van toepassing zijn op de huidige tribale samenleving in hun vaderland. Familieconnecties wegen zwaarder in het Jordaanse politieke bedrijf dan partijprogramma’s en/of de persoonlijke capaciteiten van kandidaten. In de Jordaanse samenleving is een sterke machtspositie van koning Abdullah onontbeerlijk voor enige mate van sociale stabiliteit, klinkt het alom uit christelijke mond.

Ondanks interne en externe islamistische bedreigingen zijn de Jordaanse christenen veelal positief gestemd. Allereerst omdat zij vertrouwen op God. „We hebben een goede Vriend en Hij zal voor ons zorgen”, zo verwoordde de christelijke directeur van een doven- en blindeninstituut in het zuiden van het land zijn vertrouwen. Ook zien christenen voor zichzelf een taak weggelegd. „Wij zijn hier geboren, wij willen ons hier dienstbaar maken voor de samenleving”, aldus een jonge Jordaanse christin. Daarbij willen wij hen graag steunen door middel van kennisuitwisseling en training.

Elise Abbey-van Doorn en Engelbert van Voorden zijn actief voor de stichting Vormingsactiviteiten van de SGP. Bas Belder is lid van het Europees Parlement namens de ChristenUnie-SGP. De auteurs waren vorige week op werkbezoek in Jordanië.


Reformatorisch Dagblad 27-07-16
Auteur: Reporter Creer datum: 3-05-2017 22:26:28
Trump over vrede in Midden-Oosten: dat gaan we regelen

Het bereiken van een vredesakkoord in het Midden-Oosten is niet zo moeilijk als mensen denken. Dat heeft president Trump gezegd bij zijn eerste ontmoeting met de Palestijnse president Abbas. Op een gezamenlijke persconferentie zei Trump dat hij "een heel goede kans" ziet voor vrede tussen Israël en de Palestijnen. "We krijgen het voor elkaar!", verzekerde hij Abbas.

Trump zei dat hij na overleg met de Israëlische premier Netanyahu en Palestijnen vredesoverleg zal opstarten. Hoe hij de impasse tussen de partijen wil doorbreken, zei hij niet. "We geloven dat Israël het wil, dat jullie het willen, en als jullie het allebei willen, gaan we een akkoord sluiten."

Abbas en Trump in de Oval Office AFP
Abbas zei dat de Palestijnen graag meewerken aan een vredesakkoord dat gebaseerd is op het idee van twee staten, gebaseerd op de grenzen uit 1967.

In februari was premier Netanyahu al bij Trump. Netanyahu zei toen dat er meer mogelijkheden zijn dan de tweestatenoplossing die de Palestijnen voorstaan.

De tweestatenoplossing komt erop neer dat er langs de grenzen van de Westelijke Jordaanoever zoals die voor 1967 bestonden een onafhankelijke Palestijnse staat wordt gesticht. Die zou dan vreedzaam bestaan naast de Israëlische staat.

Deze oplossing wordt internationaal zeer breed gesteund, onder meer door de VN, de EU, de VS en Rusland.

NOS 03-05-17
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier