Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: Reporter
Creer datum:
9-06-2015 11:30:38
Laatst gewijzigd:
9-06-2015 11:45:09
Hoop-voor-Noord 2015
B ESTE MENSEN ,
Een hartelijke groet uit Amsterdam!
Het voorjaar is uitbundig aanwezig; de bloemen
bloeien, de vogels hebben hun nesten gebouwd en de
eieren worden uitgebroed. Elk jaar weer denk ik: wat
zijn jaargetijden toch een mooi symbool van hoe het
in de kerk ook gaat. Er zijn periodes van uitbundige
zonneschijn (iedereen is blij en dankbaar), van herfst
(tegenslag en regen) en van winter (tanden op elkaar,
doorzetten). Maar het voorjaar is het mooist (vind ik):
alles leeft. En bloeit. En toont nieuw leven. In een
vergadering van het leidersteam bespraken we het
pas: niet eerder hebben we in een voorjaar zveel
doop- en belijdenisdiensten gehad. Niet minder dan 6
volwassen dopelingen en 3 geloofsbelijdenissen; en
dan staan er k nog mensen klaar, die zoeken en
tasten maar overduidelijk al zo gegroeid zijn en zo
dichtbij gekomen zijn. God is goed! We delen dit graag
met jullie, zodat je mee kunt danken en verwonderd
bent over Gods verder gaande werk. Met n van de
dopelingen staat in deze nieuwsbrief ook een
interview.
Tegelijk zit er achter zulke cijfers enorm veel werk.
Natuurlijk bieden we cursussen en trainingen aan,
maar cht discipelschap en cht ingaan om alle vragen
van zoekers en jonggelovigen... vraagt echt veel tijd en
inzet van diverse mensen. Persoonlijk vind ik dat
overigens ook het mooiste om te doen. De keerzijde is
wel dat er soms ook hele beerputten aan verdriet en
ellende open gaan... soms zoveel dat we het niet
alleen af kunnen en er ook een psycholoog of
therapeut bij inschakelen. En er zijn ook tegenvallers.
Mensen die enthousiast mee deden, maar door de
omstandigheden toch weer foute (domme...) keuzes
maken. Terwijl je het hen, als je de situatie bekijkt,
niet eens kwalijk kunt nemen. Mensen zijn z
getekend door hun verleden.
Er is ook veel strijd. Juist rondom doop en belijdenis
merken we elke keer weer dat de duivel niet stil zit.
Soms ontstaan er vanuit het niets meningsverschillen,
onzekerheden en teleurstellingen bij de kandidaten.
Middels het koppelen aan een ‘buddy’ (tevens
gebedsmaatje) proberen we daar goed mee om te
gaan.
Inmiddels is in de wijk het Blauwe Zand (Tuindorp
Buiksloot) een buurtkamer van Hoop voor Noord
geopend. Cor en Hanneke den Boer uit Houten
hebben zich in Amsterdam gevestigd in een grote
woning, die door de woningbouwvereniging in de
private sector verhuurd wordt. Ze wonen op de 1 e en
2 e verdieping, waardoor er op de begane grond een
‘buurtkamer’ is ontstaan. Hier worden maaltijden, een
inloop, gebed en pastorale ontmoetingen gehouden.
We zijn er blij mee en zien uit naar wat God wil gaan
doen in deze ‘witte’ volksbuurt, waar veel onvrede
heerst en veel familievete’s zijn. Dankbaar zijn we ook
voor het feit dat meerdere giftgevers dit mooie
project mogelijk hebben gemaakt en maandelijks
bijdragen in de kosten (zoals de huur).
Dank voor alle steun die we ontvangen! Blijven jullie
bidden voor zoveel mensen die we hebben leren
kennen, maar ook zovelen die we (nog) niet kennen?
En wees een licht... op je eigen plek.
Een hartelijke groet, namens Hoop voor Noord,
Jurjen ten Brinke
evangelist / voorganger

Maak kennis met ... dopeling Kim

Ik kende niemand en mijn man moest gewoon werken. Dus ik
bracht hele dagen alleen thuis door.

Hoe ben je in Amsterdam terecht gekomen?

“Dertien jaar geleden ben ik naar Japan gegaan om te
studeren. Daar heb ik mijn huidige man ontmoet en
8,5 jaar geleden ben ik naar Nederland verhuisd. Ik
raakte vrij snel na mijn aankomst in Nederland
zwanger en wij hebben nu een prachtige dochter.
Maar die eerste paar jaren in Nederland waren erg
moeilijk voor mij. Als Koreaanse in een land waar ik de
taal niet of nauwelijks sprak en mij toch vrij aan huis
gekluisterd voelde met een kleine baby.

Wanneer heb je besloten om je te laten dopen?

Doordat mijn dochtertje hele goede vriendinnen is
met een meisje uit Hoop voor Noord kwam ik twee
jaar geleden in contact met Hoop voor Noord. Vorig
jaar zomer bij de orientatiecurus hoorde ik voor het
eerst over de doop. Dat je oude leven dan zal sterven
en je weer op mag staan in een nieuw leven met God.
Maar dat was een heel moeilijk concept voor mij,want je maakt toch plannen met je leven? Ik kon mijn
leven echt nog niet overgeven aan God en vond het
ook eng. Maar God begon een proces met mij. Ik ging
steeds meer lezen in de bijbel, ging naar cursus en
kring en op zondag naar de samenkomsten. Dit
maakte dat ik niet een specifiek moment had waarop
ik besloot om mij te laten dopen, ik groeide er
eigenlijk naartoe. Als vanzelf vond ik mezelf in staat
om mijn leven aan God over te geven. Ik had besloten
om mij te laten dopen.

Hoe heb je de tijd rond jouw doop beleefd?
De twee weken voor mijn doop waren erg moeilijk. Er
was een gevecht in mij gaande waarin ik mij hardop
aan mijzelf hoorde vragen: ‘Geloof je wel echt?’ ‘Is dit
echt zo, bestaat Hij wel?’ Ik besloot dat het beter was
om er maar niet aan te denken. Die zondag wilde ik
bijna niet naar de samenkomst gaan omdat ik me
niet lekker voelde. Gelukkig was ik hulpouder bij het
kinderwerk, dus ik had geen keus!
Wat ben ik blij dat ik gegaan ben, want die
zondag vroeg iemand hoe het met mij ging. Ik was
emotioneel, maar kon eindelijk vertellen wat ik
doormaakte. Degene die met mij sprak maakte een
vergelijking met het lijden van Jezus voor hij naar het
kruis ging. Ondanks het lijden ging Hij toch.
En het leek wel of er een last van mij afviel, wat zo
voelde het voor mij ook! Het was alsof God mij een
antwoord gaf en ik Zijn vrede ontving. De rest van die
week had ik geen strijd meer.
Vanaf dat ik het besluit had genomen om mij
te laten dopen was mijn gebed dat mijn christelijke
vriendinnen uit Korea erbij zouden kunnen zijn.

Maar, God heeft een plan, want uiteindelijk was een
niet-christelijke vriendin uit Korea in de week dat ik
gedoopt ben bij mij! Ik heb mijn ervaring met haar
kunnen delen, omdat zij vroeg hoe het met mij ging
na mijn moeilijke start in Nederland. Ik vertelde haar
hoe ik vrede van God ontving toen ik Hem leerde
kennen en dat God ook in haar leven kan spreken.
Misschien heeft zij nu iets van God geproefd, daar bid
ik voor!
Hoe gaat het nu met je?
Hoe heb je de tijd rond jouw doop beleefd?
De twee weken voor mijn doop waren erg moeilijk. Er
was een gevecht in mij gaande waarin ik mij hardop
aan mijzelf hoorde vragen: ‘Geloof je wel echt?’ ‘Is dit
echt zo, bestaat Hij wel?’ Ik besloot dat het beter was
om er maar niet aan te denken. Die zondag wilde ik
bijna niet naar de samenkomst gaan omdat ik me
niet lekker voelde. Gelukkig was ik hulpouder bij het
kinderwerk, dus ik had geen keus!
Wat ben ik blij dat ik gegaan ben, want die
zondag vroeg iemand hoe het met mij ging. Ik was
emotioneel, maar kon eindelijk vertellen wat ik
doormaakte. Degene die met mij sprak maakte een
vergelijking met het lijden van Jezus voor hij naar het
kruis ging. Ondanks het lijden ging Hij toch.
En het leek wel of er een last van mij afviel, wat zo
voelde het voor mij ook! Het was alsof God mij een
antwoord gaf en ik Zijn vrede ontving. De rest van die
week had ik geen strijd meer.
Vanaf dat ik het besluit had genomen om mij
te laten dopen was mijn gebed dat mijn christelijke
vriendinnen uit Korea erbij zouden kunnen zijn.
Gemeenteweekend in Zeeland
Het was weer zover! De koffers waren gepakt, auto’s
volgeladen en lachende gezichten op Facebook – het
gemeenteweekend was begonnen. En wederom was
het een welkom weekend weg met elkaar, om
contacten te verdiepen, nieuwe dingen te leren en
van God te horen. Tijdens het weekend werden we
geleid in onze stille tijd en konden we aan de hand
van het thema ‘Ken je mij’ verschillende workshops
volgen. Vele gesprekken hebben zich voortgezet na
het weekend en enkele bijbelstudies zijn herhaald in
bijbelkringen. Na het zingen van het themalied voor
vertrek werd duidelijk dat twee nachten in een klein
dorp in Zeeland eigenlijk te kort is, want wat een
rijkdom als we met ons allen samenkomen, samen
eten, samen delen en samen God zoeken. We kijken
nu al uit naar volgend jaar!
Nu voel ik mij vooral heel
erg dankbaar. Dankbaar
dat ik Nederland ben
gekomen, want ik denk dat
ik in Korea God nooit
ontmoet had. Nu mag ik
met Hem leven. Ik ben
dankbaar voor de broers
en zussen die ik heb
gevonden in Hoop voor
Noord en de bemoediging
die zij zijn in mijn leven, ik
ben niet meer alleen. Ik ben niet perfect, en groei nog
steeds in mijn geloof. Als God mij 2 jaar geleden zou
vragen om bijvoorbeeld met mijn werk te stoppen en
voor Hem aan de slag te gaan zou ik zeker nee hebben
gezegd. Maar nu ben ik op een punt waar ik misschien
niet meteen ‘jazeker God’ zou zeggen, maar ik heb
zoveel meer vertrouwen in Hem. Ik kan me best
voorstellen dat ik in de toekomst misschien wel een
keer ‘ja’ zeg.‘’


Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier