Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Johan
Creer datum:
8-07-2015 10:04:41
Fam.Kommer in Codlea
In dit onderwerp aandacht voor de schoolactiviteiten van fam.Kommer
onder de Roma kinderen in Codlea Roemeni
Auteur: Johan Creer datum: 8-07-2015 10:06:00
Hallo iedereen!

De vakantie staat voor de deur! Net voor de vakantie willen we graag uw aandacht en hulp vragen voor de schoolpakketten actie.

School is belangrijk, het helpt kinderen om nieuwe vaardigheden aan te leren en te stimuleren in hun ontwikkeling. Daarnaast hebben we een opleiding nodig om een baan uit te oefenen.

Danny ondersteunt wekelijks een naschoolse opvang voor roma kinderen in Codlea. In deze naschoolse opvang worden de kinderen met huiswerk geholpen en worden basisvaardigheden aangeleerd. De kinderen in dit naschoolse programma groeien op onder armoedige omstandigheden. School biedt deze kinderen een mogelijkheid op een betere toekomst.

Voor dit project willen we op dit moment graag uw aandacht vragen. In de periode juli- augustus houden we een schoolpakketten actie. We willen voor 75 kinderen uit deze naschoolse programma een pakket samenstellen die elk kind nodig heeft om fatsoenlijk naar school te kunnen gaan. Voor zo’n schoolpakket hebben we bijvoorbeeld schriften, pennen, potloden, gum, lijm, liniaal, snelhechters, rugtas enz. nodig.

Uw hulp is heel welkom! Hoe kunt u helpen? U kunt nieuwe/ ongebruikte schoolspullen doneren door contact met ons op te nemen of u kunt heel eenvoudig een donatie over maken via deze link: https://www.4just1.com/project/921

Daarnaast willen we uw hulp vragen voor het bekend maken van deze actie.

Alvast heel erg bedankt!
---
Inhoud van een schoolpakket

Een compleet schoolpakket die wij een willen aanbieden voor n kind is als volgt opgebouwd;

* Rugtas * Etui * Liniaal set * Puntenslijper * Gum * Lijmstiften (2 st) * Nietmachine met doosje nietjes * Schaar * Passer

* Vulpen met doosje vullingen * Balpennen (10 st) * Potloden zwart (10 st) * Set kleurpotloden

* Set viltstiften * Waterverfset (blikje of doosje)

* Documentenmap * Snelhechters (8 st) * Schrijfblokken (3 st) * Schriften lijn A5 (5 st) * Schriften lijn A4 (5 st) * Schriften kleine ruit A4 (5 st)

Een aantal kinderen van de naschoolse opvang die aan het eind van het schooljaar een welverdiende diploma krijgen voor hun inzet!

Naast het maken van huiswerk ook tijd voor gezellige activiteiten.


---
Vanuit Roemeni wensen wij jullie allemaal een fijne en ontspannen zomer toe!
Auteur: Reporter Creer datum: 13-08-2015 12:52:45 Laatst gewijzigd: 13-08-2015 13:02:08
Hallo Allemaal,

Hier weer even wat nieuws vanuit jaja… Ghimbav! Het is hier volop zomer, de laatste weken hebben we het bijna dagelijks boven de 30 graden gehad, vorige week met Danny’s verjaardag kregen we dan eindelijk een heerlijke verfrissende regenbui. En wat voor n, de achtertuin stond gelijk helemaal blank.
---
Wonen in Ghimbav

Sinds mei wonen we in het dorpje Ghimbav, hierover schreven we al iets in onze vorige nieuwsbrief. Zowel de kinderen als wij genieten volop van deze plek. Wij wonen op de begane grond van het huis wat je op de foto ziet, met de eigenaresse is afgesproken dat de bovenverdieping zo nu en dan gebruikt wordt voor gasten of werkers die tijdelijk in onze omgeving een opdracht hebben. Dit huurcontract hebben we voor een jaar. De komende tijd gaan we samen met stichting Obed en de eigenaresse in overleg over hoe het verdere contract voor het huis eruit kan zien. We zijn benieuwd!


We wonen in dit huis met de hoop dat deze plek gebruikt zal gaan worden straks voor het opvangen van kinderen uit weeshuizen en/of ziekenhuizen. Het huis heeft 3000 m2 grond, en grenst aan een mooi riviertje ‘Ghimbăel’. Een deel van dit stuk land heeft een boer uit het dorp omgeploegd en daar staan aardappelplanten in. Verder heeft de tuin verschillende vruchtenbomen, we hebben al volop kunnen genieten van frambozen en de kersen, geprobeerd siroop te maken van de vlierbloesemstruik (wat niet helemaal geslaagd was), er staat een enorme notenboom halverwege de tuin waar we in het najaar plezier van gaan hebben. Voorin de tuin staat een grote oude appelboom, dagelijks ligt de grond bezaaid met appels. Een paar keer per week wordt er aan het hek gebonsd, dan komen de buurkinderen vragen of ze de appels mogen rapen.
Even geleden plukte ik samen met David frambozen in de achtertuin, de buurvrouw was hetzelfde aan het doen en met een dankbaar gezicht zei ze ‘Dumnezeu a facut’. Dit betekent ‘God heeft het gemaakt’, en zo is het!



Al voordat we daadwerkelijk verhuisd waren naar Ghimbav, kwam de gedachte ‘wat zou het mooi zijn als we kunnen beginnen met een aantal kinderen uit het weeshuis voor een dagdeel per week te laten komen zodat ze kunnen spelen in de tuin en bij minder mooi weer een mooie speelruimte binnen kunnen hebben’. Even een andere plek voor deze kleintjes, meer mogelijkheden voor ons om te investeren in de levens van deze kinderen. Dus hebben we een plan geschreven voor de kinderbescherming met deze aanvraag. Door de vakantieperiode heeft het even op pauze gestaan maar we hopen deze maand meer duidelijkheid hierover te hebben. Als we zien wat het wonen op deze plek met David doet (en met Benjamin, maar bij David is het meer zichtbaar doordat hij ouder is), hoe goed het hem doet om wanneer hij maar wil naar buiten te kunnen, hoe hij zoveel meer zijn energie en zijn creativiteit in het spelen kwijt kan dan gunnen we dit ook zo de kinderen in het weeshuis.
Op de afdeling waar Rianne wekelijks heengaat wonen 40 kinderen. De meeste van hen hebben een zwaardere handicap waardoor ze bedlegerig zijn of soms even uit bed komen. Er zijn ongeveer vijf kinderen met de leeftijd tussen 1 en 3 jaar die geen zichtbare handicaps hebben en ook geen grote achterstand in hun ontwikkeling lijken te hebben. Dit groepje kinderen past eigenlijk niet op deze afdeling omdat ze ‘te goed’ zijn. Door de omgeving waarin ze opgroeien is er weinig stimulans in hun ontwikkeling. We hopen deze vijf kinderen voor een dagdeel per week naar ons huis te kunnen halen.
---
Stichting Obed

In onze nieuwsbrieven hebben we regelmatig stichting Obed genoemd. In deze nieuwsbrief willen we graag wat meer vertellen over stichting Obed.
In februari 2014 is stichting Obed door Henri en Bettuelle, Joke de Beer en ons opgericht, vanwege de betrouwbaarheid naar de achterban toe hebben wij ons teruggetrokken uit de stichting en draait het nu met de volgende actieve bestuursleden: Joke de Beer, Bettuelle Westrik en Daan Klomp.
Het doel van de stichting is simpel gezegd het werk mede mogelijk te maken waarvoor we hier in Roemeni zijn. Het opzetten van een gezinshuis en het ondersteunen van weeskinderen en roma-gezinnen.
Het afgelopen jaar heeft in het teken gestaan van werken aan het fundament van de stichting en dus zorgen voor een goede basis. Dit komende jaar zal stichting Obed meer ‘zichtbaar’ worden. Het komende jaar zal in het teken staan van fondswerving voor het gezinshuis en het krijgen van meer bekendheid van de stichting. Ook wordt er uitgekeken naar meer bestuursleden die een actieve rol kunnen invullen binnen het bestuur van stichting Obed.
Hier is een link naar de website van stichting Obed: www.stichtingobed.nl
---
Hoe gaat het nu met ons en onze ventjes

Met David en Benjamin gaat het erg goed, ze groeien als kool! David is nu twee jaar en acht maanden en Benjamin is al 11 maanden! Na een periode waarbij het leek dat David meer last had van de taalbarire gaat hij er nu goed mee om en begint steeds meer woordjes en zinnetjes ook in het Roemeens te praten. Laatst liep ik met David mee naar buiten, hoor ik hem zeggen ‘haide mama, repede’ wat betekent ‘Kom mama, snel’. Als hij heeft gespeeld met de Roemeense kindjes uit de kerk dan horen we steeds weer nieuwe woorden. En hij leert de Roemeense kindertjes weer Nederlands, voornamelijk het woordje ‘nee’, begrijpen ze nu erg goed. Heerlijk om zo al echte gesprekjes met David te kunnen hebben nu hij groter wordt. Hij is de laatste weken helemaal into het woordje ‘honger’, laatst reden we in de auto en zei hij ‘papa ik heb zo speeltuinhonger’, of als hij s’morgens uit bed komt zegt hij ‘ik heb zo paphonger’, en dan hebben we nog drinkhonger en ja hoor het is een echte Kommer ‘ijshonger’ (allemaal gek op ijs)! In september gaat David naar een peuterschool hier in het dorp voor twee ochtenden per week. We zijn heel benieuwd hoe het zal gaan.

Benjamin is de vrolijkheid zelve, we hoeven geen moeite te doen om die heerlijke lach op zijn gezichtje te krijgen, hij is een lief en gezellig mannetje en vindt het maar wat interessant wat zijn grote broer allemaal doet! Hij doet goed zijn best om te kruipen, maar als het hem iets te vermoeiend word gaat hij er lekker bij liggen met zijn duimpje in de mond, hij vind het nog wel even best zo.
---
Schoolproject

Danny is werkzaam in het Roma-dorp in Codlea, in samenwerking met de organisatie casa Perla, die sinds een aantal jaren werkzaam is onder de kinderen en gezinnen in het roma-dorp is er een schoolpakketten actie opgezet. Het doel is om 70 kinderen die in het after schoolprogramma van Casa Perla zitten een schootlas met inhoud te geven voor het nieuwe schooljaar. Inmiddels is er al een mooi bedrag bij elkaar om schoolartikelen te kunnen kopen en zijn de schooltassen al aangeschaft. Tijdens de eerste schoolweek zullen de schooltassen gegeven worden. Donaties voor dit project zijn nog steeds van harte welkom! Dit kan via stichting Obed of via de volgende link : https://www.4just1.com/project/921/
---
Doopdiensten

In de afgelopen weken hebben we twee bijzondere doopdiensten meegemaakt. Eerst van het dochtertje van onze taaldocent. Onze taaldocent is ortodox (de Roemeense staatsreligie), en het kindje werd volgens orthodoxe gebruiken gedoopt. Een nieuwe ervaring voor ons! Zo is het bijvoorbeeld normaal dat de baby’s helemaal onder water gaan.

De tweede doop was een doop bij ons in de achtertuin in het zwembad. Op een mooie zondagmiddag kwamen de mensen uit onze kerk bij ons thuis, normaal wordt er gedoopt in een opblaas zwembad in het kerkgebouw maar vanwege het mooie weer werd deze bijzondere gelegenheid lekker buiten gedaan en afgesloten met hoe kan het ook anders een barbecue. (Wisten jullie dat Roemenen werkelijk waar dol zijn op barbecuen…!)
---
Weetjes over de cultuur

• De bureaucratie in Roemeni blijft ons verbazen. Laatst moesten we naar de politie samen met de kinderen om onze adreswijziging door te geven. We hebben 2.5 uur bij de politie gezeten voordat het geregeld was, waarna we een week later moesten terugkomen om het document (ieder persoonlijk) op te halen waarop de adreswijziging staat vermeld. Als we dit aan vrienden vertellen dan krijgen we lachend te horen ‘ja dat is Roemeni’.

• Een Roemeense bbq gaat er anders aan toe gaat dan hoe wij het doen in Nederland, alle vrouwen duiken de keuken in bij degene waar het samen eten plaatsvindt, allemaal druk in de weer met meloen snijden, salades maken, vlees marineren, brood snijden (brood eten ze hier bij de warme maaltijd). Iedereen neemt iets mee, voor dessert is thuis al de nodige voorbereidingen gedaan door het zelfbakken van koeken/taarten/cakes.
De mannen gaan over de bbq, dat is geen vrouwenwerk.. al het vlees wordt in n keer door de mannen gebraden en vervolgens in de pan bewaard. Tijdens het braden is men druk in de weer met water om te zorgen dat het vuur niet het vlees verbrand. De Roemenen denken zelf ook dat ze de beste barbecues zijn, denk ik ;)
Wanneer al het vlees klaar is en de vrouwen tot rust zijn gekomen na het fixen van salades e.d. en het kwebbelen wordt alles op de tafel uitgestald en eten maar. Ieder met zijn of haar opmerkingen over het eten, hoe perfect, te pittig of te flauw de smaak is, complimenten gaan over en weer over de salades. Vervolgens vliegen de zout en peperpotten over te tafel van de n naar de ander… Het is en blijft een leuk tafereel om naar te kijken!
---
Eventjes naar Nederland

Van 14 t/m 30 oktober zullen we in Nederland zijn. We zien er erg naar uit om familie en vrienden weer te zien!! Eindelijk kunnen we dan ook ons kleinste nichtje Tessel gaan bewonderen, dan alweer zes maanden!
---
Gebed

• We zijn erg dankbaar dat we ons hier zo op onze plek voelen, ondanks dat we familie en vrienden missen, voelt dit gek genoeg als ons ‘thuis’. We hebben een fijne groep mensen om ons heen gekregen hier waar we enorm blij mee zijn!

• Voor het plan om de kinderen uit het weeshuis een dagdeel per week bij ons thuis te halen, wilt je meebidden voor het proces met de kinderbescherming dat het voorspoedig zal verlopen.

• Voor Danny, hij heeft sinds anderhalf jaar last van de huidziekte psoriasis, de afgelopen periode is het behoorlijk verergert. Er zijn steeds terugkerende perioden van verergering, dit duurt een aantal weken en dan trekken de plekken of z’n huid zo goed als weg. Het warme weer is fijn voor de huid. In periodes van verergering jeukt het enorm. Willen jullie hiervoor bidden?

• Voor David, dat hij zich goed op zijn plek zal voelen op de peuterschool.

• Voor het schoolproject, dat elk kind in het project een gevulde tas voor het nieuwe jaar zal ontvangen.

• Voor wijsheid wanneer we samen met stichting Obed en de eigenaresse van het huis om de tafel gaan voor het verdere contract.


O zi buna (Een fijne dag)!
Danny, Rianne, David & Benjamin Kommer

Auteur: Reporter Creer datum: 9-10-2015 13:05:20 Laatst gewijzigd: 9-10-2015 13:17:31
Buna tuturor ! Oftewel, ‘ hallo allemaal!’

Hier weer nieuws vanuit het inmiddels wat afgekoelde Roemeni! Wat hebben we een warme zomer gehad zeg, sinds ruim een week is het weer omgeslagen en zo ineens is het rond het vriespunt s’nachts! Even wennen weer…

We hebben er een beetje tegen aangehikt om deze nieuwsbrief te schrijven want er is zoveel gebeurd.. waar moeten we beginnen?

In onze vorige nieuwsbrief schreven we over het plan wat we gemaakt hadden voor de kinderbescherming om een aantal kinderen uit het weeshuis in Codlea voor een middag per week bij ons thuis te halen om tijd met deze kinderen door te brengen en meer in hun levens te kunnen investeren. In ons achterhoofd was de gedachte dat misschien deze of een aantal van deze kinderen in de toekomst een thuis bij ons zouden kunnen krijgen.

Ons plan werd behoorlijk verstoord toen Danny thuiskwam met het nieuws dat drie van dit groepje kinderen overgeplaatst zouden worden. En jongetje van drie jaar zou naar een kleinschalig opvanghuis in Braov verhuizen. En twee meisjes zouden naar een weeshuis voor gehandicapte kinderen gaan in de stad Brădet, (zo’n drie kwartier rijden bij ons vandaan). In oktober was het plan dat ze overgeplaatst zouden worden. We hadden verschillende nare verhalen gehoord van mishandeling en misbruik in het weeshuis in Brădet.

Op dat moment kwam de vraag bij ons: ‘moeten we hier iets mee?’
‘Heer, wilt U dat we hier nu iets mee gaan doen?’

Een week later kwam ik in het weeshuis in Codlea, ik was dit keer mooi op tijd en speelde gitaar en zong liedjes samen met Ana en Andreea, ze genoten! Ana is zes jaar en Andreea is net drie jaar. Na een half uurtje kwamen de verzorgers de kamer binnen, ik zag Ana’s gezichtje verschikt naast me. Ze kregen de mooiste jurkjes aan en daar gingen ze, Ana een speelgoed gitaartje in haar hand, en Andreea kon ik nog net een knuffeltje meegeven, dat is alles wat ze hebben, en de kleertjes die ze aanhebben… maar die zullen ze op hun nieuwe plekje weer moeten delen met andere kinderen.

Wat moeilijk was dat, ze te zien gaan en te weten op welke plek ze zouden terechtkomen…
De volgende dag kon ik naar Brădet om de meisjes te bezoeken en te zien hoe het met hen ging. Andreea, het kleintje stapte onbevangen rond, Ana zat stilletjes op het bankje, kroop dicht tegen me aan met haar duimpje in haar mond en vroeg zachtjes ‘waar is je gitaar?’
Toen ik daar weg ging, was ik een beetje gerust gesteld, ik zag hoe andere meisjes hen probeerde op te vrolijken, en zich met hun bezighielden.

Mijn volgende bezoekje aan Brădet zou dit gevoel van ‘gerustgesteld zijn’ volledig wegnemen..
In totaal wonen er rond de 100 kinderen op het terrein. Het ziet er best redelijk uit h? Zeker voor Roemeense begrippen.

Er is een nieuw therapiegebouw bijgebouwd en er staat een school op het terrein. Mijn eerste indruk van deze plek was niet direct negatief. Tot ik de volgende keer de meisjes bezocht en er zo’n twee uur verbleef om tijd met ze door te brengen, na dit bezoekje was mijn beeld volkomen veranderd en zag ik iets van hoe het eraan toe gaat in deze huizen. Ik schok van de agressie die de kinderen onderling hebben, ze slaan en schoppen elkaar, het is zo normaal voor hen. De oudere kinderen zorgen voor de kleintjes op een manier zoals er voor hen is gezorgd, schreeuwend en hardhandig wordt er met de jongere kinderen omgegaan. Als ze iets doen wat niet mag wordt er geslagen. Wat een vreselijke onveilige plek is dit..

Samen met Ana, twee andere meisjes en een jongetje van een jaar of twaalf zaten we op een bankje buiten te praten. En van de meisjes zei tegen het jongetje ‘laat het haar zien’, Ana zat naast me, hij ging voor haar staan en trok al z’n onderkleding uit… hij keek bij haar onder haar t-shirt om tien of ze al borsten had..
Toen ik zei dat dit niet goed is en hij hiermee moest stoppen, sloeg het jongetje me bijna in m’n gezicht.
De begeleiders van de kinderen (7 begeleiders op 100 kinderen, waarvan de meeste kinderen een handicap hebben…) zaten op de trappen van het meisjeshuis ‘toezicht te houden’. Ze zien het geweld, ze zien wat deze kinderen naar elkaar doen, en ze laten het allemaal gebeuren.
Als dit al gebeurd waar ik als vreemde bij ben, buiten waar iedereen het ziet, wat gebeurd er in vredesnaam niet allemaal achter de gesloten deuren, waar geen mens hen kan zien behalve de andere kinderen en de begeleiders..

Mijn hart brak bij het zien van deze kinderen, zo jong als ze zijn en al zo beschadigd.
We hebben verhalen gehoord van jongeren die uit deze huizen in Brădet komen en vertellen over de mishandeling en misbruik waaronder ze jarenlang hebben geleden.
Je ziet hoe de kinderen zich een houding hebben aangenomen van overleven, er is een groep waarbij je de hardheid in hun gezichtjes ziet, gewelddadig, grof en onbegrensd. De laatste keer dat ik er was begon een jongen op me te spugen. Ze weten niet hoe ze met positieve aandacht om moeten gaan en nemen vervolgens zo’n houding aan.
En dan zie je een deel van de kinderen die zo kwetsbaar op me overkomen, stilletjes, angstig, soms zo in hun eigen wereld.

Wat een plek, wat een leven, wat voor toekomst hebben deze kinderen?
Verlaten door hun ouders en verwaarloosd door de staat..

Om terug te komen op de vraag die we de Heer stelden en onszelf over de twee meisjes ‘moeten we hier iets mee doen’. Geloven we dat het antwoord ‘ja’ is.
En nu..?! Pleegzorg....

We zijn gaan onderzoeken of er een legale manier is om de twee meisjes op te vangen in ons huis. In een eerder gesprek met de kinderbescherming hadden we te horen gekregen dat we als buitenlanders alleen een officile instelling konden beginnen om kinderen te kunnen opvangen. Aan zo’n officile instelling zitten veel eisen wat maakt dat het een lang proces is voordat het opvangen van kinderen kan beginnen. Regelmatig worden er manieren gevonden om zich tussen de regels door te manoeuvreren. Zo werd ons ook verteld over een manier om de meisjes op te vangen waarbij er met regels gespeeld werd. Dit willen we niet. En ding is duidelijk, als we het gaan doen, moet het legaal zijn volgens de regels van de Roemeense kinderbescherming.

We besloten in gesprek te gaan met de kinderbescherming, de situatie voor te leggen en te vragen of er voor ons mogelijkheden zijn. En die mogelijkheid is er! We kregen te horen dat de wetgeving rondom de opvang van kinderen sinds kort is veranderd waardoor buitenlanders nu ook pleegzorg kunnen doen in Roemeni. Dit maakt dat we op een legale manier deze meisjes op zouden kunnen vangen via pleegzorg.

We hebben het besluit genomen om het proces van pleegzorg in te gaan en te gaan proberen om deze meisjes, Ana en Andreea bij ons in huis te krijgen. Door de situatie van deze meisjes en de mogelijkheid om ze op te vangen, komt alles in een stroomversnelling. We hoeven op dit moment niet aan de strenge eisen te voldoen m.b.t. huisvesting en de regels rondom het opzetten van een officile instelling. Het proces van pleegzorg is een eenvoudiger proces. Op dit moment zijn we bezig met de voorbereiding voor de aanmelding. Hiervoor moeten we verschillende documenten aanleveren en een psychologische test ondergaan. Voor ons vertrek naar Nederland willen we onze aanmelding hebben gedaan.

In september zijn Daan en Joke (van stichting Obed) voor een lang weekend op bezoek geweest. Het was erg goed om met elkaar over dingen door te kunnen praten en voor hen om (opnieuw) Roemeni te zien en ervaren. In dit weekend hebben we een ontmoeting en kennismaking gehad met de eigenaresse van het huis waar we nu wonen, we hebben gepraat over het langdurig gebruik maken van het huis. Wanneer we in Nederland zijn zullen we weer ontmoeten om hier verder over door te praten.

Een grote stap.. een spannende stap.. Het zal geen makkelijke weg worden, maar we hebben deze stap in Gods hand gelegd en we geloven dat Hij zal voorzien en toerusten in datgene wat we nodig hebben zoals Hij dat tot nu toe steeds heeft gedaan.
---
Schoolpakketten actie

In de zomer hebben we de schoolpakkettenactie gedaan. Het doel was om zo'n 75 pakketten te maken en uit te delen aan de naschoolse opvang in Codlea (Casa Pearla). Er zijn in totaal zo'n 125 pakketten gemaakt en uitgedeeld!

Casa Perla en veel kinderen waren hier ontzettend blij mee. Wij willen iedereen bedanken voor de betrokkenheid in dit project! Het is een mooi begin van het schooljaar voor deze groep kinderen!
Multumim Frumos!

Twee van de meisjes met een gevulde schooltas!
---
Gradinita

Sinds 4 weken gaat David naar de zogenoemde Gradinita, oftewel de peuterspeelzaal. De eerste twee weken waren moeilijk en wennen (voor zowel David als ons), maar inmiddels gaat David er met meer plezier naar toe!

---
Gebedspunten

Voor degenen die gewend zijn om te bidden willen we graag jullie gebed vragen voor wat we hierboven hebben beschreven, voor de kinderen die opgroeien in dit soort weeshuizen. Dat deze kinderen hun Vader God zullen leren kennen.

• Willen jullie ook meebidden voor de twee meisjes Ana en Andreea, voor hun bescherming.

• We vragen gebed voor het proces van pleegzorg wat we gestart zijn, voor zegen in de stappen die we zetten en dat Zijn wil hierin zal gebeuren.

• Wilt u ook meebidden dat we ons huis klaar kunnen maken voor de opvang van deze twee meisjes, er zijn een aantal praktische veranderingen die gedaan moeten worden, de grootste hiervan is het dichtmaken van de trap naar het bovengedeelte van het huis (deze loopt buiten langs). Wilt u bidden voor voorziening van hetgeen we hiervoor nodig hebben.

Alvast bedankt voor het meebidden!

Nog even en dan zijn we voor een kleine drie weken in Nederland! Donderdag 15 oktober zullen we aankomen en we blijven tot 3 November. Wat zien we er naar uit om iedereen weer te zien!

Hartelijk bedankt voor jullie betrokkenheid op welke manier dan ook, we waarderen dit enorm!

Groeten en tot snel!

Danny, Rianne, David en Benjamin

Rick de Breij is bij ons voor twee weken. We zijn ontzettend blij met Rick, hij helpt ons enorm om in en rondom het huis alles netjes te maken.

Op 9 september is Benjamin 1 jaar geworden! Wat zijn we blij en dankbaar met dit vrolijke en gezellige mannetje in ons gezin. Benjamin is inmiddels begonnen met kruipen en is echt op ontdekkingstocht in huis. Zo heeft hij van de week een pak met pap te pakken gekregen, hij zat er helemaal onder!
Auteur: Edwin Creer datum: 19-03-2016 21:42:29
Hallo allemaal!

Het is weer hoog tijd voor een berichtje van ons! Hopelijk gaat het goed met jullie?
Danny en David zijn inmiddels al weer een paar weken geleden een weekendje in Nederland geweest voor de informatieavond van stichting Obed! Het was een mooie en geslaagde avond met heerlijk eten, samen brainstormen, filmpjes en gezelligheid! (www.stichtingobed.nl) En wat genoot David van de familietijd, het was een echt uitje voor hem, wat mooi om te zien. Ondanks dat hij familie niet vaak ziet, zie je dat het een speciale band is: sterk en gelijk zo vertrouwd voor hem.

Ik (Rianne) ben samen met Benjamin thuis gebleven want de twee meisjes uit het weeshuis kwamen weer van vrijdag tot zondagavond. Wat was het weer fijn om ze bij ons thuis te hebben!
---
Pleegzorg

Sinds begin december komen de meisjes elk weekend, en vorige maand zijn ze een week bij ons geweest vanwege vakantie. Van beide kanten wordt het steeds vertrouwder.

Vanaf oktober zijn we bezig om ze bij ons in pleegzorg te krijgen, in het begin verliep het proces snel, we hadden binnen korte tijd de nodige papieren ingeleverd, het huis werd gecontroleerd door de kinderbescherming en dit was allemaal positief. Jammer genoeg loopt het proces de laatste periode moeizaam en twee weken geleden hebben we bericht gekregen van de kinderbescherming dat we vijf jaar in Roemeni moeten wonen voordat we pleegzorg kunnen doen, dit is volgens hen wat de wetgeving over pleegzorg zegt. Dit was erg teleurstellend nieuws. Nu gaan we met een advocaat deze uitspraak bij de rechter brengen, de advocaat is van mening dat de wet niet concreet die vijf jaren benoemd. Daarnaast onderzoeken we andere mogelijkheden.

Het is een avontuur om de meisjes bij ons in huis te hebben, want o wat is er veel nieuw voor ze! Onze eerste maaltijd samen met de meisjes was een hele belevenis het eten werd namelijk zo snel mogelijk en zo veel mogelijk tegelijk in hun mondjes gepropt.
Na een aantal maaltijden samen zagen we dit veranderen, steeds herhalend, ‘eet maar rustig, we hebben de tijd en er is genoeg eten’.. Ik herinnerde me die eerste maaltijd wat ik had gezien in Codlea in het weeshuis (waar de meisjes hun eerste jaren hebben doorgebracht), als de fles niet snel genoeg werd leeggedronken liep de verzorger weer verder. Het is hun manier om te overleven geworden ‘zo snel mogelijk en zoveel mogelijk eten in een korte tijd’.
Als we na het eten de yogurt toetjes (ja, dat is nog echt Hollands) op tafel leggen, is het n groot feest, dat vinden ze zo heerlijk, ze beginnen te lachen en te schreeuwen van opwinding om zo’n klein yogurt toetje. Dat is genieten!

Als ik terug denk aan hoe het oudste meisje voor de eerste keer ons huis binnen kwam lopen, Ze durfde niet naar binnen en trilde over haar hele lijfje. Ik pakte haar bij de hand en stelde haar voor aan Danny en David, het eerste half uur durfde ze Danny niet aan te kijken…
En nu, als ze aankomt rent ze naar Danny toe, het zijn echt maatjes geworden!
Bij het oudste meisje merken we steeds weer zo’n angst in haar door negatieve ervaringen, wat is dat toch sneu om te zien! Het wassen van de haren bijvoorbeeld.. ze schreeuwde het uit de eerste keer, steeds vroeg ze weer ‘we gaan toch niet de haren wassen’. We hadden kunnen zeggen ‘nee, dat laten we zitten omdat je het zo vervelend vindt’. Maar liever geven we haar positieve ervaringen ervoor in de plaats, dus met de babyshampoo van Benjamin haar haren gewassen en na twee keer haren wassen vroeg ze ‘gaan we weer haren wassen?’ ‘oke goed, met de babyshampoo?’ ‘Ja, met de babyshampoo’, en dan is het goed. Nu doet ze de shampoo zelfs zelf in haar haren!

Dit zijn allemaal kleine ‘overwinningen’, zo mooi om te zien!

Het is een uitdaging dat die negatieve ervaringen in haar veranderd worden voor positieve ervaringen.

Het jongste meisje is energiek en heeft een sterke persoonlijkheid, een gezellig dametje! Ze heeft het afgelopen half jaar vier keer in het ziekenhuis gelegen met luchtweginfecties. Deze zijn voor haar ernstig omdat ze taaislijmziekte heeft. Bij dit meisje zie je zo duidelijk hechtingsproblemen, of ze in het ziekenhuis is, of in het weeshuis of bij ons, ze past zich gelijk aan, heeft overal haar ‘mama’s. De eerste weekenden kwam ze oppervlakkig op ons over, het is mooi om te zien hoe ze ontwikkelt en ze steeds meer van haar zelf laat zien.
Samen met David zijn het twee boefjes, ze klimmen en rennen er wat vanaf samen!

Er is zoveel te vertellen! Het is bijzonder om de meisjes bij ons te hebben in de weekenden, en soms ook heel pittig! De momenten waarop ze gefrustreerd zijn over iets en vervolgens zichzelf aan hun haren gaan trekken of krabben en bijten. Het is een uitdaging om dit steeds weer in goede banen te leiden. Er op de juiste manier voor hen te zijn. Ook het leren praten wanneer ze iets niet leuk vinden is een moeilijk punt voor de meisjes, voor hen is een normale reactie om te schreeuwen als iets niet lukt of er iets gebeurd wat ze niet leuk vinden. We proberen ze te leren om te praten op zo’n moment, te zeggen wat eraan de hand is.

In dit alles zijn we zelf ook lerende en daarom zijn we ontzettend blij met een mooi gezin uit Zwolle, Frits en Carla, met hen hebben we regelmatig skypegesprekken. Zij zijn net van start gegaan met hun gezinshuis. Hun ervaringen met pleegkinderen en in hun werk helpen ons enorm, Toppers zijn het!

We hebben samen met de kinderen een handafdruk in gips gemaakt.
---
ThuisFrontTeam

Er hebben wat veranderingen plaatsgevonden in ons thuisfrontteam. Eric heeft na zijn jarenlange fijne en bemoedigende inzet ons thuisfrontteam verlaten. Nogmaals heel hartelijk bedankt Eric!

Inmiddels is het thuisfrontteam versterkt met Frits en Carla de breij, met onze gedeelde passie voor het bieden van een plekje in onze gezinnen voor kinderen die niet meer bij hun ouders kunnen wonen zijn ze de perfecte aanvulling. Ook via deze weg, Frits en Carla een warm welkom!
---
Toen ik naar mijn naaste zocht, waar was jij?

Terwijl ik deze nieuwsbrief schrijf komt er een oud liedje in mijn hoofd, die ik op de basisschool leerde van onze ‘meester’ van groep acht. Elke ochtend zongen we liedjes en hij speelde dan op de gitaar. Misschien kennen sommigen van jullie het liedje wel?

‘Toen ik naar mijn naaste zocht, waar was jij? Waar was jij?
Toen ik naar mijn naaste zocht, waar was jij?

Refrein:
En ik vraag je niet naar huidskleur,
naar geloof of naar je naam.
Toen ik naar mijn naaste zocht, waar was jij?

Ik was naakt en had geen geld, waar was jij? Waar was jij?
Ik was naakt en had geen geld, waar was jij?

Ik had niets en zocht een huis, waar was jij? Waar was jij?
Ik had niets en zocht een huis, waar was jij?

Toen ik dorst en honger had, waar was jij? Waar was jij?
Toen ik dorst en honger had, waar was jij?

Ik was ziek en vroeg om hulp, waar was jij? Waar was jij?
Ik was ziek en vroeg om hulp, waar was jij?’

Wat een uitdaging is dit soms h, een naaste te zijn voor de ander. Soms waren er momenten dat we graag meer wilden betekenen voor onze naasten, in Nederland vroegen we ons wel eens af, hoe kunnen we er meer zijn voor de ander, voor onze naaste.
Als we nu in het weeshuis komen om de meisjes op te halen is er altijd een klein jongetje van vier jaar wat met ons mee wil, soms trekt hij zijn jas al aan om mee te gaan. Laatst vertelde iemand me, dat jongetje staat symbool voor al die kindertjes die een thuis zoeken en hun jas al aan doen. Ja dat is zo! Allemaal hopen ze op een huis, een vader en moeder. Elk van hen wil graag opgehaald worden.
Het liefst nemen we dit jochie mee naar huis, het is moeilijk om te zeggen, ventje, sorry we kunnen je niet meenemen. Het wel willen maar niet meer kunnen doen op dit moment is de andere kant, hiermee om te gaan en een plekje te geven is weer een andere uitdaging...
---
Actie

Nu we zijn begonnen met het opvangen van de meisjes in de weekenden en hopelijk op korte termijn volledig, is onze huidige auto te klein geworden.

We hebben op dit moment een vijf-persoonsauto en zijn met de twee meisjes erbij met ons zessen.

Met het oog op een groeiend gezinshuis willen wij graag beginnen met de fondswerving voor een 9 -persoons busje.

Voor een busje, met alle bijhorende kosten hebben wij een bedrag van € 8.500 euro nodig. Wilt u hieraan meehelpen? Dat zou super zijn! Meehelpen kan doormiddel van een gift over te maken naar Stichting Obed, NL 89 RABO 0302 4139 95, o.v.v. busje. Stichting Obed is ANBI geregistreerd.
---
Tot slot

Zoals bekend is, leven wij op giften. We zijn dankbaar voor Gods voorziening elke maand weer, hoe spannend het soms kan zijn. We willen iedereen bedanken die ons ook financieel ondersteund heeft. Onze persoonlijke financin kunnen via Evangelische Gemeente Immanuel gegeven worden (ANBI Geregistreerd). Er hebben rondom de ANBI wetgeving veranderingen plaatsgevonden. De belangrijkste verandering om hier te vermelden is dat giften voor ons persoonlijk nog steeds via Evangelische gemeente Immanuel gegeven kunnen worden maar nu onder vermelding van Project Roemeni.
---
Gebed- en Dankpunten

Voor degenen die gewend zijn om te bidden willen we graag gebed vragen voor de volgende punten:

• Pleegzorgproces; We hopen dat de meisjes snel bij ons mogen wonen. Wilt u meebidden dat de juiste deuren hiervoor geopend worden.

