Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: genieter
Creer datum:
7-01-2013 17:55:42
Fascinerend
In deze rubriek betoverende verhaaltjes over bijzonder gewone mensen.
Auteur: genieter Creer datum: 7-01-2013 17:58:09
Nicolae Prvu, onvermoeibaar promotor van de panfluit

Evert van Dijkhuizen

Hij zegt het een paar keer tijdens het interview. Met een schaterlach. Mijn leerlingen noemen me Papa Panfluit. De Roemeen Nicolae Prvu heeft er niet het minste bezwaar tegen. De panfluit heeft mijn leven veranderd. Ik doe niets liever dan het instrument promoten.

Het bovenraam van de rijtjeswoning in Reeuwijk gaat open. Zoekt u meneer Nicolae Prvu? Met een brede armzwaai gebaart een markante, grijze haardos zijn bezoeker achterom te lopen. In de tuin vraagt hij oprecht verbaasd: Hoe komt u aan mijn naam? Ben ik zo bekend?

De kleine woonkamer is een uitstalling van kaarten en bloemstukken. Ik ben net jarig geweest, zegt de Roemeense musicus. Hij begint te stralen. Zeventig jaar Nicolae, veertig jaar panfluit spelen in Nederland, dertig jaar hier wonen, zegt hij op zijn eigen, karakteristieke manier. Drie keer een jubileum.

Aan de muur hangt een levensgroot schilderij van Prvu. Nee, geen cadeautje. Ik heb het zelf moeten betalen. De panfluitist loopt naar de kast en haalt er een oude lp uit. Een van zijn eerste opnames in Nederland, in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Hij wijst naar de titel: Prvu speelt voor u. Een grapje van mijn vrouw.

Het zag er niet naar uit dat Prvu, geboren in het zuiden van Roemeni, panfluit zou gaan spelen. Ik ben begonnen met accordeon. Na de middelbare school kwam ik in aanraking met de directeur van een muzieklyceum. Hij vroeg of ik belangstelling had om panfluit te spelen. Ik had zo'n instrument nog nooit in m'n handen gehad, maar het leek me wel wat. Ik moest een algemeen muziekexamen doen en werd toegelaten. Vanaf dat moment heeft de panfluit m'n leven veranderd.

Prvu kreeg les van Fănică Luca aan het conservatorium in Boekarest. Een van zijn jaargenoten was Gheorghe Zamfir, net als Prvu bekend geworden als promotor van de panfluit, in heel Europa, maar zeker ook in Nederland. Contact met elkaar hebben de muzikanten niet meer. Gheorghe woont in Roemeni, ik hier, klinkt het eenvoudig.

Al tijdens zijn studie speelde Prvu in verschillende stadsensembles. Het repertoire bestond vooral uit Roemeense volksmuziek. Hij buigt zich voorover. Musicologen zeggen dat deze muziek de mooiste en de rijkst gevarieerde op de hele wereld is. Overtuigd: Dat vind ik ook.

Het spelen in de Roemeense ensembles was geen vetpot, maar bracht Prvu soms wel op plaatsen waar zijn landgenoten alleen maar van konden dromen. Ik heb opgetreden voor president Nicolae Ceausescu. Dat deze dictator in het westen van Europa een vreselijke naam heeft, begrijpt de musicus maar al te goed. Ceausescu was een communist. Hoofdschuddend: Dat kan nooit goed zijn.

Prvu was blij dat hij begin jaren zeventig via een bevriende relatie werd uitgenodigd om naar Nederland te komen voor concerten en zelfs een plaatopname. Of ons land met z'n eigen muziekcultuur wel geschikt is voor Oost-Europese muziek? Maar natuurlijk, reageert hij vol onbegrip. De Roemeen grijpt naar de glanzende panfluit naast hem op de bank en begint te spelen. Eerst melancholiek, dan virtuoos. Ondertussen kijkt hij zijn bezoeker strak in de ogen. Na een overtuigde demonstratie klinkt het vergenoegd: Wie vindt dit nou niet mooi?

Zijn optredens in Nederland leidden ertoe dat Prvu werd gevraagd in ons land te komen wonen. Begin jaren tachtig hebben mijn vrouw en ik die stap gemaakt. Vooral omdat het leven in Roemeni op dat moment slecht was. Het echtpaar streek neer in Reeuwijk. Aanvankelijk in een appartement. Hij begint te lachen. De buren zeiden: Je speelt mooi, maar je maakt te veel lawaai.

Cadeautjes
In 1987 richtte Prvu zijn eigen ensemble op, bestaande uit zes Roemeense muzikanten die onder meer taragot (een houten blaasinstrument dat lijkt op een klarinet, maar de klank heeft van een saxofoon), viool en accordeon spelen. Het gezelschap trok het land door om muziek van eigen bodem aan de man te brengen, maar ook Russische en Hongaarse volksmuziek en zigeunermuziek.

We werden uitgenodigd in theaters, concertzalen, studio's, maar ook op bedrijfs- en personeelsfeesten, blikt Prvu terug, die vanwege zijn leeftijd nauwelijks meer concerten geeft. Ik hoefde eigenlijk nooit zelf iets te organiseren, concludeert hij dankbaar. De uitnodigingen voor optredens kwamen altijd als cadeautjes naar me toe. Net als de plaat- en de cd-opnames.

De panfluitist staat op, loop naar de schuur naast zijn huis en komt terug met een donker koffertje. Kijk, hier zitten ze in. Allemaal cd's. Elke twee jaar heb ik er wel n gemaakt. Met mijn ensemble, maar ook met iemand als organist Klaas Jan Mulder. Hier is-ie. Panfluit, orgel en harp. Een prachtige combinatie.

Dertig jaar lang was Prvu onvermoeibaar in de weer om fans te winnen voor zijn favoriete instrument. Niet alleen door concerten en opnames, maar ook via zijn leerlingen. Hij gaf les aan het Haagse muziekinstituut Het Korenhuis en aan het Muzieklyceum in Hilversum, tot dit fuseerde met het Amsterdamse conservatorium. Ik heb de bekende panfluitspelers van nu allemaal op les gehad, zegt hij niet zonder trots. Noortje van Middelkoop, Liselotte Rokyta-Fennema, Matthijs Koene, Gerard Rijken van Olst: ik heb hen opgeleid. Het zijn allemaal prima spelers geworden. Matthijs is een wat andere kant opgegaan; hij speelt veel moderne muziek.

Nog steeds geeft Prvu les, aan zeventien kinderen. In Katwijk, maar ook bij hem thuis. Ik vraag 10 euro per les. Dat is niet veel. Het gaat mij ook niet om het geld, maar om de promotie van het instrument.

Hij laat z'n muziekkamer op de eerste verdieping zien. De muren zijn behangen met foto's en krantenknipsels van concerten en presentaties. Die ene keer zal hij niet snel vergeten. Ik moest spelen bij een officile gelegenheid waar ook prinses Mxima bij was. Toen ik aan een tango begon, werd ze helemaal enthousiast. Ze kwam na afloop met open armen naar me toe.

Op een plank aan de muur staan panfluiten in soorten en maten: van een sopraan met 13 pijpen tot een bas met 25 pijpen. Prvu pakt er een en geeft opnieuw een demonstratie. Uit het hoofd speelt hij Bachs Badinerie, gevolgd door een Roemeense Romanze.

Sommige mensen denken dat panfluit spelen heel makkelijk is. Iedereen kan lachen en spugen, zeggen ze. Maar daar red je het niet mee. Een van de problemen van de panfluit is dat je geen halve toonsafstanden hebt. Die moet je zelf maken door het instrument te kantelen. Met een lach: Als ik meisjes op les heb, zeg ik wel eens: Zoek een vriendje. Veel kusjes geven is goed voor je blaastechniek.

Moeder
Wat Prvu boeit in de panfluit? De mooie, warme klank. De panfluit is van bamboe gemaakt. Dat hoor je. Dat klinkt anders dan een instrument van metaal, zoals een dwarsfluit. De panfluit is het oudste blaasinstrument op de wereld en komt uit China. Via Perzi is het instrument in Europa beland. In Roemeni is het de moeder van alle muziek geworden. Mede door het werk van Constantin Arvinte. Hij is de grootste componist van Roemeni en heeft de volksmuziek van mijn land op papier gezet.

Twee keer werd Prvu onderscheiden. In 2000 als ridder in de Orde van Oranje-Nassau, in 2011 door de Roemeense ambassade. Hij pakt de officile oorkondes erbij. Ik heb als panfluitspeler de Nederlandse muziekcultuur verrijkt, zeiden ze bij de uitreiking. Dat compliment heb ik natuurlijk in dank aanvaard.

Prvu en de panfluit horen onafscheidelijk bij elkaar. Iemand zei ooit tegen mij: Jij praat met je panfluit. Dat vond ik leuk gezegd. Praten kan ik. Dat ligt aan de streek in Roemeni waar ik geboren ben. Er wordt over de mensen daar zelfs gezegd dat ze extra tanden hebben... Prvu schiet in de lach. Toen ik muziekexamen deed, moest ik m'n gebit laten zien.

Meer informatie: www.pirvu.nl

Ref.Dagblad 31-12-12
Auteur: Reporter Creer datum: 22-06-2013 13:30:49
Doof jongetje hoort voor het eerst.

De peuter deed mee aan een experimentele procedure waarbij een gehoorimplantaat in zijn hersenen is geplaatst. Dit wordt al succesvol uitgevoerd bij volwassenen, maar het was nog niet bij kinderen getest. Gelukkig was het bij Grayson een succes, en hij zal de komende jaren therapie ondergaan om zijn gehoor te verbeteren. Bekijk het bijzondere moment waarop hij de eerste woorden 'papa houdt van je' hoort.

Telegraaf 22-06-13

Auteur: Reporter Creer datum: 28-08-2013 13:36:56
Fred (96) ontroert met liedje voor overleden vrouw

bron: ABC News, YouTube video De 96-jarige Fred Stobaugh uit Illinois besloot een liefdesliedje voor zijn overleden vrouw te schrijven en op te sturen voor een singer-songwriterwedstrijd van de Green Shoes Studios. In plaats van de voorgeschreven YouTube-videolink, stuurde de oude man een grote enveloppe met daarin de handgeschreven tekst op. De ode aan zijn Lorraine raakte diverse mensen van Green Shoes zodanig dat ze 'Oh Sweet Lorraine' gratis n professioneel hebben uitgebracht.

Lorraine was 91 jaar toen ze in april van dit jaar overleed. In 1938 had Fred Stoagh, uit Illinois, haar leren kennen. Twee jaar later zetten ze de grote stap: een huwelijk dat 73 jaar zou duren.

'Ik ben geen muzikant en zingen kan ik ook al niet. Ik zou de mensen alleen maar de stuipen op het lijf jagen', grapte de man onder zijn songtekst. 'Maar ik moest en zou de liedjestekst voor de liefde van mijn leven wereldkundig maken'.

Ontroerd
Bij Green Shoes Studios waren ze zodanig ontroerd door de tekst en het verhaal dat er achter schuilgaat, dat ze besloten de het liedje door professionals te laten inzingen. Het resultaat ontroerde de oude man zichtbaar.

Het bijzondere verhaal van de totstandkoming van dit liedje en het eindresultaat staat sinds vorige maand op YouTube. Deze week pakken diverse Amerikaanse media het verhaal op en dus groeit de populariteit van 'Oh Sweet Lorraine'.

AD 27-08-13
Auteur: Reporter Creer datum: 27-09-2013 15:46:57
Dove 7-jarige hoort zijn ouders voor het eerst
AMSTERDAM -
Het was een buitengewoon bijzondere dag voor een zevenjarig jongetje uit Guatemala. Het knulletje, dat doof werd geboren, barstte in tranen uit toen hij voor het eerst de stem van zijn ouders hoorde.

Vrijwilliger Erin van Oordt ontmoette Jenri drie jaar geleden in Guatemala. Samen met de organisatie Ray of Hope Medical Missions regelde ze een medisch visum en een operatie in Amerika. Afgelopen maandag werd het gedoneerde hoorimplantaat, ter waarde van 30.000, ingebracht bij het dove ventje.
In tranen
De 7-jarige Jenri reageerde stomverbaasd toen zijn arts met haar hand op de tafel sloeg. Na de kleine test kroop het jochie achter de computer en hoorde hij via Skype voor het eerst de stem van zijn ouders. Hij reageerde zeer gemotioneerd. Hij blijft nog enkele maanden in de VS om te leren praten.

Telegraaf 27-09-13

Auteur: Reporter Creer datum: 22-02-2014 22:19:14
Janneke Vos vertelt hartstochtelijk over Oarba de Mures


LEZING - Oud RTV Noord verslaggeefster Janneke Vos was weer even in Nederland. In 2006 vertrok ze met echtgenoot Ad naar Roemenie. Van Janneke Vos verschijnt regelmatig een boek waarin ze schrijft over het leven en werken in Roemeni. Ze geeft ook regelmatig lezingen. Woensdagavond was Janneke te gast in Huize Bareveld bij de Vrouwen van Nu, afdeling Wildervank.

Tijdens de lezing vertelt ze niet alleen over het land, maar laat ze het publiek ook meekijken hoe het is om te verhuizen naar Roemeni. Ze vertrokken in 2006 naar Oarba de Mures in hartje Transsylvani in Roemeni. Beide werkten keihard en krijgen heel wat tegenslagen te verwerken. Ze buffelen ze zich een slag in de rondte om 450 geiten te hoeden, en dat valt niet mee. In het dorpje Oarba de Mures is de tijd 50 jaar stil blijven staan!


De geiten werden elektrisch gemolken, met de hand was dat niet te doen. Van de melk maakte Janneke kaas en dat werd verkocht, samen met de overgebleven melk. Beiden hebben ze een hoop werk verzet, maar na een aantal tegenslagen hebben ze besloten om de geiten van de hand te doen. Ze richten zich nu op de akkerbouw en verpachten ook akker.

Janneke komt regelmatig naar Nederland om lezingen te geven, en verschijnen er bundels met columns. Lezingen geven doet ze vooral in de noordelijke provincies, maar wordt ze nu ook elders in het land uitgenodigd waar ze hartstochtelijk vertelt over leven en werken in Roemenie.
Janneke Vos schreef tot nu toe vijf boeken: 'De Blinde Vrouw van Mures' (2008), 'Adio Peppi' (2009), 'Het is hier net het paradijs"(2010), 'Pofta Buna' (2011) en 'Ik wou dat ik haar hond was' (2013).

Meer weten over de belevenissen van Ad en Janneke in Roemenie, volg ze op de website www.jannekevos.nl


Veendammer Nieuws 21-02-14
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier