Gave biedt handreiking voor contact met uitgeprocedeerde asielzoeker
|
Michiel Bakker

Andrew ontvluchtte Nigeria om in Europa een nieuw bestaan op te bouwen. Nadat hij jaren in een azc heeft gewoond, is hij uitgeprocedeerd. De asielzoeker zit in zak en as en doet een dringend beroep op zijn vrienden van de kerk om alles in het werk te stellen om zijn uitzetting te voorkomen. Wat is wijs?

Medewerkers van de servicedesk van stichting Gave krijgen wekelijks vragen voorgelegd over situaties als die van Andrew. Ook tijdens cursussen die de stichting voor kerken organiseert, blijkt dat het onderwerp leeft, zegt medewerker Marnix Visscher. Recent bracht Gave de door hem geschreven brochure ”In contact met uitgeprocedeerde en dakloze asielzoekers” uit.

Wat valt u op in de reacties van mensen die contact met een uitgeprocedeerde asielzoeker hebben?

„Verlegenheid. Het zijn vaak vrijwilligers die een hechte band met een asielzoeker hebben. Als ze op een dag bij hem op bezoek komen en hij laat een brief zien waarin staat dat hij binnen 28 dagen het land moet verlaten, krijgen ze het gevoel dat ze iets moeten doen, maar ze weten niet goed wat.”

Wat is op zo'n moment de grootste valkuil?

„Te hard van stapel lopen. Onlangs vroeg iemand wat hij het beste kon doen: een handtekeningenactie op touw zetten of de koningin aanschrijven. Ik kan me zo'n reactie vanuit een grote persoonlijke betrokkenheid voorstellen, maar het is beter eerst eens nuchter naar de situatie te kijken. Soms hebben mensen in hun land te maken gehad met een zekere mate van vervolging, maar blijkt dat onvoldoende reden om hun asiel te verlenen. Daar moet je reëel in zijn, hoe vervelend dat voor de persoon in kwestie ook is.

De hulpvraag van een uitgeprocedeerde asielzoeker luidt vaak: Help me om niet te worden uitgezet. Het is een valkuil je meteen daarop te focussen. Meestal is dat niet realistisch. De kernvraag luidt niet: Kan iemand in Nederland blijven, maar: Waar kan hij een nieuwe toekomst opbouwen? Ligt zijn perspectief hier, in het land van herkomst of misschien nog ergens anders?”

Wanneer ziet u redenen om zich niet neer te leggen bij het feit dat iemand uitgeprocedeerd is?

„Als het dossier sterk de indruk wekt dat de beslissing vooral op procedurele gronden is genomen, terwijl er niet goed inhoudelijk naar de zaak is gekeken. Dat gebeurt bijvoorbeeld als er nieuwe documenten worden ingebracht. Soms wordt geoordeeld dat de asielzoeker ze aan het begin al had kunnen inbrengen en dan wordt de aanvullende informatie niet meer meegewogen. In zo'n geval kan een advocaat overwegen naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens te stappen.”

Soms klinkt de roep om uitgeprocedeerde asielzoekers vanwege hun schrijnende situatie alsnog in Nederland toe te laten. Hoe reëel is dat?

„Dat is een lastig punt. Mensen die nauw contact met een asielzoeker hebben, zullen snel geneigd zijn diens situatie als heel schrijnend te bestempelen. Ik doe geen uitspraak over concrete gevallen, maar adviseer mensen om in overleg met een advocaat of met VluchtelingenWerk te kijken of er in de procedure zaken zijn blijven liggen die nog kunnen worden ingebracht. Intussen blijft het verstandig er rekening mee te houden dat iemands toekomst ook buiten Nederland zou kunnen liggen.”

Niet elke asielzoeker zal die optie onder ogen willen zien.

„Het is van belang niet alleen juridisch naar een zaak te kijken, maar een asielzoeker ook pastoraal te begeleiden als hij daarvoor openstaat. Je mag dan ook met hem bidden: Wat is Uw weg hierin? In het besef dat het leven van de ander in Gods hand is. Soms zie je dan dat een zaak een bijzondere wending krijgt waardoor hij alsnog in Nederland mag blijven. In andere gevallen vindt de asielzoeker rust in het besef dat hij toch weg moet uit Nederland. Dan kun je hem helpen door bijvoorbeeld contact te leggen met een kerk in zijn land van herkomst. Dat is temeer van belang als mensen in Nederland christen zijn geworden en nog geen kerkelijk netwerk in hun thuisland hebben.”

Soms nemen mensen een uitgeprocedeerde asielzoeker in huis. Verstandig?

„Wij moedigen dat niet aan, vanwege de culturele verschillen waarmee je te maken hebt en vaak ook uiteenlopende verwachtingspatronen. Als je het toch doet, is het van belang dat je duidelijk afspreekt dat het tijdelijk is en dat er intussen actief moet worden gewerkt aan een definitieve oplossing. Ook adviseren we deze stap niet te zetten zonder overleg met en ondersteuning van de eigen kerkelijke gemeente of een interkerkelijke werkgroep die kritisch blijft meedenken over de situatie.”

Is christelijke gastvrijheid begrensd?

„De grens wordt bereikt als iemand niet wil meewerken aan het vinden van een definitieve oplossing voor zijn situatie. Dan duikt iemand onder. Daarbij is niemand gebaat. Als iemand toch kiest voor de illegaliteit, is hij zelf verantwoordelijk voor de consequenties van die keus.”

www.gave.nl/servicedesk

Protest tegen uitzetting Iraans gezin

Naam: Sandra Grimbergen, Katwijk aan Zee.

Contact met: Iraans gezin Niawarani met dochters Parisa (15) en Parinaz (7).

Situatie: „Dit gezin uit het azc in Valkenburg is bijna tien jaar in Nederland. De ouders zijn allebei doof. Ze zijn in Nederland christen geworden. Ik ken hen onder meer via de dovendiensten in Katwijk. Omdat mijn dochter slechthorend is, kan ik in doventaal met hen communiceren. Het gezin moet binnenkort naar het vertrekcentrum in Ter Apel om te worden uitgezet naar Iran. In Katwijk zijn ruim 2000 handtekeningen verzameld uit protest tegen hun uitzetting. Burgemeester Wienen heeft die vorige week overhandigd aan minister Leers.”

Waarom moet dit gezin volgens u in Nederland blijven? „Omdat deze mensen christen zijn geworden, hebben ze in Iran geen leven. Bovendien vind ik het krom dat ze hier nooit goede begeleiding hebben gehad. Tijdens rechtszittingen, gesprekken met advocaten en met de IND, maar ook tijdens ziekenhuisbezoeken was er geen doventolk. Daardoor begrepen ze nooit waarover het ging en konden ze hun verhaal niet goed kwijt. De oudste dochter, die veel voor haar ouders moet regelen, is inmiddels helemaal verwesterd; de jongste dochter is hier geboren en kent Iran niet eens.”

Houdt u er rekening mee dat hun toekomst toch buiten Nederland kan liggen? „Ik weet niet wat Gods weg met hen is. Toch zie ik genoeg reden om me er sterk voor te maken dat ze hier mogen blijven.”

Op zoek naar onderdak voor Irakees

Naam: Ellen Mekelenkamp, Emmeloord.

Contact met: Irakees Omar Al Hadithi (22).

Situatie: „Omar vluchtte in 2008 vanuit Bagdad naar Nederland. Sinds september 2010 is hij uitgeprocedeerd. Hij zegt dat hij zijn leven niet zeker is als hij terugkeert, vanwege problemen die zijn familie heeft met de overheid en gewapende milities. Twee maanden geleden belandde Omar op straat. Ik regelde eerst onderdak voor hem in een christelijk jeugdhotel –daar kon hij maar één nacht blijven– en daarna bij een particulier. Op het adres waar hij nu zit, moet hij binnenkort weg. Ik ben hard op zoek naar een andere plek. Het is een drama.”

Waarom zou hij volgens u in Nederland moeten blijven? „Op basis van zijn verhaal en dat van veel andere Irakezen geloof ik dat het voor hem niet veilig is in Irak. Zijn advocaat gaat er ook vanuit dat hij bij terugkeer gevaar loopt. Ontwikkelingsorganisatie Hivos stelde recent nog dat de situatie in Irak uitermate slecht is. Landen als Duitsland en België sturen niet voor niets geen mensen terug naar dat land.”

Houdt u er rekening mee dat de toekomst van deze uitgeprocedeerde asielzoeker toch buiten Nederland kan liggen? „Ik vind het veelzeggend dat hij liever kiest voor een illegaal verblijf hier dan dat hij terugkeert naar Irak. Een alternatief zie ik niet. Ik blijf voor hem en andere Irakezen vechten, in de hoop dat hun situatie ooit zal veranderen en ze hier toch mogen blijven.”

Ref Dagblad

„Vluchteling op onze weg geplaatst”

| Ardjan Logmans „Een vluchteling verwacht opgenomen te worden in een christelijke gemeenschap.” „Als kerkenraden en predikanten echt hun schouders onder het werk voor vluchtelingen zetten, gebeuren er grote dingen.” Bevlogen vertelt directeur H. van den Brink van Stichting Gave zijn missie: kerken aanmoedigen om vluchtelingen op te nemen in hun plaatselijke gemeenten. De naaste van een christen, die lijkt vaak ver weg te wonen. Met het storten van geld op de rekening van een hulporganisatie lijkt aan de zorg voor de naaste te zijn voldaan. H. van den Brink, directeur van Stichting Gave, een organisatie die kerken helpt met evangelisatiewerk onder asielzoekers, bepleit een omslag in het denken van christenen in Nederland. „Zending bedrijven gebeurt ver weg, denken veel gemeenteleden. Ze voelen zich verantwoordelijk voor een zendeling en neemt daarom plaats in een thuisfrontcommissie. Er zijn helaas maar weinig kerken die een asielzoekerscentrum (azc) onder hun hoede nemen. Gemeenten zijn onbekend met zendingsmogelijkheden voor de naaste van 5 kilometer verderop.”
Van den Brink erkent dat vluchtelingen min of meer onzichtbaar leken na het generaal pardon van 2007. „Commissies in de kerkelijke gemeenten zijn sinds die tijd verkleind of ontmanteld.”

De werkelijkheid is anders, ontdekt Van den Brink. Hij becijfert dat per jaar ongeveer 13.000 nieuwkomers in Nederland asiel zoeken, waarbij over 2009 dat aantal lijkt te stijgen.

In Nederland treft Van den Brink ook angst voor buitenlanders aan. Een vluchteling is voor Van den Brink geen allochtoon die een uitkering trekt van de Nederlandse staat en voor onrust zorgt in stadswijken. Het woord allochtonen gebruikt hij bewust niet, omdat hij het afstandelijk vindt klinken. „Bovendien heeft het woord een negatief imago.”

Christen-zijn is iemand gastvrij ontvangen, zo vervolgt Van den Brink, verwijzend naar de Bergrede in de Bijbel. „Dat hoeft echt niet gelijk evangeliseren te zijn. Maar wie komt binnen drie weken langs als een vluchteling op Nederlandse bodem is aangekomen?”

Drugsgebruik
Een vluchteling waardeert het bezoek van Nederlanders in zijn azc, stelt Van den Brink. „Ik ontmoet onder hen niet alleen orthodoxe christenen zoals Grieks-orthodoxen, maar ook moslims en hindoes. Al die mensen, ook die laatste groepen, zitten te wachten op het Evangelie. Ze verwachten in een christelijk land te komen en christenen te ontmoeten om over Jezus te kunnen praten.”

Dat betekent volgens hem niet dat evangeliseren onder moslims eenvoudig is of dat de islam voetstoots omarmd moet worden. „Het is goed om kritisch, zelfs afwijzend over de islam te zijn. Maar de moslim is wel een mens.”

Het zoeken naar contact met vluchtelingen om de Bijbelse boodschap over te brengen, ziet Van den Brink als een open raam. „Ze komen uit landen die voor het zendingswerk nauwelijk toegankelijk zijn. Ik ben ervan overtuigd dat God hen zo op onze weg heeft geplaatst.”

„Juist vluchtelingen staan erg open voor contact”, vervolgt hij. „Ze komen vaak uit een land vol geweld, hebben traumatische ervaringen achter de rug en moeten zich vestigen in een vreemd land en thuis raken in een andere cultuur. Zijn ze eenmaal wat gesetteld, dan trekken ze zich terug in hun eigen familie. Maar als iemand tot geloof komt, kan dat een domino-effect hebben. Niemand kan het Evangelie beter doorgeven dan iemand die het volk of een cultuur van binnenuit kent.”

„Een te volle agenda hebben om een azc te bezoeken, is geen excuus.” Want dat is de clou voor de directeur van Gave: tijd overhebben voor de naaste. „Vluchtelingen kunnen redelijk goed rondkomen in een azc. Maar ze zijn supereenzaam.”

Desondanks is het aantal kerkelijke vrijwilligers te beperkt om alle vluchtelingen te bereiken. Volgens Van den Brink zijn ongeveer 1000 vrijwilligers actief op 55 Nederlandse azc's met ruim 13.000 asielzoekers. „Een individu kan nooit dertien nieuwe asielzoekers begeleiden.”

Verschillende keren laat Van den Brink het zich ontvallen: de zorg om de naaste is een Bijbelse opdracht. „Het kan niet zo zijn dat vluchtelingen verwachten in een overwegend christelijk land te komen, maar geen spoor ontdekken van christenen. Dat het enige wat ze zien is: bloot op straat, drugsgebruik en ongecensureerde tv-programma's.”

Hellenbroek
Bij het openstaan voor vluchtelingen komt het op de kleine dingen aan, aldus Van den Brink. „Een vluchteling verwacht opgenomen te worden in een christelijke gemeenschap. Dat kan door samen koffie te drinken na de dienst of te vragen om mee te eten.” Hij somt onder het motto „bidden, geven en bezoeken” verschillende mogelijkheden op: vluchtelingen kunnen meedoen aan Bijbelstudies, kinderclubs, jongerenvakanties, vrouwenochtenden. „Bijna geen enkele kerkelijke activiteit is ongeschikt voor hen.”

Elke gemeente kan vanuit haar identiteit op haar wijze een steentje bijdragen aan het bereiken van vluchtelingen. „We willen graag helpen en we kennen de valkuilen, maar we schrijven niets voor. Mocht een gemeente bij wijze van spreken Hellenbroek willen gebruiken, dan is dat goed.”

Hij vindt het jammer dat samenwerking tussen gemeenteleden en verschillende plaatselijke gemeenten niet altijd van de grond komt in het opvangen van vluchtelingen. „Een kerk die niet werft, sterft. Helaas krijgen leerverschillen snel de overhand. Je kunt je afvragen of nieuwe bezoekers op zichzelf wel welkom zijn. De weg naar evangelische gemeenten lijkt dan goed geplaveid. Ik schat dat veel evangelische gemeenten actiever zijn in vluchtelingenopvang dan reformatorische kerken.”

Een positieve uitzondering zijn verschillende kerken in Utrecht, die de handen ineen hebben geslagen om vluchtelingen te helpen. „Als activiteiten door kerkenraden en predikanten worden gesteund, gebeuren er wonderen.”

Tot nu toe werken vrijwilligers uit kerken vaak op individueel niveau en kent Van den Brink ook op het niveau van de landelijke kerk geen commissies die de opvang coördineren. Tot spijt van Van den Brink. „Wij hebben als stichting 35 medewerkers die vluchtelingen bezoeken. Hoewel dat in de tijd zo gegroeid is, is evangelisatie een taak van de kerk. Wij willen slechts een serviceorganisatie zijn.”

Valkuilen
In het werk voor vluchtelingen, eerst in de gereformeerde gemeente van Apeldoorn en sinds een halfjaar als directeur van Gave, ontdekte Van den Brink valkuilen. Kennis van de cultuur waaruit een vluchteling komt, acht hij nodig. „In Nederland zijn we vrij gemakkelijk in de omgang met elkaar. Maar als bij een buitenlandse vrouw twee mannen op bezoek komen om een Bijbelstudie te doen, valt dat niet goed.”

Zo kan geestelijke zorg voor de nieuwkomers verschuiven naar hun zoektocht naar een verblijfsstatus in Nederland. De asielprocedure is echter een verantwoordelijkheid van de overheid, benadrukt Van den Brink. Gave en ook kerken zijn volgens hem geen politieke organisatie die een mening moeten hebben over de vluchtreden. Nuchter: „Het kan erg dicht op de huid komen als je verhalen van vluchtelingen hoort, maar niet elk vluchtverhaal hoeft waar gebeurd te zijn.”

„Net als een bekeringsverhaal niet echt kan zijn”, gaat hij verder. Sommige vluchtelingen hopen met een bekeringsverhaal een positief antwoord op hun asielaanvraag te krijgen, merkte hij. „Of de gemeente is te enthousiast over de nieuweling in de gemeente die tot het geloof is gekomen. Wie is ertegen bestand als hij op handen wordt gedragen?” Omdat Van den Brink soms een terugval ziet, pleit hij ervoor nazorg te verlenen. „En aan de vruchten herken je het ware geloof.”

Van daaruit bezien, zijn „de velden wit om te oogsten”. Van den Brink sprak iemand uit Zuid-Korea, „het land van waaruit bijna de meeste missionarissen worden uitgezonden.” De Zuid-Koreaan bedankte Nederland omdat Nederlanders van een paar eeuwen terug het Evangelie brachten tot in het Aziatische land. „Terwijl het voor de Nederlanders destijds een ploegen op rotsen was.”

Dossier :Ref.Dagblad

Vluchtelingen Somalië sterven onderweg”

GENEVE (ANP/AFP) – Veel mensen die proberen de extreme droogte in Somalië te ontvluchten, sterven onderweg.

Dat meldde de VN-vluchtelingenorganisatie Unhcr vrijdag.

Een woordvoerster kon niet zeggen hoeveel mensen er precies overlijden, maar sommige getuigenissen zijn volgens haar „schrijnend”. Ze verhaalde over moeders die kinderen verloren en mensen die gedwongen waren hun zieke familieleden achter te laten.

Ref.Dagblad 08-07-11

Duizenden migranten vast in Libische woestijn

Circa 625.000 migranten zijn Libië ontvlucht sinds het conflict in februari oplaaide. Vele duizenden zijn echter gestrand in de Libische woestijn in het zuiden van het land. Dat stelde de Internationale organisatie voor migratie (IOM) vandaag.

Vóór het conflict waren 1,5 tot 2,5 miljoen migranten in het land. Ze werkten in de olie-industrie en zorgsector. Velen zouden zich schuilhouden wegens hun illegale status en omdat ze het land niet kunnen verlaten

Volkskrant 15-07-11

Qadiri's mogen nog even blijven

COEVORDEN/DEN HAAG - Het Afghaanse gezin Qadiri, dat ons land moet verlaten, mag vooralsnog in Aalden (gemeente Coevorden) blijven. Voorwaarde is dat het gezin wel zijn best doet om een nieuwe toekomst in Tadzjikistan of Afghanistan te mogen opbouwen.

Mocht dat niet lukken als gezin, dan ontstaat er een nieuwe situatie. Dat stellen het ministerie van Binnenlandse Zaken en de gemeente Coevorden dinsdag na onderling overleg. Minister Gerd Leers (immigratie & Asiel) wil niet dat het gezin uit elkaar wordt gedreven.

Burgemeester Bert Bouwmeester van Coevorden had de politie onlangs opdracht gegeven niet mee te werken aan uitzetting van het gezin. Hij vindt uitzetting om humanitaire redenen onaanvaardbaar. De familie verblijft al 10 jaar in Nederland en de kinderen Amina (9) en Dawud (11) zijn volledig verwesterd. De voltallige gemeenteraad van Coevorden schaarde zich tijdens een speciale raadsvergadering vorige week achter de burgemeester.

Het gezin zegt niet terug te kunnen, omdat de moeder uit Tadzjikistan niet welkom is in Afghanistan. In haar land is de vader niet gewenst

Telegraaf 26-07-11

CU: Schort uitzetten Iraanse christenen op

DEN HAAG – Minister Leers (Immigratie en Asiel) moet de uitzetting van Iraanse christenasielzoekers naar hun land van herkomst voorlopig opschorten.

Dat betoogt ChristenUnie-Kamerlid Voordewind in een serie schriftelijke Kamervragen die hij vrijdagmorgen heeft gesteld naar aanleiding van de dreigende uiteenvalling van een Iraans gezin.

Volgens berichten die hem ter ore zijn gekomen, zouden de moeder en twee kinderen worden teruggestuurd naar Iran, terwijl de vader nog in Nederland de uitkomst van zijn asielprocedure mag afwachten.

Voordewind wijst Leers erop dat volgens een Amerikaans rapport in Iran sprake is van een verdere toename van incidenten tegen religieuze minderheden, onder wie christenen. Ook de autoriteiten treden steeds vaker tegen christenen op

Ref.Dagblad 12-08-11

Geen hoop voor familie Karim

DEN HAAG (ANP) – Minister Gerd Leers (Immigratie en Asiel) ziet geen aanleiding om de familie Karim uit Irak naar Nederland terug te halen en haar een nieuwe asielaanvraag te laten doen. Dat meldt hij in antwoord op Kamervragen over de familie, die in Dronten heeft gewoond.

Het gezin werd eerder dit jaar uitgezet. De VARA maakte een reportage waaruit viel op te maken dat het de kinderen Karim, vooral de dochters, bepaald niet best vergaat in het Iraakse Kirkuk, waar straatgeweld en bloedwraak veelvuldig zouden voorkomen

Ref.Dagblad 29-08-11

Iets minder vluchtelingen naar Nederland

DEN HAAG - In de eerste helft van dit jaar zijn iets minder vluchtelingen naar Nederland gekomen dan in de eerste helft van vorig jaar. De eerste 6 maanden van 2011 waren dat er 7120, in dezelfde periode een jaar eerder nog 7290. Dat heeft minister Gerd Leers (Immigratie en Asiel) vrijdag geantwoord op vragen van een aantal Kamerfracties.

Over de hele linie laten de cijfers geen daling van de instroom zien, schrijft Leers. Dan gaat het naast vluchtelingen ook om mensen die voor hun werk of studie naar Nederland komen of om hun gezin achterna te reizen. Maatregelen die hij heeft aangekondigd om gezinsvorming of -hereniging in te dammen, zijn nog niet of nog maar net in werking getreden.

Het kabinet streeft daarmee naar een „zeer substantiële daling” van de instroom. De PVV gaat ervan uit dat het aantal niet-westerse allochtonen dat naar ons land komt, kan halveren

Telegraaf 14-10-11

Lubbers: We zien alleen nog negatieve kant vreemdeling

Oud-premier Ruud Lubbers maakt zich zorgen over de manier waarop vluchtelingen in Nederland worden benaderd. 'Het klimaat voor vreemdelingen in Nederland is guur. De nadruk in het politieke debat ligt teveel op aanscherping, beheersing, beperking, versobering', stelde de CDA'er vandaag als voorzitter van de Stichting voor Vluchteling-Studenten UAF tijdens een afstudeerbijeenkomst van de organisatie in Amsterdam.

Als er over vreemdelingen wordt gesproken, gaat het volgens Lubbers vaak over criminaliteit, dreiging en terrorisme en over kosten en problemen. 'Die eenzijdige benadering doet geen recht aan de inzet en kracht die u en veel andere vluchtelingen getoond hebben', zei hij tegen de 200 net afgestudeerde vluchtelingen.

De UAF pleit ervoor de asielprocedure te moderniseren. Asielzoekers die na drie jaar nog geen uitsluitsel over hun aanvraag hebben gekregen maar wel voldoende meedoen in de samenleving, moeten volgens Lubbers een verblijfsvergunning krijgen. Het advies van een gemeente moet daarbij zwaar wegen, aldus de UAF.

Weerbarstig
Vaak is de praktijk van het beleid weerbarstig, zei Lubbers. Volgens hem roepen gemeenten minister Gerd Leers (Immigratie en Asiel) steeds vaker op zijn koers te veranderen. Zo vroeg een groep burgemeesters deze zomer Afghaanse vluchtelingen die worden verdacht van oorlogsmisdaden niet uit te zetten, omdat hun individuele zaak eerst moet worden bekeken. In sommige gevallen is de uitzetting opgeschort. Daarover zal Leers binnenkort met de betrokken burgemeester spreken, aldus een woordvoerder van de minister.

Volgens Leers voert Nederland een zorgvuldig beleid, waarbij altijd een individuele toetsing plaatsvindt. Maar 'Nederland wil geen veilige haven zijn voor oorlogsmisdadigers', stelt de minister. Ook wil hij voorkomen dat slachtoffers de daders van mensenrechtenschendingen tegenkomen in Nederland.

Bescherming
Ook benadrukte Leers dat in zijn beleid één doelstelling centraal staat: opvang bieden aan wie onze bescherming echt nodig heeft. Ook wees hij erop dat het kabinet al heeft aangekondigd de asielprocedures verder te stroomlijnen en het stapelen van procedures aan te pakken

Volkskrant 15-10-11

Ex-moslim Mehrdad: Als christen heb ik geen toekomst in Iran

Michiel Bakker

Het Iraanse echtpaar Mehrdad en Soheila Abdollahi is in Nederland christen geworden.
ALBLASSERDAM – Zwijgen over zijn christelijke geloofsovertuiging kán hij niet. En als hij het toch zou doen, zou zijn gedrag verraden dat hij geen moslim meer is, zegt de Iraanse asielzoeker Mehrdad Abdollahi (43). Terugkeer naar zijn land is voor hem geen optie.

In Den Haag woont Mehrdad dinsdagavond het overleg van de vaste Kamercommissie immigratie en asiel bij, waarin de positie van Iraanse bekeerlingen aan de orde komt. Enkele uren eerder vertelt hij in zijn woonplaats Alblasserdam –meestal rustig, een enkele keer boos of geëmotioneerd– zijn verhaal.

Mehrdad groeit op in een 
islamitisch gezin in Teheran. 
Hij verliest al jong twee broers. Ze komen in 1980 en 1982 als militair om tijdens de oorlog met Irak. Zelf vindt hij werk 
als privéchauffeur voor hoge functionarissen bij instanties 
die aan de overheid zijn gelieerd. Intussen maakt hij in 
het geheim deel uit van een kleine celgroep van mensen 
die voor een monarchie zijn.

In 2000 krijgt Mehrdad –ge­trouwd met Soheila (44) en vader van twee kinderen– problemen met het islamitische regiem. Hij wijkt uit naar een ander deel van Iran. Als hij via een vriend hoort dat geheime diensten naar hem op zoek zijn, vlucht hij naar West-Europa en vraagt in Nederland asiel aan.

In Iran wordt Soheila onder druk gezet om de autoriteiten te vertellen waar haar man is. Ze weet op dat moment echter niet waar hij verblijft. Als de grond haar te heet onder de voeten wordt, besluit ze met haar zoon en dochter Teheran te verlaten. Via Noord-Iran reist ze naar Turkije, waar ze erachter komt dat Mehrdad in Nederland is.

Vanuit Turkije probeert ze via Bulgarije richting West-Europa te trekken. Een nachtelijke voettocht door de sneeuw eindigt in een drama. In een koude nacht in december 2001 verdwaalt de groep vluchtelingen waarvan Soheila en haar kinderen deel uitmaken. Ze moeten uiteindelijk een rivier oversteken om Bulgarije te bereiken.

Mehrdad: „Onze dochter Saghi, toen 11 jaar, was enorm verzwakt. Ze kon niet verder. Mijn vrouw en onze zoon Sunny, die nu 22 is, knuffelden haar en probeerden haar, zittend in de sneeuw, warm te krijgen. Het lukte niet, want ze waren zelf ook koud en nat. Saghi is in hun armen gestorven.”

Enkele dagen later hoort Mehrdad dat zijn dochter is overleden. Het lukt hem niet zijn vrouw en zoon met het lichaam van hun dochter naar Nederland te laten komen, omdat hij geen verblijfsvergunning heeft. Een poging om naar Bulgarije te reizen om daar de begrafenis bij te wonen, mislukt eveneens. Als hij de benodigde reisdocumenten binnen heeft, is het lichaam van zijn dochter al in Sofia ter aarde besteld.

Twee weken na de begrafenis arriveert hij bij zijn vrouw en zoon. Geëmotioneerd: „Ik had hen bijna anderhalf jaar niet gezien. Mijn dochter leefde niet meer en ik had geen afscheid van haar kunnen nemen. Ik kon alleen maar huilen, en mijn vrouw ook.” Hij hapert even. „Als ik erover praat, is het net alsof het gisteren is gebeurd.”

Na twee weken moet Mehrdad terug naar Nederland. Zijn vrouw en zoon arriveren maanden later. De periode daarna lopen de asielaanvragen van het gezin op niets uit. Ze moeten het land verlaten, gaan naar België en worden twee maanden later weer naar Nederland gebracht. Na maanden vreemde­lingendetentie worden ze op straat gezet. Uiteindelijk belanden ze in een noodopvang voor asielzoekers in Alblasserdam.

In 2007 valt het gezin buiten het generaal pardon vanwege hun tijdelijke verblijf in België. „Ik heb in Brussel gezegd dat we uit Nederland kwamen. Voor die eerlijkheid ben ik later gestraft. Dat vind ik zó zuur!”

In Alblasserdam gaat het gezin naar de Grote Kerk, in de hoop hulp te krijgen van gemeente­leden. „Tijdens de eerste kerk­dienst die ik meemaakte en waarvan ik niets begreep, bad ik in mijn eigen taal, volgens mijn eigen geloof. De mensen waren heel aardig. We besloten de volgende week weer te gaan en zijn er daarna blijven komen.”

Het Iraanse echtpaar krijgt een Bijbel in zijn eigen taal. Gemeenteleden helpen hen Gods Woord te bestuderen. „Ik hoorde dat je je vijanden moet liefhebben, en dacht: Hoe kan dat nou? Met vijanden moet je toch vechten?”

De Iraniërs worden ingewonnen voor de Bijbelse boodschap. Op tweede pinksterdag 2007 wordt het echtpaar door ds. 
A. Baas gedoopt in de Grote Kerk in Alblasserdam. „Met hulp van mensen uit de hervormde gemeente is onze dochter in mei vorig jaar in Neder­land herbegraven. Dat is heel belangrijk voor ons. We kunnen nu haar graf bezoeken.”

Bij terugkeer naar Iran vrezen ze als afvalligen van de islam vervolging. Of ze om die reden in Nederland mogen blijven, is onzeker. „Minister Leers zegt dat ik in Iran niet over mijn geloof hoef te praten. Als hij zijn Bijbel kent, weet hij dat dat niet klopt. En wat moet ik op een sollicitatieformulier invullen als er naar mijn godsdienst wordt gevraagd? Ik kan niet verzwijgen dat ik christen ben. In Iran is geen toekomst voor mij.”

Ref.Dagblad 12-10-11

Mauro vraagt studievisum aan

door Marije Willems

De jonge Angolese asielzoeker Mauro gaat een studievisum aanvragen. Samen met zijn advocaat wordt de laatste hand gelegd aan de aanvraag. Dat zegt een woordvoerder van kinderrechtenorganisatie Defence for Children tegen RTL Nieuws.
De situatie van de 18-jarige Mauro houdt de politiek al weken bezig. Het CDA kwam na een hoogoplopend intern conflict tot de conclusie dat Mauro geen asiel kan krijgen, maar wel in Nederland een studievisum mag aanvragen. Normaal gesproken moet dat in het land van herkomst.

Met een studievisum wint Mauro slechts tijd. Het visum is geldig zolang zijn studie duurt. In het geval van Mauro is dat nog één jaar in de huidige studie, aldus onze politieke redacteur Derk Stokmans.

Vorige maand liet minister Leers van Asiel aan de Tweede Kamer weten dat hij geen mogelijkheden ziet om Mauro te laten blijven en zijn discretionaire bevoegdheid niet gebruikt.

NRC 18-11-11

Vluchtelingen zijn in de EU niet welkom


2011 was een testjaar voor de Europese beloften van solidariteit met mensen in nood. Het is zorgwekkend vast te stellen dat Europa voor het examen gezakt is. Alle EU-lidstaten moeten nu hun verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat 2012 op asielgebied een beter jaar wordt.

Twee gebeurtenissen in het afgelopen jaar vallen op omdat zij de wereld hebben veranderd. In de eerste plaats de uitdijende economische crisis, die is uitgegroeid tot een vertrouwenscrisis van de burgers in onze politieke leiders en in het vermogen van Europa om tot gezamenlijke oplossingen te komen.

Ten tweede de Arabische lente. In Tunis, Caïro en daarbuiten zijn burgers opgestaan om te vechten voor vrijheid, democratie en de mensenrechten. Daarbij hebben zij hun onderdrukkers verjaagd en jarenlange vooroordelen over hun land ontkracht.

Vanuit Europees perspectief zijn beide gebeurtenissen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Terwijl dit jaar de Europese Unie door de economische crisis op zichzelf gericht was, moesten in Noord-Afrika en elders vele mensen hun thuis verlaten. De vraag is dus of Europa zich kan blijven inzetten voor vluchtelingen en tegelijk de crisis in eigen huis kan aanpakken.

De cijfers op dit punt zijn zorgwekkend. In de eerste helft van 2011 werd driekwart van alle asielaanvragen in slechts zes EU-lidstaten ingediend.

Dat betekent dat er een lange rij landen overblijft die nog veel meer inspanningen kunnen en moeten doen. Toen meer dan 700.000 Libiërs het geweld in hun land ontvluchtten, kwamen velen terecht in opvangkampen in de buurlanden. Van de 8.000 mensen die volgens de VN dringend behoefte hadden aan opvang, hebben alle EU-lidstaten samen slechts beloofd er 400 op te nemen. Noorwegen - geen EU-lid - nam er in zijn eentje bijna evenveel op.

Ondertussen zijn meer dan vijftigduizend migranten in gammele bootjes de Middellandse Zee naar de EU overgestoken. Daarbij kwamen veel te veel mensen om het leven. Anderen bereikten Italië en Malta. Op een donorconferentie kregen de Europese landen de kans solidariteit te tonen. Het resultaat was dat amper 300 vluchtelingen uit Malta naar andere lidstaten werden overgebracht.

Bijna een maand geleden kwamen landen uit de hele wereld in Genève samen voor een ministersconferentie over vluchtelingenzaken, de grootste vergadering ooit van dien aard. Al een jaar voorafgaand aan die conferentie had het VN-vluchtelingenagentschap alle landen opgeroepen naar Genève te komen met beloften om vluchtelingen op te nemen. Voor de EU was het resultaat nul, aangezien de lidstaten geen overeenstemming konden bereiken over een aanbod.

Aan de basis van het probleem ligt de politieke atmosfeer in veel EU-lidstaten. Sinds de jaren dertig zijn er nooit zoveel populistische en xenofobe partijen in de Europese nationale parlementen vertegenwoordigd geweest. Zoals te verwachten, misbruiken zij de huidige crisis en proberen zij de immigrantenpopulaties van alles de schuld te geven. Hier is Europees en nationaal leiderschap nodig om te voorkomen dat niet de populistische logica de agenda bepaalt.

In tegenstelling tot wat xenofoben beweren, ligt het aantal asielzoekers in Europa nu veel lager dan tien jaar geleden. Europa staat trouwens helemaal niet speciaal open voor asielzoekers. Er zijn bijvoorbeeld veel meer vluchtelingen in Kenia alleen dan in de 27 EU-lidstaten tezamen.

Onvoorziene gebeurtenissen, zoals de Arabische Lente, kunnen de opnamecapaciteit van elk EU-land echter sterk op de proef stellen. Europa moet zich daarom voorbereiden om steun te verlenen aan deze lidstaten zodat vluchtelingen daar waardig kunnen worden opgevangen.

Ondanks een aantal gemeenschappelijke minimumvoorschriften functioneren de asielsystemen van ettelijke landen niet goed genoeg, waardoor migranten soms op onaanvaardbare wijze worden opgevangen. Asielzoekers belanden in een onzekere positie, omdat EU-landen onderling zeer verschillende criteria hebben om iemand de asielzoekerstatus toe te kennen.

Dergelijke verschillen zijn onaanvaardbaar in een Europese Unie die dezelfde internationale verdragen heeft ondertekend en dezelfde waarden deelt. Hoog tijd dat in 2012, na meer dan tien jaar touwtrekken, een gezamenlijk asielbeleid wordt opgezet

Trouw 28-01-12