• Verlaten kinderen; Wekelijks worden we geconfronteerd met de situatie dat honderder kinderen achtergelaten zijn en zoveel missen... Wilt u bidden voor deze kinderen.

• Danny heeft sinds 2 jaar Psoriasis, het blijft zoeken naar de juiste behandeling om de psoriasis stabiel te houden.

• Voor een busje

Danken

• Dat de meisjes hier elk weekend zijn en in vakanties.

• We mogen investeren in hun levens en al kleine stapjes vooruitgang mogen zien

• Het met David en Benjamin goed gaat. David heeft het naar zijn zin op de peuterspeelzaal en pakt de Roemeense taal al aardig op.



Bedankt voor jullie interesse!

Groeten uit Roemeni

Auteur: Reporter Creer datum: 20-09-2016 13:26:09 Laatst gewijzigd: 20-09-2016 13:34:40
Hallo allemaal!

Hier weer even een berichtje vanuit Roemenië!

Om te beginnen delen we graag het mooie nieuws dat we weer een kleintje verwachten! Wat bijzonder is dit weer. Deze echo foto aan de linkerkant was een mooie verassing van de gynaecoloog, deze is gemaakt in de derde maand. De kinderen reageren er leuk op, elk heel verschillend. Toen we het David vertelde, begon hij gelijk over het babykatje die we hier rond hebben lopen, die was toch nog wat interessanter voor hem. Ana dacht dat de baby er gelijk zou zijn, nadat we het de meisjes verteld hadden ging Danny even met Ana naar de supermarkt, toen ze vervolgens terug was, keek ze rond en vroeg ze ‘waar is de baby’? Andreea blijft steeds de buik goed in de gaten houden, als die heel groot is dan komt de baby. En Benjamin, hij denkt dat buik nu baby betekent, dus terwijl hij naar zijn buik wijst zegt hij baby.
---
De meisjes

Afgelopen zomer hebben we de meisjes steeds om de week een week bij ons kunnen hebben, vorige week zijn ze de laatste week bij ons geweest deze zomervakantie, want afgelopen maandag begonnen de scholen hier weer (na drie maanden!). Nu zullen we weer verder gaan met de weekendopvang voor hen.
Net voor ons vertrek naar Nederland hebben we bevestigd gekregen dat we op dit moment geen pleegzorg kunnen doen, we moeten hiervoor 5 jaar in Roemenië wonen. Nu wonen we hier 2.5 jaar. Dit was een teleurstelling! Want wat zien we uit naar het moment dat we ze niet meer terug hoeven te brengen naar het opvanghuis. Daarbij was het ook verwarrend.. vorig jaar september tijdens een gesprek bij de kinderbescherming werd aangegeven dat de wet is veranderd en buitenlanders nu ook pleegzorg kunnen doen, psychologische testen, goedkeuring van het huis, al het papierwerk was in orde. De meisjes konden we vanaf december de weekenden en vakanties ophalen omdat we toch in proces van pleegzorg zitten en dan sluit deze deur. .
Maar we gaan door en niet met minder motivatie! We gaan weer verder op het spoor waar we tot vorig jaar september mee bezig waren, ons richten op het starten van een officiële instelling, hierbij het gezinshuis karakter voor ogen houdend.
We zien nu zo concreet waarvoor we het mogen doen, we zien veranderingen in de meisjes die ze anders niet zouden hebben gehad, we zien wat voor impact een liefdevol gezinsleven heeft op deze twee parels! Daar gaan we voor!

We hebben voor één van de meisjes toestemming gekregen van de directeur van het weeshuis om het medische traject met haar in te gaan. Afgelopen zomer zijn we met haar naar de oogarts, orthopeed, neuroloog en psycholoog geweest. Elke arts/discipline gaf aan wat een verwaarlozing er zichtbaar is in dit meisje door haar lichamelijk problemen waar tot nu toe weinig tot niets aan is gedaan. Fijn om ook op dit gebied Ana te kunnen helpen, ze draagt nu een bril en binnenkort zal ze aangepaste schoenen gaan krijgen. We zijn een plan voor Ana aan het maken met wat ze op medisch gebied nodig heeft, tot nu toe konden we de ct scan en bril voor haar bekostigen, nu zullen de kosten echter gaan oplopen. Als iemand zich geroepen voelt een steentje bij te dragen aan de medische kosten voor Ana dan is dit erg welkom. Wanneer je ons een berichtje stuurt dan vertellen we graag meer over de te verwachtte behandeling.


Het huis

Ook rondom het huis zijn er ontwikkelingen. Stichting Obed is sinds een aantal maanden in onderhandeling met de eigenaresse van het huis om te kijken naar de mogelijkheid om het te kopen.
Helaas is er tot nu toe niet tot een goede overeenstemming gekomen. Inmiddels is er een ander huis op het oog in het stadje Codlea. Dit is een vrij nieuw huis, met genoeg ruimte die we nodig hebben in en om het huis om de visie voor het gezinshuis te kunnen verwezenlijken. De stichting onderzoekt op dit moment de mogelijkheden om het mogelijk te maken dit huis te kopen. We zijn benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen..
---
Nederland

Begin juli zijn we naar Nederland geweest voor de Bruiloft van Rianne haar zusje. Het was een kort bezoek maar erg fijn om familie een vrienden weer even te zien!

Op zaterdag 9 juli hebben we een ontmoetings/ informatiemiddag en veiling georganiseerd. De opbrengst van de veiling is voor de aanschaf van een 9 persoons- busje voor ons project. Het was een gezellige middag en een mooi begin voor het busje!
---
De groepen

Nadat we begin juli terugkwamen van ons bezoek in Nederland hebben we drie groepen kunnen ontvangen bij ons thuis.

De eerste groep waren vier Amerikaanse jongvolwassenen. Zij kwamen via de organisatie Touch the World. Zij hebben in de kerk in Braşov geholpen, in het romadorp in Codlea en deels bij ons thuis.

Daarna kwam er een groep van 17 jongeren vanuit een kerk in Groningen. Een deel van de jongeren waren twee jaar geleden ook bij ons in de zomer geweest. Leuk om hen weer terug te zien! Zij hebben zich voornamelijk bezig gehouden met het kinderwerk in het romadorp in Codlea, het uitdelen van voedselpakketten, ze hebben een dag geklust in het opvanghuis waar de meisjes wonen en ze hebben geklust bij ons thuis.

En de laatste groep waren de 15 jongeren uit onze kerk in Heerde, zij verbleven zo’n twee weken bij ons, een deel van de groep had de focus op praktisch werk. Zo hebben ze het projecthuis in het romadorp geïsoleerd! Deze groep heeft een dagje dierentuin voor de romakinderen van het zigeunerdorp (er waren zo’n 40 kinderen mee) mogelijk gemaakt. Een deel heeft zich beziggehouden met kinderwerk in het Romadorp en het werken aan projecten in en rond het huis!

We zijn blij dat we deze groepen konden ontvangen en hoe ze het project in het romadorp van de organisatie casa pearla hebben kunnen ondersteunen. De kinderen hebben ervan genoten!
Daarnaast zijn er ook veel leuke en nuttige dingen voor in en rondom het huis gemaakt.
---
Feest! ‘La mulţi ani Andreea şi Benjamin!

Twee weken geleden hadden we een echte feestweek! Andreea is op 7 september 4 jaar geworden! Dit zal haar eerste verjaardag zijn geweest die echt gevierd werd, we hebben een gezellige dag gehad!
En vrijdag 9 september was Benjamin jarig, alweer 2 jaar geworden! Benjamin was al goed in de feeststemming, steeds zong hij het Roemeense verjaardaglied.
---
Duplo en XL lego blokken gesponsord door Veldhuis advies!

In februari kwam de actie van Veldhuis advies onder onze aandacht, iedere relatie van veldhuis advies kreeg de mogelijkheid om voor of namens een kind een wens in te dienen.

Dit zagen we als een mooie mogelijkheid om een wens in te dienen voor de meisjes aan wie we weekendopvang bieden en onze kinderen. Onze wens was een pakket XL lego blokken waar de kinderen buiten mee kunnen bouwen.

Wat leuk toen we in het voorjaar te horen kregen dat deze wens in vervulling gebracht zou worden! Tijdens de zomer werden de XL legoblokken bezorgd en begin september kregen we op een zondagmiddag bezoek van vier medewerkers van Veldhuis advies. We hebben een goede en gezellige tijd samen gehad, daarnaast werden de kinderen nog meer verwend met een doos vol duplo blokken, dit viel ook erg in de smaak!

We zijn Veldhuis Advies erg dankbaar voor het in vervulling brengen van deze wens! De kinderen genieten ervan!

http://50wensen.nl/wish/grote-speelblokken/
---
Dank en gebedspunten

• We zijn dankbaar dat David, Ana en Andreea het weer naar hun zin hebben op school na 3 maand zomervakantie.

• We zijn dankbaar dat Ana en Andreea afgelopen zomer hier om de week waren. We hebben veel tijd met hen door kunnen brengen en mooie ontwikkelingen mogen zien!



• We vragen gebed voor het proces rondom het huis

• Wilt u ook bidden voor de gezondheid van de kinderen en dat we de nodige zorg voor hen kunnen krijgen en dat er voorzien zal worden in de benodigde financiën hiervoor.

• Wilt u ook meebidden voor een grotere auto. We zijn enorm blij met onze auto maar zoals ook in eerdere nieuwsbrieven benoemd passen we met ons allen niet in onze huidige auto.

• Voor Rianne nu ze zwanger is, voor bescherming en zegen voor dit kleintje.

• Danny is begonnen met nieuwe medicatie tegen psoriasis, dit lijkt al wat effect te hebben, we bidden dat het nog betere resultaten zal geven. Hij zit nu in de opbouwperiode van dit medicijn.

Bedankt voor jullie interesse en betrokkenheid!

Groeten van ons allemaal!

Auteur: Reporter Creer datum: 9-12-2016 18:24:49
Hallo allemaal,

Hoe gaat het met jullie?

Hier zijn we druk met de voorbereidingen voor ons vertrek naar Nederland, morgen is het al zover! We zullen tot begin januari in Nederland zijn. En als alles meewerkt zal Danny volgende week Ana en Andreea op gaan halen om samen naar Nederland te reizen.

Dat de meisjes naar Nederland kunnen komen in de kerstvakantie wordt medemogelijk gemaakt door de organisatie ‘Hope 4 Kids’. Samen met een groep van zo’n 40 kinderen uit verschillende opvanghuizen in Roemenië, zullen de meisjes meereizen en in Nederland zijn van 16 december tot 9 januari. Deze groep kinderen worden ondergebracht bij Nederlandse gastgezinnen. En de meisjes verblijven bij ons.

Hierbij onze reisplanning:

Zaterdag 10 december:
Danny, Rianne, David en Benjamin naar Nederland, samen met Gerrit-jan (hij is een weekje bij ons)

Woensdag 14 december:
Danny vliegt terug naar Roemenië om samen met de meisjes te reizen.

Vrijdag 16 december:
Danny vliegt met de meisjes samen met de organisatie ‘Hope 4 kids’ naar Nederland.

Donderdag 5 januari:
Danny vliegt samen met David en Benjamin naar Roemenië.

Maandag 9 januari:
Rianne vliegt samen met Ana en Andreea en Hope 4 kids naar Roemenië.

Onze tijd in Nederland zal de eerste week in het teken staan van de bruiloft van Rianne’s oudste zus, zij zullen de bruiloft bij Rianne’s ouders houden (waar wij verblijven) en alles wordt zelf georganiseerd, erg mooi!

Daarnaast hopen we veel van jullie te kunnen ontmoeten, we hebben er zin in om jullie weer te zien!
Voor Ana en Andreea zal het een hele happening zijn, alles zal nieuw voor hen zijn, dus we willen rustig kijken hoe zij het doen en afhankelijk hiervan onze afspraken plannen.
---
Medische traject van Ana

In onze vorige nieuwsbrief hebben we geschreven over Ana en de zorg die er voor haar nodig is. We vertelden over één van de noden, de brace en aangepaste schoenen met daarbij een vraag om financiële ondersteuning. Na deze nieuwsbrief is er een mooi bedrag aan giften voor Ana binnengekomen! Ieder die een steentje heeft bijgedragen, ook via deze weg Hartelijk Bedankt!!

Door deze giften konden we een brace en aangepaste schoenen laten aanmeten voor Ana (deze zijn in januari klaar). Ana loopt continue op haar tenen, haar hele houding lijdt hieronder, ze klaagt regelmatig over rugpijn, we hopen dat deze hulpmiddelen het haar een beetje gemakkelijker zullen maken. Daarnaast hebben we een second opinion gehad bij een orthopeed in een privekliniek, deze heeft foto’s van Ana haar voeten/benen gemaakt en concludeerde dat ze een operatie nodig heeft aan haar achillespees, deze is tekort waardoor ze op haar tenen loopt. We hebben besloten dat deze operatie gedaan zal worden wanneer ze volledig bij ons woont, omdat het opvanghuis waar ze nu woont in onze ogen niet voldoende veiligheid aan haar biedt om deze operatie te ondergaan met de nodige nazorg en speciale begeleiding die Ana hierin nodig heeft. Tot de operatie zal ze de brace en schoenen gebruiken.

Verder staat Ana nu onder behandeling van een kinderarts. Inmiddels zijn haar bloed, hart, buik en longen onderzocht. Vanwege hoge bloedsuikers zijn we doorverwezen naar een diabetesarts om te kijken of Ana diabetes heeft. Wanneer we terug zijn in Nederland zal er verder onderzocht worden of Ana het syndroom van Jeune heeft, hier blijkt ze als baby voor te zijn gediagnosticeerd maar de opvolging hiervan lijkt te zijn verwaarloosd.

Het was een intensieve tijd voor Ana met de ziekenhuisbezoekjes, maar wat heeft ze het goed gedaan!
---
Cystic fibrosis centrum

Onlangs hebben we contact gehad met het cystic fibrosis centrum in Utrecht, hier kunnen we terecht voor een afspraak om meer informatie te krijgen over taaislijmziekte. Doordat Andreea taaislijmziekte heeft en in Roemenië bij veel doctors het geven van informatie nog niet zo vanzelfsprekend is, lopen we regelmatig tegen vragen aan. We zijn blij dat we hier met onze vragen terecht kunnen!
---
Benefietconcert

Op zaterdag 26 november heeft er een benefietconcert plaatsgevonden waarbij de opbrengst bestemd was voor stichting Obed! Een erg mooi initiatief! Het koor ‘Grace and Glory’ heeft een vrolijke muzikale invulling gegeven aan de avond. Al met al is er een bedrag van €2000,- opgehaald!

Ook via deze weg willen we iedereen die hierin heeft meegeholpen en aanwezig was heel hartelijk bedanken!!
---
Pleegzorgproces Ana en Andreea

In juni hadden we een brief van de kinderbescherming ontvangen waarin werd aangeven dat we pleegzorg kunnen doen als we 5 jaar in Roemenië wonen. Er werden een aantal wetten in deze brief aangehaald. In de eerste instantie hadden we ons na deze brief erbij neergelegd dat we de komende 2 jaar nog geen pleegzorg kunnen doen. In de afgelopen maanden zijn er echter verschillende mensen geweest die hebben meegekeken naar deze brief, waaronder een advocaat gespecialiseerd op kinderen, het blijft voor ons naar voren komen dat onze situatie een grijs gebied is. De wetten die in de brief zijn genoemd laten niet zwart of wit zien dat we geen pleegzorg kunnen doen in onze situatie. Daarom, met de meisjes voor ogen, en alles eruit te willen halen wat we kunnen voor hen, hebben we besloten om verder te gaan met een rechtszaak.

Deze maand zal de advocaat die ons tot zover heeft willen helpen, de zaak voorleggen aan de rechter. Bijzonder is dat de advocaat dit alles voor niets wil doen! Ze is een schoonzus van onze taaldocent Diana, ze is erg betrokken met ons, dit is zo’n zegen.

We willen jullie vragen, degenen die dit gewend zijn, om de komende weken mee te bidden voor de rechtszaak, voor de meisjes.
Verdere dank en gebeds punten:

• We zijn erg dankbaar dat de zwangerschap van Rianne zo voorspoedig verloopt! Eind februari is de uitgerekende datum, we hebben een goede plek in een Roemeens ziekenhuis gevonden waar de bevalling kan plaatsvinden. Willen jullie meebidden om bescherming en zegen voor dit prachtige wonder.

• Danny zijn huid is de laatste tijd rustig, de behandeling die hij nu heeft tegen psoriasis met tabletten lijkt goed effect te hebben!

• David zijn school is een gebedspunt voor ons momenteel. Het systeem is hier zo dat kinderen vanaf 3 jaar naar een ‘gradinita’ gaan t/m 6 jaar, dit is een soort peuter/kleuterschool.
De gradiniţa is verdeel in ‘groep klein’, ‘groep middel’ en ‘groep groot’. David begon vorig jaar in groep klein en had het goed naar zijn zin. Doordat er te weinig leerlingen zijn hebben ze de groepen gemixt. Nu zit hij in een groep met veel 6 jarigen, waar het niveau meer ‘groep groot’ is. David is net 4 jaar geworden en het feit dat hij tweetalig wordt opgevoed maakt dat hij niet goed op zijn plek zit in deze groep. Na ons verblijf in Nederland willen we gaan kijken welke plek het beste is voor ons mannetje. Willen jullie meebidden voor wijsheid hierin?

• Voor de gezondheid van Ana en Andreea.

• Voor de (vlieg)reizen en dat het allemaal voorspoedig zal verlopen met de documenten voor de meisjes om via de organisatie ‘hope 4 kids’ in Nederland te komen.



Dit was het weer, we gaan nog even verder met de laatste spullen inpakken! We hopen jullie snel te zien!

Bedankt voor jullie interesse, betrokkenheid en gebed, dit betekent veel voor ons!

En verder is onze wens voor ieder van jullie:
Groeten
Danny, Rianne, David, Benjamin, Ana en Andreea

David is 4 jaar geworden!!!


Auteur: Reporter Creer datum: 21-04-2017 20:11:14
Hallo allemaal,

Hier weer een berichtje vanuit Ghimbav!

Onze laatste nieuwsbrief is in december geweest, wat is er weer veel gebeurd zeg! We hebben samen met de kinderen, en ja! met Ana en Andreea erbij! Een heerlijke tijd gehad in Nederland. Het begon met de bruiloft van onze (schoon)zus en zwager, een prachtige dag van twee hele gelukkige mensen. Mooi om te zien! Het was fijn om veel van jullie weer ontmoet te hebben, David en Benjamin genoten van het spelen met hun nichtjes . En Ana en Andreea, ze deden het zo goed! Voor hen is het heel wat geweest, in een vliegtuig, een ander land, logeren in een ander huis. Maar ze hebben het heel fijn gehad. De laatste dag van ons verblijf in Nederland vroeg Ana ‘waarom is de vakantie nu voorbij?’ Ze had maar al te graag langer willen blijven. We zijn dankbaar dat met hulp van de organisatie ‘hope for kids’ ze toch mee konden naar Nederland!



En dan natuurlijk het grote nieuws dat ons prachtige meisje Emily Joy is geboren! Op 4 februari verraste ze ons, drie weken eerder dan verwacht, maar sterk en kerngezond. Ze is inmiddels alweer 11 weken oud, wat zijn we blij en dankbaar om haar bij ons in het gezin te hebben, ze is een rustig en tevreden meisje en begint steeds meer haar mooie lachje te laten zien. In de week dat Emily Joy werd geboren waren Ana en Andreea bij ons omdat ze vakantie hadden, we denken dat het zo moest zijn, net als de jongens hebben ze alles helemaal meegemaakt.
---
De rechtzaak

Afgelopen week hebben we bericht gekregen dat op 4 mei de zaak van de meisjes wordt voorgelegd aan de rechter. Spannend! Het is bemoedigend om te zien dat verschillende artsen, psychologen en instellingen waar de meisjes regelmatig een bezoek aan brengen (dagopvang en hospice) mee hebben willen werken aan brieven ten positieve voor de zaak van de meisjes dat ze bij ons komen wonen.
We bidden en hopen op een positieve uitspraak!
---
De bus!

Door het bedrag wat is opgehaald met de veiling afgelopen zomer en twee grote giften konden we eind februari een mooie 9-persoonsbus aanschaffen! Hier zijn we ontzettend blij mee en dankbaar voor!
---
Cursus kinderpsychologie

Inmiddels komen Ana en Andreea sinds 1 jaar en 4 maanden bij ons in de weekenden en de vakanties. We hebben veel mooie veranderingen mogen zien en we zien ze groeien en opbloeien. Daarnaast zijn er ook nog genoeg pittige momenten, gedragingen en uitingen ten gevolge van alles wat ze tekort zijn gekomen de eerste jaren van hun levens. We zien het als een voorrecht om in hun te mogen investeren, om ze liefde, tijd, geduld en aandacht te geven en ook om ze Gods liefde voor hen te helpen ontdekken. We zien het als onze taak om de zorg voor de meisjes, net als voor onze eigen kinderen zo goed mogelijk te doen. Vandaaruit ontstond het verlangen om verdieping te krijgen d.m.v. een studie. Danny is daarom begonnen met een thuisstudie kinderpsychologie van NTI. De studie neemt ongeveer 5 uur per week in beslag en duurt 8 maanden.
---
Stichting Love in action

Inmiddels hebben we samen met Florian en Mirabela (uit de kerk) en onze taaldocent Diana een Roemeense stichting opgezet, genaamd ‘Love in action’. Deze Roemeense stichting is nodig om de verschillende projecten die we (willen) doen hier in Roemenië onder te gaan brengen, daarnaast vergroot het de betrouwbaarheid bij instellingen en Roemenen waar we mee samenwerken om een Roemeense stichting achter ons te hebben.
---
Medisch traject Ana en Andreea

Ana is onder controle bij een kinderarts, er zijn sinds de zomer veel onderzoeken gedaan van haar hart, buik, longen, ogen en haar benen. We hebben meer duidelijkheid gekregen over haar gezondheidssituatie. De kinderarts heeft ons nu doorverwezen naar een kinderneuroloog. De kinderneuroloog wil kijken wat de oorzaak kan zijn van Ana haar achterstand en op welke gebieden ze verder geholpen kan worden.

Andreea heeft een tijdje geleden weer in het ziekenhuis gelegen vanwege een luchtweginfectie. Tijdens de week in het ziekenhuis is ze 7 keer op een vreemde manier achterovergevallen. Ze hebben onderzoek hiernaar gedaan maar er is geen neurologische oorzaak gevonden. Mogelijk wordt het vallen veroorzaakt door stress en angst. Dit vallen is tot nu toe (voor zover wij weten) alleen in het ziekenhuis gebeurd.
---
Schoolpakkettenactie!
Schoolpakkettenactie!

Dit jaar organiseren we weer een schoolspullen actie.

Ons doel is om aan 100 kinderen een schooltas te geven met spulletjes die zij nodig hebben voor het komend schooljaar.

Danny is betrokken bij een naschoolse opvang in de omgeving. Hier komen dagelijks kinderen na schooltijd om begeleiding te krijgen bij huiswerk en daarnaast worden er gezellige activiteiten gedaan. Deze begeleiding is essentieel voor de kinderen en hun toekomst. Omdat veel gezinnen te weinig financiele middelen hebben om alle schoolspullen aan te schaffen, willen we daar bij helpen.
Wil(t) jij(u) ons ook helpen?

De volgende spullen willen wij in een pakket doen:
Etui, Liniaal set, Puntenslijper, Gum, Lijmstiften, Nietmachine met doosje nietjes,Schaar, Passer, Vulpen met doosje vullingen, Balpennen, Potloden zwart, Set kleurpotloden, Set viltstiften, Waterverfset (blikje of doosje), Documentenmap, Snelhechters, Schrijfblokken, Schriften lijn A5, Schriften lijn A4, Schriften kleine ruit A4.

Jij/U kunt helpen door deze artikelen (of een deel) aan te schaffen, of een financiele bijdrage is welkom!
Dit kan op het IBAN nummer van Stichting Obed, NL89 RABO 0302 4139 95, o.v.v. Schoolpakkettenactie.

We zijn blij met elke bijdrage!
---
Dank en gebedspunten:

Er is veel om dankbaar voor te zijn, natuurlijk de geboorte van Emily Joy, en de geweldige hulp die we hebben gekregen van verschillende mensen om ons heen zoals Gera, Jolanda Wijnbergen en onze families die op bezoek zijn geweest.

David is in januari naar een andere kleuterschool in Codlea gegaan omdat hij op de kleuterschool bij ons in Ghimbav niet meer op zijn plek zat. Deze overplaatsing heeft hem enorm goed gedaan. Hij gaat weer met plezier naar school en we zien dat hij beter in zijn vel zit. Dit te zien, maakt ons enorm dankbaar!

Gebedspunten:
- De rechtzaak op 4 mei
- Voor Andreea en haar gezondheid, het vallen
- Voor de verdere medische onderzoeken bij Ana

Bedankt voor jullie interesse, betrokkenheid en gebed, dit betekent veel voor ons!

Groeten van Danny, Rianne, Ana, Andreea, David, Benjamin & Emily Joy
Auteur: Reporter Creer datum: 16-03-2018 21:52:58 Laatst gewijzigd: 16-03-2018 22:03:59
Hoi allemaal!

Hier weer een berichtje vanuit Ghimbav. We hopen dat het goed met jullie gaat. Hier maken we het inmiddels weer goed, we hebben veel ziekte gehad in het gezin de laatste weken, beginnend met ontstoken amandelen bij de meiden, opgevolgd door een opname van Emily Joy in het ziekenhuis vanwege beginnende uitdroging bij een flinke buikgriepvirus, dit virus pakten David, Benjamin en Rianne ook mee, een flinke pseudokroep aanval bij Benjamin en vervolgens ontstoken amandelen bij David en Rianne. Wij hebben ons portie dus wel gehad!
Maar afgelopen weekend hebben we hier heerlijk kunnen genieten van het voorjaarszonnetje, koffie en ranja drinken buiten, de tjilpende musjes om ons heen, dat hadden we gemist, we hebben weer mooi weer nodig! En dan te bedenken dat er begin vorige week nog sneeuw lag. We hebben ons er weer over verbaasd hoe plotseling de winter is vertrokken en plaatsgemaakt heeft voor het voorjaar. Maar laten we ook maar niet te vroeg juichen, want ‘maart roert zijn staart’ en ‘april doet wat hij wil’ en dat geld hier ook in Roemenië 😉
Voor nu genieten we gewoon lekker van de vroege voorjaarszon en ach… als er toch nog weer sneeuw komt, nou ja dan maken we gewoon nog maar weer een sneeuwpop met de kinderen!

Gezinsleven

Inmiddels wonen de meisjes alweer 4 maanden bij ons. En het gaat goed! Het is een hele overgang geweest, ineens een gezin met 5 kinderen. Het is druk, ja dat kun je wel zeggen! Om 6 uur s’ochtends gaat de wekker, na het ontbijt en de kinderen te hebben klaargemaakt zit één van ons met Andreea, David en Benjamin in de bus richting hun kleuterscholen in Codlea. Vervolgens vertrekt de ander samen met Emily Joy en Ana naar Braşov, daar bevindt zich de school van Ana, het speciaal onderwijs.
De ochtendspits blijft nog een uitdaging, vooral voor de twee kleine slaapkopjes onder ons Andreea en Benjamin 😉 maar dat zullen meerdere ouders vast herkennen.
Doordat de scholen in Codlea en Braşov zijn, zijn we veel heen en weer aan het rijden. Maar het is daarentegen de moeite waard, want we kunnen zeggen dat elk van hen; David, Benjamin, Andreea en Ana op een fijne plek zitten, waar ze met plezier naar toe gaan. En dat is zo belangrijk voor een kind.


Het is mooi om te zien, hoe de kinderen al zo vertrouwd zijn met elkaar. Ze zijn echt als broertjes en zusjes, met de daarbij behorende kinderruzietjes maar ook het urenlang met elkaar kunnen spelen, ze hebben een enorme fantasie, soms hebben ze s’morgens ‘geen tijd’ om naar school te gaan omdat ze helemaal in hun spel zitten.


Opblijven en samen een spelletje doen is een feest.

We zijn inmiddels helemaal gewend aan de nieuwe situatie met de meisjes, het brengt ook op een bepaalde manier rust met zich mee. Niet meer de vraag wanneer ze volledig bij ons kunnen wonen, ze niet meer elk weekend achter te hoeven laten in het opvanghuis. En deze rust zien we ook terug in Ana en Andreea, het lijkt voor hen al zo normaal te zijn om bij ons te wonen, alsof het nooit anders is geweest. Dat is bijzonder om te zien.
Blogs en de Roemeense opvanghuizen
Het is ons voornemen om meer van ons leven hier te delen d.m.v. het schrijven van blogs op onze website: www.danny-rianne.nl.
De afgelopen periode zijn er twee blogs geschreven, één over Andreea en één over een meisje die Rianne wekelijks bezoekt in het opvanghuis, een verdrietige situatie en tegelijkertijd is dit zo de realiteit hier in Roemenië.
Blog Sylvia
Blog Andreea

Er zijn in Roemenië ongeveer 57.000 kinderen die zonder hun ouders opgroeien, elk met hun eigen verhaal. Meer dan 19.000 van deze kinderen en tieners leven in veelal grootschalige opvanghuizen, met een verhaal dat overeenkomsten heeft met het meisje ‘Sylvia’ waar in de blog over geschreven is. Samen met Sylvia, verblijven er nog ruim dertig andere kinderen op de afdeling in het opvanghuis waar zij woont, het grootste deel van deze kinderen op de afdeling komen bijna nooit uit bed. Dit zijn allemaal kinderen met beperkingen en/of een ziekte. Juist deze groep met kinderen zijn zo kwetsbaar, bijna niemand neemt het voor hen op. Er gebeuren in veel opvanghuizen vreselijke dingen, er is agressie en misbruik door medewerkers maar ook kinderen en jongeren onderling. Veel meisjes zoals Sylvia, met een beperking kunnen er niet over praten. Hun lichaamstaal spreekt voor mensen die deze kinderen opzoeken echter genoeg.. Maar wie zoekt hen op? Wie verteld hun verhaal?

We hopen mede door deze blogs voorzichtig hun verhaal te vertellen. Een stem te zijn voor zij die geen stem hebben.
Er is iets wat we graag met jullie delen…
We hebben namelijk hulp nodig! Want we hebben dromen, die dromen hebben ervoor gezorgd dat we vier jaar geleden zijn verhuisd naar Roemenië met zoals veel van jullie wel weten, als doel voor ogen om een gezinshuis op te zetten voor kinderen die zijn achtergelaten door hun ouders. Naast en door het openstellen van ons huis en gezin voor kinderen uit Roemeense opvanghuizen hopen we een inspiratie te zijn voor de mensen om ons heen. Het zou geweldig zijn als het gezinshuis concept een plekje krijgt in het Roemeense jeugdzorgsysteem. Zodat meer kinderen de mogelijkheid krijgen om op te groeien in een gezin.

Vandaag de dag leven er zoals genoemd ongeveer 19.000 kinderen en jongeren in grootschalige Roemeense opvanghuizen. Het is geen veilige en gezonde plek om in deze opvanghuizen op te groeien. We zien met eigen ogen hoeveel deze kinderen tekort komen. Een groot deel van de kinderen en jongeren in de opvanghuizen hebben een verstandelijke of lichamelijke beperking. We merken dat ons hart juist naar deze kwetsbare groep uitgaat. Een andere droom voor de toekomst heeft hiermee te maken (een) kleinschalig(e) huis (huizen) op te zetten voor deze kwetsbare groep, kinderen en jongeren met een ernstige handicap, ziekte en/of trauma, waarvoor het onmogelijk is om in een gezin te wonen.


We realiseren ons dat deze dromen niet klein zijn. Alleen kunnen we dit in ieder geval niet doen! We durven deze dromen te dromen omdat we geloven dat God de gever is van deze dromen. We mogen door hem gebruikt worden. Maar wie zijn wij, met ons tweetjes hier in Roemenië? We kunnen meer bereiken als we het samen met anderen kunnen doen!

En daarmee komen we terug op onze vraag, wil jij meehelpen om de toekomst van de Roemeense kinderen die zijn achtergelaten, mooier te maken?


Hoe kun je meehelpen?
Vier jaar geleden is Stichting Obed in het leven geroepen om mee te helpen deze visie te verwezenlijken. In Stichting Obed zitten fijne mensen met hetzelfde doel voor ogen voor de achtergelaten kinderen in Roemenië. Maar we hebben versterking nodig!

Concreet zijn we op zoek naar bestuurders voor de stichting. Nu het gezinshuis van start is gegaan doordat Ana en Andreea uit het opvanghuis sinds november bij ons wonen, gaan we met elkaar een nieuwe fase in. Een fase waarin we letterlijk en figuurlijk het gezinshuis verder gaan opbouwen. Ga jij met ons verder in dit mooie en uitdagende avontuur?

Misschien voel je er wel wat voor om mee te helpen maar is bestuurder zijn niets voor jou? Er zijn andere manieren waarop je kunt helpen 😊 je kunt als vrijwilliger betrokken zijn!
We zijn bijvoorbeeld op zoek naar mensen met kluservaring die heel concreet mee willen helpen in de verbouwing van het huis. Dit kan in groepsverband maar ook individueel of met een paar mensen samen door bijvoorbeeld een periode van een week of meerder weken bij ons te komen en te helpen met de verbouwing.

Verder zijn we op zoek naar mensen die (een) actie(s) willen opzetten in Nederland om de verbouwingskosten en de kosten voor de zorg voor de meisjes financieel te helpen ondersteunen.
Bijvoorbeeld door samen met jouw vrienden, school, werk, vereniging, club of kerk een actie te doen.

Of ken jij iemand in jouw omgeving waarvan je denkt dat hij/zij hier interesse voor heeft? Geef het nieuws door.

De focus voor de komende periode ligt op het werken aan een breder netwerk als stichting zijnde, acties en projecten opzetten t.b.v. fondswerving voor het gezinshuis en daarnaast praktisch, de verbouwing van het gezinshuis in Roemenië.

Ben je nieuwsgierig geworden, heb je interesse of wil je graag meer informatie? We komen graag met je in contact! Stuur ons een berichtje of neem contact op met Joke de Beer, voorzitter van Stichting Obed. voorzitter@stichtingobed.nl

Dankpunten en gebedspunten

We hebben veel om dankbaar voor te zijn; hoe de meisjes hun plekje in ons gezin hebben gevonden en dat het goed gaat onderling met de kinderen. Hoe David, Benjamin en Emily-Joy omgaan met het feit dat de meisjes in ons gezin wonen, ook voor hen is het inmiddels zo normaal geworden. Een ander punt waar we dankbaar voor zijn is de tijd die we kunnen investeren in de kinderen in het opvanghuis. We merken dat hierdoor onze visie op ons werk en leven hier in Roemenië aangescherpt wordt. We zien verwachtingsvol uit naar wat gaat komen.
Tegelijkertijd raakt de nood van de kinderen en tieners in de Roemeense opvanghuizen ons diep. En zouden we zoveel meer willen doen, meer kinderen en tieners op een bepaalde manier willen helpen. Dit geeft soms een gevoel van machteloosheid. We worden uitgedaagd om deze nood steeds weer bij onze Hemelse Vader te brengen, in het vertrouwen dat Hij ons leidt in de manier waarop we kunnen helpen.
Willen jullie meebidden voor het volgende;
voor kinderen zoals Sylvia, welke opgroeien zonder liefdevolle ouders, dat ze hun Hemelse Vader zullen kennen en Zijn onvoorwaardelijke liefde zullen ervaren in hun levens.
Voor het papierwerk en de vergunningen voor de verbouwing van het huis. Tot nu toe verloopt het erg traag. Bidt mee dat de juiste mensen mee zullen werken in het proces en deuren geopend worden.
Voor nieuwe bestuurders in Stichting Obed.
Voor vrijwilligers voor het opzetten van acties of daadwerkelijk komen om te helpen tijdens de verbouwing.
Bescherming en gezondheid van ons gezin.
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier