Talenassortiment
                        Change the color of the site
 
Laatste nieuws:
Log in
Onthoud mij:
Het laatste kwartiertje

Navigatie a-z
 
 
 
Studiehuis Resort of Security Roemeni Informatiescherm
Uw naam:
Uw emailadres:
Uw vriends naam:
Uw vriends emailadres:
Uw bericht
Auteur: coureur
Creer datum:
9-07-2011 20:57:53
Wetenschap & Techniek
In dit onderwerp ( expirimentele ) zaken
Auteur: coureur Creer datum: 9-07-2011 20:58:59


Waterstofauto TU Delft gepresenteerd

TU Delft
DEN HAAG (ANP) Een racewagen die volledig op waterstof rijdt. Zaterdag wordt Forze IV, een creatie van studenten van de TU Delft, gepresenteerd op het Spuiplein in Den Haag. Kort daarna wordt de auto verscheept naar Groot-Brittanni, waar hij zal deelnemen aan de Formula Student wedstrijd in Silverstone. Dat is een wedstrijd waaraan 125 studententeams uit de hele wereld deelnemen, allemaal met zelfgebouwde auto's.

De Forze IV trekt volgens de studenten net zo snel op als een Porsche. Hij weegt 260 kilo en heeft een maximumsnelheid van 120 kilometer per uur. Het vermogen van de wagen is 60 kilowatt; dat komt ongeveer overeen met 80 pk. Omdat de auto geen verbrandingsmotor heeft, hoor je alleen maar gierende banden en suizende wind, legt teamleider Wouter Krul uit.

De racewagen van de Delftse studenten is de enige in de Formula Student wedstrijd die volledig op waterstof rijdt. De TU Delft vaardigt dit jaar twee teams uit naar de Formula Student-race. Ook het DUT Racing Team gaat, met een auto die volledig elektrisch wordt aangedreven. Dat team won vorig jaar in Hockenheim de Duitse tak van de wedstrijd, met zijn door bio-ethanol aangedreven wagen.

Ref.dagblad 09-07-11
Auteur: Reporter Creer datum: 23-07-2011 21:17:24
Jetpack: Motorfiets onder de vliegtuigen
|
Anca Boon
Het ziet er bijzonder uit, een man die staand opstijgt met op zijn rug iets wat lijkt op twee grote witte bloempotten. Met de jetpack, een helikopter op rugzakformaat, wil initiatiefnemer Glenn Martin realiseren wat mensen al eeuwenlang willen: vliegen, zo vrij als een vogel.

Leonardo da Vinci tekende in de 15e eeuw al ingenieuze vliegconstructies; in 1903 slaagden de gebroeders Wright er eindelijk in een werkende vliegmachine te bouwen. Sinds die tijd heeft de ontwikkeling bepaald niet stilgestaan. Jumbojets, helikopters en straaljagers zagen het licht.

Toch zinden al die toestellen de Nieuw-Zeelandse Martin niet. Hij wilde vrij kunnen vliegen. Als een motorrijder, niet als de bestuurder van een auto of een vrachtwagen.

Opnamen van de diverse testvluchten die de firma Martin Aircraft Company op internet plaatste, doen in eerste instantie denken aan beelden uit het begin van de vorige eeuw van mensen die met allerlei wonderlijke vleugelcreaties om hun armen het luchtruim kozen en roemloos neerstortten.

In dit geval wappert de piloot echter niet met zijn armen, maar stijgt hij stokstijf op. Hij stort bovendien niet neer, maar landt gecontroleerd.

De testvluchten gingen steeds een stapje verder: net boven de grond rondjes draaien in een parkeergarage, daarna een poging op een vliegveldje, waarbij de piloot opsteeg tot 15 meter hoogte. Tijdens de laatste vlucht bereikte de testvlieger een hoogte van 1500 meter en landde hij aan een parachute.

Hij zou vliegend naar beneden kunnen komen; de parachute is bedoeld om ongelukken te voorkomen wanneer de motoren dienst weigeren. Hoe dat in de praktijk werkt, werd met deze vlucht getest.

De firma verwacht over anderhalf jaar de verkoop van de jetpack te kunnen starten. Vraagprijs: 100.000 dollar (ruim 70.000 euro).

Maar wie zit er nu op zo'n apparaat te wachten? Boeren in de Australische outback die geen vliegtuig kunnen betalen? Veel verder dan de buurman komt het toestel niet, met een bereik van 50 kilometer bij een snelheid van 100 kilometer per uur.

Martin ziet vooral mogelijkheden in de militaire sector, zeker voor de onbemande versie van de jetpak. Die zou mooi 'pakketjes' kunnen afleveren die defensie liever niet door mensen laat bezorgen.

Een vredelievender toepassing is bij reddingsoperaties. Met dit vliegpak zouden hulpverleners op plaatsen kunnen komen die voor helikopters onbereikbaar zijn.

www.martinjetpack.com

Ref.Dagblad 21-07-11
Auteur: Reporter Creer datum: 30-07-2011 14:50:35

Fluisterzachte en veilige ventilator

| Janneke van Reenen-Hak

Milieubewuste mensen met last van de warmte staan voor een dilemma. Een airco geeft uitkomst, maar is ook een energieverslinder van de bovenste plank. Een ventilator vraagt veel minder stroom, maar biedt behalve verkoeling ook een hinderlijke luchtstroom en een hoop herrie. James Dyson jawel, die van de stofzuiger weet raad.

De tijd dat de Britse industrieel ontwerper alleen in stofzuigers grossiert, is voorbij. Sinds een paar jaar is er de Airblade, het enige apparaat dat de handen na een wasbeurt in enkele seconden keurig droogt.

Kenmerk van beide producten is dat ze hun werk uitstekend doen, maar wel veel geluid produceren. Zeker de Airblade doet menig kleuter licht panisch een openbare toiletruimte uitrennen.

De nieuwste loot aan de Dysonstam is een ventilator. Die doet het wat geluid betreft juist beter dan de concurrent. Het kenmerkende, snorrende geluid van een klassieke ventilator komt van de rotorbladen. Die hakken erop los en sturen steeds een flard lucht weg. De Air Multiplier heeft geen propeller, maar een ring die een constante luchtstroom uitzendt.

Het resultaat is een veilige ventilator. De gebruikelijke kooi die de rotorbladen afschermt, is overbodig. Daarmee krijgt het apparaat een strakke, moderne uitstraling en is het eenvoudig schoon te houden.

Voor het ontwerp speelt Dyson leentjebuur bij de vliegtuigindustrie. Kort gezegd is de Air Multiplier een voetstuk met daarop een beweegbare ring met een smalle, luchtdoorlatende spleet. De dwarsdoorsnede van de ring lijkt sprekend op een vliegtuigvleugel. In omgekeerde vorm, dat wel. Wat bij een vliegtuig de voorkant is, is nu de achterkant.

In doorsnede is de ring min of meer ovaal van vorm, aan de achterkant wat dikker dan aan de voorzijde. Aan de achterkant zit een kier die de perslucht aangeleverd door de motor in het voetstuk door de ring heen naar voren duwt. De vleugelvorm creert een negatieve druk op het moment dat de luchtstroom over de bolle rand van de ring glijdt.

Bij vliegtuigen zorgt dit effect ervoor dat de vleugel als het ware wordt opgetild. Bij de ventilator die geen kant op kan ontstaat een negatieve druk achter het apparaat waardoor het extra lucht aanzuigt. Samen met de omringende lucht die vanaf de zijkant wordt meegenomen, ontstaat een briesje dat vijftien tot achttien keer sterker is dan de luchtstroom die de motor door de ringvormige spleet perst.

Warme zomermaanden doen vooral verlangen naar koelte, maar de succesvolle zakenman denkt verder. Het nieuwste type beschikt over een verwarmingselement en maakt een zolderkamertje in de wintermaanden tot een behaaglijk werkvertrek.

Dyson durft het aan apparaten op de markt te brengen die uitblinken in eenvoud en kracht, maar wel minstens een paar keer zo duur zijn als vergelijkbare merken. Die honderden euro's heeft de consument er tot nu toe graag voor over. De verrassende vormgeving speelt daarbij zeker een rol

Ref.Dagblad 27-07-11
Auteur: Reporter Creer datum: 18-11-2011 12:21:34
Wetenschappers vertienvoudigen batterijduur

Batterijen voor telefoons en laptops kunnen binnenkort tien keer sneller opladen en tien keer langer meegaan dan de huidige technologie mogelijk maakt. Amerikaanse wetenschappers hebben de materialen in lithium-ion batterijen veranderd om het vermogen op te voeren.

Met de nieuwe techniek blijft de batterij langer vol. Een van de wijzigingen betreft het steken van miljoenen minuscule gaten in de batterij, zo schrijft BBC News. De wetenschappers verwachten dat de nieuwe techniek binnen vijf jaar op de markt zal zijn.

Een lege batterij van een mobiele telefoon zal met de techniek van de wetenschappers van de Northwestern Universiteit in 15 minuten geheel opgeladen zijn en zeker een week lang meegaan voordat deze opnieuw opgeladen dient te worden

Telegraaf 18-11-11
Auteur: Reporter Creer datum: 10-12-2011 19:33:17
Afgedankte Europese pc's maken Ghanezen ziek

Onvruchtbaarheid, miskramen, misvorming bij de geboorte, tumoren, ingewandsziekten, snijwonden, hoesten, hoofdpijn, problemen met de luchtwegen, uitslag en verbranding.

Een bloemlezing uit de problemen die Ghanezen oplopen bij het verwerken van afgedankte elektronica uit Europa, gebaseerd op een verontrustend rapport dat de Europese projectorganisatie MakeITfair vorige week publiceerde.

Elke maand arriveren er ongeveer 600 containers met gebruikte elektronica met name pc's in Ghana. Een groot deel daarvan is afkomstig uit Groot-Brittanni, Belgi, Nederland, Denemarken, Itali en Spanje. De meeste apparatuur is verouderd vanwege de snelle technologische vernieuwingen. De stroom elektronisch afval groeit daardoor rap, tot drie keer sneller dan het gewone huisvuil.

Voor een klein deel van de Ghanese bevolking is de import van gebruikte elektronica een winstgevende business, maar voor de meerderheid van de mensen die werkzaam zijn in deze sector, is het een kwestie van overleven. Ghana heeft geen geschikte infrastructuur voor de verwerking van gevaarlijk afval. Daardoor lopen duizenden Ghanezen voor ongeveer 40 procent bestaande uit kinderen ernstige gezondheidsrisico's

Ref.Dagblad 09-12-11
Auteur: Reporter Creer datum: 24-12-2011 22:31:12
Andr Kuipers vijf maanden in de ruimte

| Anca Boon

Astronaut Andr Kuipers is op weg gegaan naar de raket die hem woensdag naar de ruimte zal brengen. Hij verliet enkele uren voor de lancering de quarantaineruimte in Bajkonoer, waar hij de laatste weken opgesloten zat.
Landgenoot Andr Kuipers, astronaut voor de Europese ruimtevaartorganisatie ESA, is vanmiddag per Sojoezraket gelanceerd en nu op weg naar het internationaal ruimtestation ISS voor een verblijf van vijf maanden. Het afgelopen halfjaar vertelde hij op zijn ESA-weblog over de voorbereidingen. Een selectie.

4 juli: Internationaal

Dit is echt de I van ISS: internationaal. Stel je voor: een Amerikaan stuurt een Canadese robotarm naar een Japanse vrachtmodule. Daarna voert een Europeaan met de Japanse robotarm een experiment uit. En misschien vraag ik de Russen wel om het allemaal vast te leggen op foto en video. Mensen uit zo veel landen die in vrede met elkaar samenwerken in de ruimte dat vind ik mooi aan de hedendaagse ruimtevaart.

11 juli: Reizen

Na een week in Houston (VS) en een week in Japan was ik de afgelopen week bij het Europese astronautencentrum EAC in Keulen. Ik merk dat al dat reizen wel z'n tol eist. Zeker als het over grote afstanden is en zo kort op elkaar. Voordat ik goed en wel over de ene jetlag heen was, diende de volgende zich alweer aan.

18 juli: Rampscenario's

Typisch voor een astronaut: je traint het meest op situaties die zich in de ruimte nagenoeg niet voordoen. We oefenen verschillende scenario's van de drie grote problemen die kunnen optreden: brand, een gat in de romp of het vrijkomen van giftige stoffen.

25 juli: Ruimtewandeling

Voor mijn vlucht staat op dit moment geen ruimtewandeling gepland. Toch weet je maar nooit. Ik vind de trainingen met het ruimtepak altijd heel bijzonder om te doen. Het voelt alsof je met je hoofd in een vissenkom zit en met de rest van je lijf in een opgeblazen ballon. De bewegingsvrijheid is zeer beperkt.

8 augustus: Vlieguren maken

Ik ben terug in Sterrenstad, het trainingscentrum voor kosmonauten net buiten Moskou. Grofweg de helft van mijn trainingen doe ik hier. Een ruimtecapsule kun je niet even pakken voor een oefenvlucht. Dus alles gebeurt in de simulator. Lanceren, koppelen, manoeuvreren in de ruimte en landen. Daarom ben ik zo veel in Sterrenstad. Om 'vlieguren' te maken met de Sojoez.

16 augustus: Familiebezoek

Heel af en toe komt mijn gezin me opzoeken tijdens de training in Rusland of Amerika. We zijn lekker naar de speeltuintjes en het bos geweest dat Sterrenstad omgeeft. Sterrenstad is in veel opzichten gewoon een dorp, ook al is het voor de buitenwereld afgesloten met slagbomen en bewakers.

22 augustus: Russisch

De Russische les gaat nu vooral over vaktaal. Soms is het voor de docente abracadabra wat er in de procedures staat en moet ik het haar vertellen. Naast al die technische termen leren we ook nog steeds 'gewoon' Russisch met behulp van boeken, teksten op internet of gedichtjes. Zelfs de stripheld Kuifje komt wel eens in het Russisch op tafel.

29 augustus: Problemen

Het was een bewogen week. Veel mensen vragen naar de Progress 44, het Russische vrachtschip waarvan de lancering niet volgens plan verliep. Wat als dit niet een onbemande raket was maar een bemande? Het antwoord is: Met de Sojoezcapsule kun je in elke fase van de vlucht terugkeren naar de aarde, mocht dat nodig zijn. Dus nee, ik maak me geen zorgen over mijn lancering.

1 september: Sporten

Een van de activiteiten aan boord is sporten. Daarvoor staat twee uur per dag. Een uur is daadwerkelijk trainen, dat andere uur is voor het klaarzetten van spullen, alles weer wegzetten en je opfrissen met washandjes. Naast de oude loopband in het Russische deel en een fiets in het Amerikaanse laboratorium zijn er nu een loopband en een apparaat dat zo'n beetje alle toestellen uit een fitness kan nabootsen. We kunnen dus gewichtheffen in de ruimte, terwijl alles daar gewichtloos is!

13 september: Medische keuring

Ik heb de laatste grote medische keuring voor mijn vlucht gehad. Bloedonderzoek, een bezoek aan de tandarts, echo's, hartfilmpjes, inspanningsonderzoek; alles kwam voorbij. Dit is een van de spannendste momenten voor een astronaut. Ik weet dat die artsen me niet zomaar afkeuren. Maar stel je voor dat ze iets vinden. En dat ze nader onderzoek willen doen waardoor je niet gelanceerd kunt worden. Het komt voor.

27 september: Astronautenvoedsel

In Nederland mocht ik anderhalve dag alleen maar ruimtevoedsel eten. Dus terwijl mijn gezin opschepte uit potten en pannen, at ik uit allemaal kleine blikjes. Veel mensen denken dat astronauten nog steeds smakeloos eten krijgen uit tubes. Niets is minder waar. Op mijn menu stonden onder andere appelcompote, zalm, zwaardvis en cheesecake. Allemaal bereid door een Franse chef-kok.

10 oktober: Proefkonijn

Ik was een waar proefkonijn de afgelopen weken. Na het astronautendieet moest ik 24 uur lang mijn bloeddruk meten. Daar kwam nog een spieronderzoek bij. Een chirurg heeft met een kleine ingreep spierweefsel uit mijn kuit gehaald. De onderzoekers willen weten wat de effecten van een langdurig verblijf in de ruimte zijn voor het menselijk lichaam. Als arts vind ik deze onderzoeken erg interessant. De metingen zijn niet altijd even handig, vooral als je een of twee dagen met apparatuur om je lijf loopt. Maar dat hoort er gewoon bij.

21 oktober: 1,5 kilo bagage

Elke astronaut mag 1,5 kilo privbagage meenemen. Dat is niet veel, maar als je beseft dat een kilo spullen de ruimte in sturen zo'n 20.000 dollar kostIk heb ook niet zo veel nodig. Brillen, medicijnen, voedsel, kleren: het is allemaal al boven als ik daar aankom. Wat ik wel meeneem? Dingetjes van de mensen die me dierbaar zijn. En een paar foto's en notities.

3 november: Eindexamens

Over twee weken beginnen de eindexamens. Net als vroeger op school moet je als astronaut slagen voor die examens, anders kun je niet de ruimte in. Het zijn er zes, waaronder de handmatige nadering, koppeling en terugkeer met de Sojoez, werken en wonen in het Russische segment van het ISS en het binnenhalen van het Europese vrachtschip ATV. En als grote finale het complexe Sojoezexamen met de hele bemanning.

9 november: Ruimtepak

Ik heb voor mijn vlucht een compleet nieuw ruimtepak. Mijn pak uit 2004 zou ik nog wel aan kunnen, maar ruimtepakken hebben een uiterste houdbaarheidsdatum. Dat heeft te maken met bijvoorbeeld de rubbers die de sluitingen luchtdicht moeten maken. Ik heb voordeel van mijn ervaringen. In 2004 dacht ik nog: de vingers van mijn handschoenen zijn een beetje te kort, maar het zal wel meevallen. Dat heb ik geweten. Op mijn verzoek zijn de handschoenen nu iets langer gemaakt.

13 november: Wc

Ik heb een laatste herhalingsles gehad voor de wc in de Sojoezleefmodule. In principe verwachten we geen problemen. Toch moeten we de procedures weten voor als de wc stuk gaat. Er is een handmatig back-upsysteem met een pomp. Als dat niet lukt, moeten we zakjes gebruiken. Er is zelfs een derde back-upsysteem: alle astronauten krijgen luiers mee. Die heb je bij de lancering ook om. Gelukkig wel

5 december: Geslaagd

We hebben een GO for launch. De grote eindexamens zijn achter de rug en volgens de commissie die erover gaat, ben ik klaar om te vliegen. Op een paar heel kleine schoonheidsfoutjes na hebben we het examen ruim gehaald. Meteen na de examens wist ik al dat we het ruim hadden gehaald, hoewel er nog uitgebreid door de commissie, de specialisten en de bemanning is gediscussieerd.

9 december: Quarantaine

Voor de allerlaatste keer vertrok ik gisteren uit Sterrenstad. Eerst hadden mijn collega-bemanningsleden en ik nog het traditionele kosmonautenontbijt met familie. Daarna was het afscheid nemen van onze gezinnen bij de bus en op naar Baikonoer. Daar blijf ik in quarantaine tot de lancering.

14 december: Baikonoer

De dag na aankomst in Baikonoer gingen we naar de lanceerbasis. In een groot gebouw zagen we onze Sojoezcapsule helemaal klaar staan. Het is heel bijzonder om het ruimteschip te zien waarin we straks om de aardbol vliegen.

17 december: Mondkapjes

We hebben verschillende persmomenten. Tijdens dit alles houden de doktoren in de gaten dat mensen die niet 'goedgekeurd' zijn niet te dicht in de buurt komen en mondkapjes dragen. Handen schudden is niet toegestaan. Dat is even wennen, want uit beleefdheid en gewoonte steek je toch algauw een hand uit, waarna je die dan schielijk weer terugtrekt.

19 december: Controle

We hebben een tweede controle gedaan van onze capsule. De leefmodule is helemaal volgepakt. Over een paar dagen is dit onze woonkamer, slaapkamer, eetkamer, het toilet en de zolder voor twee dagen.

21 december: Het is zover...

De laatste dagen stonden in het teken van gedag zeggen tegen familie en vrienden van achter glas. En nu is de grote dag. We zitten tweenhalf voor onze lanceertijd van zeven uur 's avonds in Kazachstan in de raktet om alle systemen te controleren en radiocontact te maken. En dan gaan de helmen dicht en is het zover

www.blogs.esa.int/andre-kuipers

Ref.Dagblad 21-12-11
Auteur: Reporter Creer datum: 28-01-2012 20:07:52
Onzichtbaar gevechtstoestel weer stapje dichterbij

De Lockheed F-22 Raptor is een gevechtsvliegtuig met vergaande stealth-eigenschappen.
Door licht te manipuleren, hebben Amerikaanse wetenschappers een flinke stap gezet naar een techniek om grote voorwerpen zoals gevechtsvliegtuigen onzichtbaar te maken.

In hun artikel in het tijdschrift New Yournal of Physics noemen de onderzoekers van de universiteit van Texas het donderdag een doorbraak.

Het gaat om een natuurkundig principe waarbij zogeheten plasmonische metamaterialen composieten van metaal en niet-geleidende nanokunststoffen voorkomen dat radargolven teruggekaatst en vervolgens waargenomen worden.

Een gevechtsvliegtuig bedekt met dergelijke materialen zou superstealth-eigenschappen krijgen en totaal niet gezien worden door radar, aldus hoofdonderzoeker Andrea Alu.

Inkomende fotonen lichtdeeltjes worden verstrooid door de mantel. Als het verstrooide licht uit de 'onzichtbaarheidsmantel' vervolgens botst op lichtdeeltjes die weerkaatst worden door het object onder de mantel, doven ze elkaar uit. Het gevolg is dat het voorwerp niet waarneembaar is op radar, aldus Alu.

Hij denkt dat het niet nodig is complete gevechtstoestellen met het materiaal te bekleden, alleen de delen die veel radarsignalen weerkaatsen, zoals het staartvlak. Uit het onderzoek bleek ook dat de vorm van het voorwerp er niet toe doen: de mantel werkte even goed bij grillige als bij regelmatig gevormde voorwerpen.

Ref.Dagblad 27-01-12
Auteur: Reporter Creer datum: 6-02-2012 21:49:24
Extreem koude winters worden vaste prik

BRUSSEL - De extreme koude in heel Europa is volgens wetenschappers paradoxaal genoeg het gevolg van de opwarming van de aarde.

221 slachtoffers heeft de koudegolf in Europa de afgelopen week al geist. Vooral in Oekrane, waar het kwik 's nachts tot 35 graden onder nul daalt, is de dodentol erg hoog. Meer dan honderd mensen vroren er al dood, de meesten daklozen die op straat werden gevonden. In Roemeni kwamen meer dan twintig mensen om door de vriestemperaturen. Ook Duitsland en Itali krijgen het bijzonder hard te verduren,

De koudegolf houdt nog zeker een week aan. Het lijken uitzonderlijke weersomstandigheden, maar volgens klimatologen kunnen we er maar beter aan wennen. Extreem koude winters zullen Europa steeds vaker teisteren, en dat heeft volgens hen vreemd genoeg alles te maken met de opwarming van de aarde. Het smelten van het Noordpoolijs, vooral in de Barentszzee en de Karische Zee, zou een invloed hebben op de wind in die regio, waardoor in de wintermaanden ijskoude polaire lucht naar Europa wordt gedreven.

'Wat nu gebeurt, bevestigt wat onze computermodellen al jaren voorspellen', zegt klimatoloog Stefan Rahmstorf van het Instituut voor Klimaatonderzoek van Potsdam in de Britse krant The Independent. 'De ijsvrije delen van de Arctische Oceaan warmen de lucht in het Noordpoolgebied op. Daardoor ontstaat een hogedruksysteem boven de Barentszzee, dat koude lucht naar Europa stuwt.'

De luchttemperatuur boven de Barentszzee en de Karische Zee ligt deze winter inderdaad hoger dan gemiddeld, en de zachte westenwind die de winters in onze contreien doorgaans mild houdt, wordt tegengehouden door een knoert van een hogedrukgebied boven het noordwesten van Rusland. De bevindingen van de klimatologen van Potsdam worden overigens bevestigd door het Amerikaanse National Snow en Ice Data Center en door het gerenommeerde Alfred Wegener Metereologisch Instituut in Duitsland.


De Standaard 06-02-12
Auteur: Reporter Creer datum: 8-02-2012 14:58:47
Nieuwe fabriek haalt 90.000 auto's van weg'

De nieuwe waterstoffabriek in het Botlekgebied die sinds eind vorig jaar draait en woensdag officieel is geopend, vermindert de uitstoot van het broeikasgas CO2 in de regio rond de Rotterdamse haven met 200.000 ton per jaar. 90.000 auto's van de weg halen, heeft hetzelfde effect. Dat zeggen Air Products en ExxonMobil, de bedrijven achter het project.
De nieuwe waterstoffabriek in het Botlekgebied die sinds eind vorig jaar draait en woensdag officieel is geopend, vermindert de uitstoot van het broeikasgas CO2 in de regio rond de Rotterdamse haven met 200.000 ton per jaar. 90.000 auto's van de weg halen, heeft hetzelfde effect. Dat zeggen Air Products en ExxonMobil, de bedrijven achter het project.
De fabriek, die in anderhalf jaar uit de grond werd gestampt en een investering vergde van 200 miljoen euro, werd als voorbeeld van een duurzaam project met enthousiasme begroet door de centrale en lokale overheid.

Staatssecretaris Joop Atsma (milieu) verrichtte de opening in aanwezigheid van onder anderen burgemeester Ahmed Aboutaleb van Rotterdam.

De fabriek produceert waterstof uit overtollig gas van de raffinaderij van ExxonMobil in de Botlek. De raffinaderij op haar beurt gebruikt de waterstof voor de ontzwaveling van olieproducten en bij de fabricage van petrochemische producten. Het project levert een energiebesparing op van 15 procent.

Air Products levert ook andere raffinaderijen in de regio waterstof. Tijdens de Olympische Spelen in de zomer rijden er in Londen bussen op waterstof die in Rotterdam wordt geproduceerd.

De nieuwe fabriek, die een verouderde faciliteit vervangt, produceert per dag 300 ton waterstof

RTL Z 08-02-12
Auteur: Reporter Creer datum: 4-07-2012 13:26:43

5 vragen en antwoorden over het Higgsdeeltje
Bart van den Dikkenberg

GENVE Metingen met deeltjesversneller LHC van het CERN in Genve hebben woensdag met zeer grote waarschijnlijkheid aangetoond dat het zogenaamde Higgsdeeltje bestaat.

De afgelopen dagen zwol de geruchtenstroom flink aan dat onderzoeksteams bij CERN het lang gezochte Higgsdeeltje zouden hebben gevonden. Dinsdag lekte al een filmpje uit waarin dat bekend werd gemaakt, maar woensdagmorgen kwamen de officile resultaten naar buiten: er is een nieuw deeltje gevonden dat zeer sterk lijkt op het Higgsboson.

Waarom al die ophef over het Higgsdeeltje?

Higgsdeeltjes of Higgsbosonen zijn een belangrijk bestanddeel van het standaardmodel. Dat is een theoretisch model uit de eerste helft van de jaren zeventig, waarin alle fundamentele bouwstenen van materie zoals elektronen, neutrino's en quarks beschreven worden, inclusief de daarbijhorende vier natuurkrachten, waaronder de zwaartekracht. Voor het goed beschrijven van die laatste kracht is in 1964 een deeltje 'bedacht', door de Britse natuurkundige Peter Higgs, dat verklaart waarom elementaire deeltjes iets wegen. Dit Higgsdeeltje bestond tot nu toe alleen op papier, maar het bestaan ervan is nu daadwerkelijk aangetoond. Daarmee is het standaardmodel compleet. De theorie wordt wel de theorie van alles genoemd en het ontbrekende deeltje het goddeeltje, omdat het de sleutel zou zijn tot het volledig verklaren van alles wat zich in het heelal bevindt.

Al in 1962 kwam de Amerikaanse natuurkundige en Nobelprijswinnaar Philip Anderson op de gedachte dat zonder massa alle elementaire deeltjes met de lichtsnelheid door elkaar heen moeten vliegen. Dan kon er geen krant of computer bestaan. Dat gebeurt niet, dus er moet iets zijn dat voor massa zorgt.

Hoe veroorzaakt een Higgsdeeltje massa?

Een Higgsboson is eigenlijk geen deeltje maar een energieveld. Het vertraagt de snelheid van de deeltjes, die door het energieveld bewegen als stukken rookworst door de erwtensoep. Hoe meer Higgsbosonen hoe dikker de erwtensoep, hoe trager de deeltjes bewegen en hoe meer massa ze hebben (hoe zwaarder ze zijn).

Hoe ging het zoeken naar het Higgsdeeltje in zijn werk?

Voor het zoeken naar het Higgsboson is feitelijk een extreem sterke microscoop nodig die in een atoom kan kijken, een deeltjesversneller.

De deeltjesversneller versnelt protonen, onderdelen van atomen, tot 99,9 procent van de lichtsnelheid en laat ze vervolgens met elkaar botsen. Daardoor splitsten de protonen zich in subatomaire deeltjes, zoals quarks, leptonen en bosonen.

Deze deeltjes vertegenwoordigen een bepaalde hoeveelheid energie, die kan worden gemeten met detector als Atlas en CMS. De deeltjes hebben elk een bepaalde hoeveelheid energie, waaruit de natuurkundigen afleiden om welk deeltje het gaat. Omdat nu zeker is dat ook de vervalproducten van het Higgsdeeltje gemeten zijn, is het zeer waarschijnlijk dat het Higgsdeeltje zelf bestaat.

Waarom duurde het zoeken zo lang?

Het Higgsboson kan niet rechtstreeks waargenomen worden. De jacht daarop werd geopend door deeltjesversneller Tevatron van het Fermilab bij Chicago. Daar concludeerden de wetenschappers eerder dat het Higgsboson met 95 procent zekerheid niet bestaat.

Natuurkundigen vermoedden echter al dat de gevoeligheid van de Amerikaanse detectoren te laag was om het Higgsdeeltje te kunnen 'zien'. Met gevoeliger detectoren zou het wel aan te tonen zijn. Deeltjesversneller Large Hadron Collider (LHC) van het CERN in Genve beschikt over die gevoelige detectoren, de eerder genoemde Atlas en CMS.

En nu?

Nu de 'vingerafdruk' van het Higgsdeeltje aangetroffen is, kunnen natuurkundigen de bestaande theorie over elementaire deeltjes goed tegen het licht houden, zodat ze nog beter begrijpen hoe die deeltjes zijn samengesteld en hoe ze elkaar benvloeden. Dat opent de deur naar nieuwe ontdekkingen, zoals het begrijpen van donkere materie.

Ref.Dagblad 04-07-12
Auteur: Reporter Creer datum: 12-10-2012 13:41:27
Airbags voor fietsers

De airbag is vandaag door de Nederlandse importeur gepresenteerd aan de fietsbranche, weet Het Parool. De Hvding is verwerkt in een kraag van 700 gram, die op de schouders rust. Als de fietser een vreemde beweging maakt, zoals een val, registreet software dat en wordt de aribag binnen een seconde opgeblazen.

"Het voordeel boven een gewone fietshelm is dat hij zacht is. Bij een normale fietshelm is het toch hard op hard, met de mogelijkheid dat de fietser alsnog een hersentrauma oploopt."

Genteresseerden moeten wel even diep in de portemonnee graven; de airbag gaat namelijk 499 euro kosten.

Telegraaf 12-10-12

,
Auteur: Reporter Creer datum: 17-10-2012 17:44:44
NAVO is Iraanse ambities stap voor

Bart van den Dikkenberg

Vanaf een Amerikaanse Aegiskruiser wordt een SM-3-raket gelanceerd. Deze is momenteel de beste raket om ballistische projectielen te vernietigen. navsource.org

Raketten en kernkoppen zijn een dodelijke combinatie, zeker wanneer onberekenbare regimes ze in handen hebben. Europa werkt daarom aan een afweersysteem dat de projectielen moet vernietigen voordat ze slachtoffers kunnen maken.

Steeds meer landen beschikken sinds de jaren 90 over de technologie om ballistische raketten projectielen die een explosieve lading naar vijandelijke doelen brengt te maken. De NAVO werd hier voor het eerst mee geconfronteerd in de Golfoorlog van 1991. De ene na de andere Iraakse scudraket explodeerde in Isral en Saudi-Arabi. En de afweer schoot aan alle kanten tekort. Nederland plaatste een Patriotraketafweersysteem in Turkije, maar de Nederlandse stekkers pasten niet op de Amerikaanse. Het werd pijnlijk duidelijk dat een gemeenschappelijke NAVO-standaard voor raketafweer ontbrak.

Intussen beschikken steeds meer landen over de kennis om massavernietigingswapens te fabriceren. Het bondgenootschap ziet zich geconfronteerd met regimes die er een ander soort logica op na houden dan de landen die tijdens de Koude Oorlog tegenover elkaar stonden, aldus Frans Kleyheeg, die bij TNO betrokken is bij de ontwikkeling van het communicatienetwerk voor het raketschild van de NAVO. Toen hielden de twee grootmachten de VS en de SovjetUnie elkaar in gijzeling. Zou de n een kernaanval beginnen, dan zou de ander met een minstens zo grote klap terugslaan. Dat wisten ze van elkaar; er bestond een soort evenwicht.

Maar die balans is verdwenen en de wereld is er niet veiliger op geworden. Kleyheeg wijst op de brede verspreiding van ballistische rakettechnologie en kennis van biologische, chemische en nucleaire wapens. Die combinatie is potentieel dodelijk. De NAVO zoekt naar manieren om de nieuwe dreiging het hoofd te bieden.

Maar hoe groot is het risico op een aanval? De NAVO probeert daarvan een realistische inschatting te maken, aldus Kleyheeg. Het gaat om vragen als: Over welke wapens beschikt een land en wat wil het daarmee? Ik heb thuis ook een honkbalknuppel staan. Maar ik heb niet de intentie om daarmee iemand de hersens in te slaan. De dreiging die van mij uitgaat, is daarmee minimaal. Wanneer een land echter keer op keer dreigende taal uitslaat en over massavernietigingswapens beschikt, wordt het anders. Dan kan alleen een effectief afweersysteem zo'n land ontmoedigen.

De NAVO werkt sinds 2001 aan een netwerk om vijandelijke raketten te herkennen en te vernietigen. Daarbij speelt TNO in Den Haag een bescheiden rol. Kleyheeg wijst naar een naastgelegen kantoorgebouw: Wij helpen onze buren van het NCIA, het NAVO-agentschap dat werkt aan communicatie- en informatiesystemen, met het bouwen van een communicatienetwerk.

Nu dat sinds eind mei beschikbaar is, kunnen de NAVO-landen hun eigen radarsystemen en raketlanceerinstallaties beschikbaar stellen. Die kunnen met dat netwerk aan elkaar gekoppeld worden. Daarvoor zijn echter politieke beslissingen nodig, aldus Kleyheeg.

De Amerikanen hebben niet gewacht tot de andere NAVO-landen in beweging zouden komen. Ze zijn voortvarend aan de slag gegaan om een nationaal verdedigingssysteem tegen ballistische raketten op te zetten. Dat is volgens de VS op dit moment uitdrukkelijk gericht tegen Iran. Het fundamentalistisch islamitische land weet keer op keer het bereik van zijn ballistische raketten op te schroeven en werkt bovendien mogelijk aan kernwapens. De Amerikaanse denktank Institute for Science and International Security maakte vorige week bekend dat Iran er binnen vier maanden een heeft.

Een deel van het Amerikaanse antiraketsysteem staat op Europees grondgebied en wordt de European Phased Adaptive Approach (EPAA) genoemd. De eerste radarbases moeten volgend jaar operationeel zijn. SM-3-raketlanceerinstallaties (zie kader) in Polen moeten in 2018 operationeel zijn, zo maakten de VS eerder deze maand bekend. Later volgen er bases in Turkije en Spanje. Madrid bereikte daarover eerder deze maand eveneens een akkoord met de VS.

De gebeurtenissen op 11 september 2001 hebben in de VS een schakelaar omgezet. Sindsdien ligt de prioriteit nog meer bij de veiligheid van de burgers, weet Kleyheeg. De VS nemen hierin het voortouw en de NAVO kan haar systeem er later gewoon aan vastschroeven.

Kleyheeg noemt het Europese afweersysteem het zogeheten ALTBMD bewust geen raketschild. Vaak zie je prachtige koepels getekend die de indruk wekken dat je daaronder onkwetsbaar bent. Dat is niet zo: geen enkel systeem is 100 procent waterdicht. Het afweersysteem is in eerste instantie bedoeld om elk land met massavernietigingswapens en raketten te ontmoedigen een aanval uit te voeren.

Nederland doet volop mee aan het Europese NAVO-systeem. Minister Hillen (Defensie) maakte eind mei bekend dat de software van de geavanceerde Smart-L-radar van de vier geavanceerde luchtverdedigings- en commandofregatten (LCF) wordt gemoderniseerd. In 2021 moet die klus zijn geklaard. Het precieze bereik van de opgewaardeerde radar is geheim; officieel is dat 2000 kilometer; een enkele bron spreekt van 3000 kilometer. Met een fregat in de Oostzee en een in de Middellandse Zee kan in ieder geval het hele Europese luchtruim in de gaten worden gehouden.

Daarnaast wordt de radar geschikt gemaakt om op land gestationeerde Patriot-3-raketten (zie kader) te geleiden naar binnenkomende ballistische projectielen. De lanceersilo's van de fregatten zijn al geschikt voor de Amerikaanse SM-3-raketten. Deze hebben een veel groter bereik dan de Patriots. Nederland heeft echter nog geen plannen voor de aanschaf ervan.

Raketafweer is overigens geen project dat alleen Europa en de VS aangaat. De Amerikanen hebben bijvoorbeeld ook overeenkomsten gesloten met Japan, Zuid-Korea, Isral, Australi en India. Er bestaan volgens The Washington Post plannen om het Isralische Arrowraketafweersysteem te koppelen aan het NAVO-systeem.

Ook de Russen werken aan een eigen raketafweersysteem. In een NAVO-communiqu wordt zelfs de mogelijkheid geopperd om in de toekomst de Russische raketafweer aan het NAVO-netwerk te koppelen.

Maakt zo'n raketschild de wereld nu echt veiliger? Kleyheeg: In de jaren 70 stonden de Russische raketten op ons gericht. Ik heb er echter geen minuut minder om geslapen. Als we straks een systeem hebben om raketten onschadelijk te maken, kun je wel zeggen dat de wereld er een beetje veiliger op geworden is.

Afweersysteem in actie
Het is een inktzwart scenario, maar niet helemaal ondenkbaar: Iran vuurt een Sejjil-2-raket af op Amsterdam. Hoe reageert het Europese afweersysteem daarop?

Satellieten zijn de eerste die een opstijgende raket waarnemen. Waar deze heengaat, is dan nog onbekend. Als de motor is uitgebrand, bereikt de raket zijn maximale hoogte. Hoe hoger hij vliegt, hoe verder hij komt, weet Frans Kleyheeg van TNO.

Geactiveerde commandocentra geven signalen door aan schepen en bases op het vasteland. Radarinstallaties volgen de raketbaan. Ze delen gegevens met elkaar en met het commandocentrum, zodat de route van de raket zo nauwkeurig mogelijk kan worden ingeschat.

Als de baan bekend is, kunnen onderscheppingen worden uitgevoerd met Patriot-3- of SM-3-raketten. Met een snelheid van duizenden kilometers per uur razen de gelanceerde projectielen naar de plek waar ze de vijandelijke raket zullen treffen. De snelheden waarmee dat gebeurt, zijn gigantisch.

Het Europese afweersysteem ALTBMD geheten heeft een aantal verdedigingsringen. Het heeft daarmee volgens Kleyheeg veel weg van een middeleeuws kasteel: eerst de gracht, vervolgens de buitenmuur en ten slotte een binnenmuur. Doorbreekt een raket de eerste afweerring, dan komt er nog een en vervolgens weer een. De kans is groot dat de raket het daartegen moet afleggen.

Slaagt de onderschepping, dan spatten beide raketten in vele stukken uiteen. De meeste brokken zijn niet groter dan een telefoontoestel. De TNO-man noemt de raketkop een grotere bron van zorg. Wanneer deze is geladen met een biologische, chemische of nucleaire lading zal het grootste deel in de dampkring verbranden.

Er bestaat echter een kans dat een deel van de lading intact op aarde terechtkomt en zich over een groot gebied verspreidt, met mogelijk dodelijke gevolgen, beseft Kleyheeg. Ook is een kernexplosie mogelijk, wanneer de nucleaire lading al tijdens de vlucht op scherp staat. Dat gevaar heeft de aandacht van de NAVO. Vr alles geldt: hoe eerder onderscheppen, hoe beter.

Ref.Dagblad 17-10-12
Auteur: Reporter Creer datum: 19-12-2012 22:21:08
Laagvliegende AeroCity concurrent voor hogesnelheidstrein

Bart van den Dikkenberg

Snel personenvervoer kan veel goedkoper en nog sneller. De AeroCity komt eraan, een soort vliegende bus die kan concurreren met de hogesnelheidslijn en regionaal vliegverkeer.

Op het transferium bij Groningen is het druk. Tientallen forenzen staan op het perron te wachten op de AeroCity. Intussen rolt door een betonnen baan langzaam een fors, gestroomlijnd voertuig binnen vanuit Bremen.

Na een paar seconden staat de AeroCity stil. De deuren schuiven open. Mensen stappen in en uit. Passagiers zoeken een plekje in de brede romp. Laptops klikken open, boeken worden uit tassen gehaald.

Even later sluiten de deuren. Welcome on board, fasten your seatbelts welkom aan boord, doe de gordels om, klinkt het door de luidsprekers, alsof het om een vliegreis gaat. En dat is het eigenlijk ook.

Comfortabel en geluidloos zoeft de AeroCity steeds sneller door de betonnen baan. Dan, bij 200 kilometer per uur, een licht schokje en het voertuig stijgt 5 centimeter op. Met 500 kilometer per uur flitst de vliegende bus volautomatisch door het baanvak naar zijn bestemming. Na een klein halfuur bereiken de forenzen station Amsterdam.

Toekomstmuziek? In 2020 kan het al zover zijn, knobbelden Delftse studenten vorig jaar uit.

Ik werd genspireerd door de Russen, glimlacht Everard van Rees, uitvinder van de AeroCity en strategisch adviseur bij Movares. Zij vlogen in de jaren 60 met het zogeheten Monster van de Kaspische Zee. Dat laagvliegende toestel dreef als het ware op een 'luchtbel' onder de romp die voor een sterke liftkracht zorgde, het zogeheten grondeffect.

Na tien jaar werken bij vliegtuigbouwer Fokker en tien jaar bij de spoorwegen een vorm van geleid vervoer rijpte bij Van Rees het plan voor de AeroCity, een manier van geleid vliegen. Het idee van de laagvliegende bus was geboren. Een wilde inval; zo kom je soms tot radicale ideen.

Stukje bij beetje krijgt de AeroCity vorm. Van Rees werkt daarvoor samen met Mark Voskuijl, universitair docent vliegtuigprestatieleer en -voortstuwing aan TU Delft.

Wij lieten een masterstudent onderzoeken of zo'n vliegende bus haalbaar is, vertelt Voskuijl. Een voertuig in de vorm van een vleugeldoorsnede voldeed het beste. Een vleugel komt vanzelf los van de grond wanneer hij snelheid maakt. Zo werkt een vliegtuig, en zo werkt de AeroCity ook: het principe van opstijgen en landen is grofweg hetzelfde.

Het valt op dat het voertuig veel breder wordt dan een bus of trein. En daar is een reden voor. Hoe langer een vleugel, hoe minder weerstand deze ondervindt, Dat principe geldt tot snelheden van zo'n 200 kilometer per uur. Een brede AeroCity is dus arodynamisch voordelig, want dan speelt de romp voor vleugel, legt Voskuijl uit.

Bij hogere snelheden zal de AeroCity opstijgen. Het voertuig blijft echter dicht bij de grond en profiteert van het grondeffect: door zijn snelheid vormt zich als het ware een luchtbel tussen de romp en de ondergrond, waarop het voertuig drijft. De weerstand van de AeroCity is daardoor minimaal.

In Delft gaat het onderzoek naar de AeroCity onverminderd verder. Aerodynamisch is het voertuig nogal complex, aldus Voskuijl. Wanneer de wind vat op de AeroCity krijgt, moet het besturingssysteem het toestel weer op koers brengen. Ook moet het toestel berekend zijn op heen en weer lopende mensen, net als een echt vliegtuig. Het laatste ontwerp heeft daarom veel weg van een vliegtuig, met een staart en kleppen aan de achterkant.

Student Sina Nasrollahi is in Delft bezig met windtunneltesten om de theoretische berekeningen te toetsen. Ik kan daar nog niet veel over zeggen, omdat ik nog maar net bezig ben, vertelt Nasrollahi desgevraagd.

Het enige tastbare is momenteel een windtunnelmodel. De student gaat daarmee ook proeven uitvoeren in Duitsland. Daar beschikt hij over een windtunnel met een bewegende vloer, een soort lopende band die met 300 kilometer per uur kan bewegen. In die windtunnel kan hij nog beter simuleren hoe een voortsuizende AeroCity zich gedraagt ten opzichte van zijn ondergrond, weet Van Rees.

Onvermijdelijk komt Van Rees ten slotte bij het kostenplaatje. Hij doet niet zomaar een slag in de lucht. Als testmanager van de Betuwelijn, de hogesnelheidslijn, de nieuwe Hanzelijn en van de Thalys weet hij heel goed waarover hij het heeft.

Globaal kun je zeggen dat de conventionele Hanzelijn geschikt is voor snelheden tot 200 kilometer per uur en 2 miljard euro per 100 kilometer kost; op de hsl-zuid mag 300 kilometer per uur worden gereden tegen een prijs van 6 miljard euro per 100 kilometer; en de AeroCity kost 4 miljard euro per 100 kilometer. Maar dan kun je wel reizen met 500 kilometer per uur.

Voor de AeroCity zijn geen dure rails nodig die zoals bij de hsl tot op de millimeter nauwkeurig moet zijn aangelegd. Daar gaat namelijk het meeste geld in zitten. Het is veel goedkoper om iets te laten vliegen in een betonnen U-vormige bak. Deze kan worden verzonken in de grond, maar ook op palen worden gebouwd naast een bestaand spoorwegtrac.

Om de kosten verder te drukken, krijgt de AeroCity zo weinig mogelijk bewegende delen. Wat beweegt, slijt, is het commentaar van Van Rees. De aandrijving van de AeroCity komt daarom in de wanden van de bak en niet in het voertuig. Net als bij een magneetzweefbaan komt het voertuig vooruit door elektromagnetische aantrekking en afstoting, legt hij uit. Dit principe van lineaire inductie moet er ook voor zorgen dat de vliegende bus de wanden van de bak niet raakt.

Van Rees ziet de AeroCity vooral als een innovatief exportproduct. In Nederland zouden hiermee de vier grote steden Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht met elkaar kunnen worden verbonden; ook een trac van Amsterdam via Groningen naar Bremen en Hamburg is een optie. De grootste kansen liggen wat mij betreft echter in Abu Dhabi, India, China, Brazili en wellicht ook de VS.

Binnen Europa kan de AeroCity overigens een geduchte concurrent worden van het vliegtuig, verwacht Voskuijl. Hoe groter de afgelegde afstand, hoe sneller en rendabeler het voertuig kan zijn.

www.aerocity.nl



--------------------------------------------------------------------------------


AeroCity in cijfers

Hoewel de AeroCity van Movares alleen nog op papier bestaat, heeft Arvind Gangoli Rao, universitair docent vliegtuigtechniek en -voorstuwing aan TU Delft, er alvast tien studenten aan laten rekenen. Dat leverde het volgende op:

Lengte (meter): 21

Breedte (meter): 8

Hoogte (meter): 3,5

Massa (kilogram): 26.000

Snelheid (km/h): 380 (Movares: 500)

Aantal passagiers: 80-100



--------------------------------------------------------------------------------


Vliegende trein

Japanners onthulden eind vorig jaar een prototype van de Aerotrain, een grondeffectvoertuig dat snel en efficint personen kan vervoeren. Uiterlijk heeft het toestel met zijn korte vleugelstompjes meer weg van een vliegende trein dan het concept van Movares. Elektromotoren op accu's drijven de Aerotrain aan. De Japanners claimen opgewekt dat het voertuig geen koolstofdioxide uitstoot. Daarvoor moet de elektriciteit echter wel opgewekt zijn met wind of zon. Net als de AeroCity van Movares suist de Aerotrain door een betonnen bak. De Japanners hopen hun vervoerssysteem in 2020 productierijp te hebben.



--------------------------------------------------------------------------------


Grondeffect

Een grondeffecttoestel vliegt zo laag dat lucht niet goed onder de vleugel door kan stromen. Het voertuig 'drijft' daardoor op een luchtbel als een hovercraft zonder luchtkussen. De draagkracht van het toestel neemt daardoor flink toe.

Een grondeffecttoestel lijkt wel wat op een hovercraft. Beiden bewegen voort op een 'luchtbel'. Bij een grondeffecttoestel is het vleugelprofiel heel belangrijk voor de vorming van de luchtbel. Hoe sneller het voertuig zich verplaatst, hoe meer draagkracht romp en vleugels genereren. Bij een hovercraft is de luchtbel niet afhankelijk van de voorwaartse snelheid

Ref.Dagblad 19-12-12
Auteur: Reporter Creer datum: 26-12-2012 16:50:31
.Stress te meten in hoofdhaar

Via hoofdhaar kunnen onderzoekers vaststellen of iemand stress heeft en op welk moment dat is geweest. De techniek levert volgens de Nederlandse organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) grote voordelen op ten opzichte van huidige technieken.

Door het stresshormoon cortisol in hoofdhaar te meten, kunnen wetenschappers het stressniveau van een individu tot jaren terug in de tijd onderzoeken, afhankelijk van de lengte van het haar.

Cortisol
In het tijdschrift Journal of Endocrinology and Metabolism schijft onderzoeker Liesbeth van Rossum van het Erasmus MC dat de nieuwe methode heeft aangetoond dat stress door het werken in ploegendiensten kan leiden tot overgewicht.

Van Rossum legt een link tussen stress en een verstoring van het natuurlijke aanmaakritme van cortisol. Normaal piekt de aanmaak van cortisol aan het begin van de dag en daalt die tegen het einde. Mogelijk leidt de verstoring van dit proces tot een continue extra aanmaak van cortisol.

Momentopname
Met de huidige techniek wordt cortisol in bloed of speeksel gemeten, maar dat is slechts een momentopname, zegt Van Rossum. Het cortisol-niveau fluctueert over de dag en wordt benvloed door onder meer de stress die het afnemen van bloed of speeksel oplevert. In hoofdhaar blijft het niveau hetzelfde.

NOS 26-12-12
Auteur: Reporter Creer datum: 15-04-2013 16:05:31
Stijging van de zeespiegel kan snel worden afgeremd

− bron: IPS

Door de uitstoot van vier vervuilende stoffen aan te pakken, kan de stijging van de zeespiegel nog deze eeuw sterk vertraagd worden. .

Een samenwerking tussen wetenschappers van verschillende centra voor klimaat- en oceaanonderzoek heeft geresulteerd in een studie die aantoont dat, naast de vermindering van CO2, op veel kortere termijn iets kan gedaan worden om de stijging van de zeespiegel tegen te gaan.

Als ook de verontreinigende stoffen methaan, ozon in de troposfeer, fluorkoolwaterstoffen en zwarte koolstof worden terug gedrongen kan de snelheid van de stijging van de zeespiegel met ongeveer 18 procent verminderd worden tegen 2050 en met 24 procent tegen 2100.

Deze stoffen hebben in vergelijking met CO2 een korte levensduur in de atmosfeer maar kunnen het klimaat sneller benvloeden.

De combinatie van het terugdringen van dit viertal in combinatie met het afremmen van de CO2-uitstoot heeft op heel korte termijn amper meer effect maar kan er wel voor zorgen dat tegen 2100 de snelheid van de stijging van de zeespiegel met 50 procent vermindert.

Geen uitstel
De wetenschappers, die hun studieresultaten publiceerden in het blad Nature Climate Change, wijzen erop dat er niet mag worden getreuzeld als we deze resultaten willen behalen.

Als er bijvoorbeeld pas in 2040 tot actie wordt overgegaan, verkleint de impact op de stijging weer met een derde en wordt het moeilijk tot onmogelijk om de temperatuurstijging tegen het einde van de eeuw onder de 2 graden Celsius te houden.

'Om de potentieel gevaarlijke stijging van de zeespiegel te vermijden, kunnen we in de uitstoot van deze verontreinigende stoffen snijden, zelfs al is het niet mogelijk om snel de uitstoot van CO2 te verminderen', zegt Aixue Hu van het Nationaal Centrum voor Atmosferisch onderzoek en de hoofdauteur van de studie.

'Dit onderzoek toont aan dat de dreiging voor kuststeden aanzienlijk verminderd kan worden als we snel deze verontreinigende stoffen aanpakken.'

Coauteur Claudia Tebaldi van Climate Central voegt eraan toe dat 'er over het belang van het terugdringen van CO2 geen twijfels zijn, maar dat dit resultaat de kustgemeenschappen meer tijd geeft om zich voor te bereiden op een stijgende zeespiegel.

Volkskrant 15-04-13
Auteur: Reporter Creer datum: 13-05-2013 14:04:51
Computer weet leeftijd en sekse twitteraar

ANP
Vul de gebruikersnaam van een twitteraar in en de computer vertelt het geslacht en de leeftijd van de gebruiker. Deze informatie moet helpen bij het onderzoek hoe verhalen en geruchten zich verspreiden via sociale media.
De eerste versie van het programma Tweetgenie is nu online, vertelt onderzoekster Dong Nguyen van het Meertens Instituut en de Universiteit Twente. De komende drie jaar moeten nog veel verbeteringen doorgevoerd worden. Heel accuraat is het nog niet, de computer heeft in 85 procent van de gevallen het geslacht goed. Bij mensen onder de 35 jaar zit het programma er meestal minder dan vier jaar naast. Lastiger wordt het bij mensen boven de 35 jaar. Er is weinig verschil in het taalgebruik tussen mensen van bijvoorbeeld 40, 50 of 60 jaar. Terwijl het taalgebruik van iemand van 12 of 16 jaar enorm verschilt.

Het computerprogramma scant onder meer het gebruik van lange woorden, zinnen, hashtags, smileys in de tweets. Waar Nguyen vooral in genteresseerd is hoe verhalen heel snel heel groot kunnen worden op Twitter. Dat zagen we bij de Project X rellen in Haren, maar ook bijvoorbeeld bij het Koningslied. Binnen no-time was het lied voor de troonswisseling trending topic op Twitter.

Ref.Dagblad 13-05-13
Auteur: Reporter Creer datum: 2-07-2013 13:01:50

Delft met asymmetrische zonneauto Down Under

ANP

Een asymmetrisch, ultragestroomlijnd blauw-wit-oranje wagentje met een dak vol zonnecellen. Met dit ontwerp, dat ze de Nuna 7 gedoopt hebben, hopen de leden van het Nuon Solar Team van de TU Delft succes te boeken op de World Solar Challenge van dit jaar.
Tijdens deze race die in oktober verreden wordt, doorkruisen zonneauto's van 50 deelnemers uit de hele wereld de Australische woestijn over een afstand van 3000 kilometer.

De vorige zes Nuna-modellen hadden allemaal drie wielen. Vanaf dit jaar moeten dat er vier zijn. Het oude vertrouwde model moest dus helemaal op de schop. De Delftse studenten die zeker een jaar lang fulltime werken aan dit project, kozen voor een asymmetrisch model, waarbij de coureur aan de zijkant zit.

Een lange smalle uitstulping aan de rechterkant van de auto biedt ruimte aan het hoofd van de coureur. Om het evenwicht goed te houden, zit de elektronica en het accupakket aan de andere kant. Het moet wel veilig zijn. Dat moet je kunnen garanderen als je 90 kilometer per uur rijdt, legt teamlid Rick Lenssen uit. De auto kan snelheden tot 185 kilometer per uur bereiken en weegt 180 kilo.
Een van de belangrijkste factoren in het ontwerp is hoe omgegaan wordt met de luchtweerstand. Hoe minder weerstand, hoe sneller de auto immers kan rijden.

De Twentse studenten die meedoen aan de World Solar Challenge hebben vorige maand hun auto al gepresenteerd. The Red Engine weegt 139 kilo. Zijn voorganger woog 180 kilo. Net als vorig jaar heeft de auto ook 6 vierkante meter aan zonnecellen aan de bovenkant. Die zijn essentieel, want voor de race zijn de deelnemers volledig aangewezen op zonne-energie.
De World Solar Challenge wordt om het jaar gehouden. Vorige keer eindigde het Delftse team als tweede. Eerder haalden ze al vier gouden en een zilveren medaille binnen. Twente haalde nog nooit een podiumplek. De vorige keer werden ze vijfde.

Dit jaar reist voor het eerst een team van Eindhovense studenten af naar Australi voor de World Solar Challenge. Zij doen mee in de zogenoemde cruiser klasse. Daarvoor hebben ze een gezinsauto ontworpen waar vier mensen in kunnen.

Ref.Dagblad 02-07-13
Auteur: Reporter Creer datum: 15-10-2013 17:27:44
Intelligente blindenstok nu beschikbaar

ROTTERDAM - De intelligente blindenstok die 9 jaar geleden door Nederlanders werd ontwikkeld, komt deze maand dan eindelijk op de markt. Het is de eerste innovatie nadat de witte stok 90 jaar geleden werd gentroduceerd.


De I-Cane Mobilo, zoals de stok gaat heten, won in 2009 een prijs voor projecten die de sociale interactie kunnen vergroten. Aan de award was een geldbedrag van 50.000 euro verbonden. De stok heeft een voelpijl als soort richtingaangever in het handvat van de stok. Die zorgt er voor dat de gebruiker een beweging in de handpalm voelt zodat hij weet waar hij heen moet om niet tegen obstakels op te lopen of in gaten in de weg.

Hoewel de blindenstok 2.0 werd ontworpen met de TU Delft, kwam het eindproduct tot stand in nauwe samenwerking met direct betrokkenen en belangengroepen zoals het Oogfonds en Landelijke Stichting voor Blinden en Slechtzienden (LSBS). Nederland telt ruim 40.000 blinden en 250.000 slechtzienden.

Telegraaf 15-10-13
Auteur: Reporter Creer datum: 16-03-2015 14:52:56
De vliegende auto: jongensdroom wordt realiteit

Geschreven door
Elger van der Wel
Redacteur

Het begon 25 jaar geleden als een jongensdroom en over twee jaar moet hij echt op de markt komen: de vliegende auto die rijdt en vliegt op benzine en die je gewoon in een parkeervak kunt zetten.

Op het SXSW-festival in Austin vertelde Juraj Vaculk, de directeur van AeroMobil, het bijzondere verhaal over hoe de vliegende auto werkelijkheid wordt.

Vaculk is opgegroeid in Tsjechoslowakije, achter het IJzeren Gordijn. Zijn beste vriend, Stefan Klein, droomde toen hij jong was over een vliegende auto, voor hem het symbool van ultieme vrijheid. Een manier om weg te komen naar Oostenrijk, het onbereikbare land aan de andere kant van het prikkeldraad.
Schaalmodel

Klein groeide op met een vader die al bezig was met het bouwen van vliegtuigen. Zelf begon hij in 1990 aan het eerste prototype van de vliegende auto. Vijf jaar lang werkte hij aan de AeroMobil. Er was veel mis mee en echt vliegen ging nog niet. Dus werkte hij van 1995 tot 2010 aan AeroMobil 2.

Klein vroeg zijn jeugdvriend Vaculk of hij de zakelijke kant van het project op zich wilde nemen. Het was het begin van het bedrijf AeroMobil, dat ze met zijn tween runden. Klein was niet alleen ontwerper en bouwer, maar ook testpiloot.

Het duo deed alles op zijn eigen manier en met eigen middelen. Om een schaalmodel te testen huurden ze geen windtunnel af, maar bouwden ze een stellage op een personenauto waar het model aan kon hangen.

In 2013 besloten ze met AeroMobil naar een belangrijk luchtvaartcongres te gaan: AeroTech in Canada. Ze gebruikten een pre-prototype van het nieuwe model dat Klein had ontwikkeld en dat ook echt een stuk kon vliegen. Plotseling kregen ze aandacht van over de hele wereld, van zowel media als experts.
Juraj Vaculk vertelt het verhaal van Aeromobil op SXSW Elger van der Wel / NOS
De Aeromobil 2.5 waarmee het duo naar het AeroTech-congres ging

De twee Slowaken wilden er vervolgens echt voor gaan en in tien maanden groeide hun bedrijf uit tot een startup met twaalf mensen. Ze bouwden een nieuw prototype dat ze vorig jaar presenteerden in Oostenrijk, 25 jaar eerder het land van hun dromen.

In 2017 willen ze het eerste model op de markt brengen. Hij is helemaal aangepast aan de huidige infrastructuur. Dat betekent dat hij in een normaal parkeervak past en gewoon op benzine rijdt n vliegt. Als je wilt vliegen klap je de vleugels uit en stijg je op. De maximale afstand die je er mee kunt afleggen is 700 kilometer.
Presentatievideo van het prototype van de AeroMobil 3.0

Uiteraard moeten daarvoor nog wel allerlei regels en wetten worden aangepast. Wat daarbij extra lastig is, is dat het bedrijf te maken heeft met zowel de regelgeving op de weg als in de lucht in allerlei landen. De Europese Unie heeft toegezegd het bedrijf hiermee te helpen.

Met de eerste AeroMobil richten de makers zich op rijke autoliefhebbers en hobbyvliegers. Daarna willen ze verder met een vliegende auto waar vier mensen in kunnen en die een grotere afstand kan afleggen. Dat moet een massaproduct worden, dat mensen eventueel delen met anderen.

Zowel Vaculk als Klein is in het verleden regelmatig voor gek verklaard, maar inmiddels is de verwezenlijking van hun droom dichterbij dan ooit. Al was er n man die nog voordat het duo geboren was, geloofde in hun plannen: de Amerikaanse industrieel Henry Ford.

Mark my word: A combination of airplanes and motorcars is coming. You may smile, but it will come.
Henry Ford in 1940

NOS 16-03-15
Nog geen lid? wordt dat hier (gratis). Klik hier
Reargeren of een nieuwe topic aanmaken? Klik dan hier