Nieuwsbrief over kerkelijk opbouwwerk en evangelisatie in Gramsh, Albanië,
door de fam. Boersma, nr. 20, juni 2011
Nieuws van Job & Alma
Voor de zoveelste keer ben ik op zoek naar Lois en Ilir die ergens aan het spelen zijn. In mezelf
mopperend (“ze weten toch dat ze moeten vertellen waar ze naar toe gaan”) loop ik naar buiten.
Terwijl ik wat rond speur wordt mijn oor getroffen door kindergezang.
Uit de mond van kinderen...
Het is de Albanese vertaling van 'Klap eens
vrolijk in je handen voor de Heer' en het
komt bij een huis zo'n 50 meter onder ons op
de heuvel vandaan. Het blijkt Ilir te zijn die
met een aantal vriendinnetjes, die soms
meekomen naar de kerk, ijverig het
zondagsschool repertoire doorneemt. Na een
tijdje van het tamelijk valse gezang te hebben
genoten, ga ik enigszins beschaamd over m'n
gemopper weer naar binnen, daarbij denkend
aan psalm 8: 'Met de stemmen van kinderen
en zuigelingen bouwt u een macht op tegen
uw vijanden...'.
Kinderen staan vaak veel meer open om
over Jezus Christus te horen dan volwassenen.
Ik denk dat Jezus daarom ook zelf zegt: 'laat de
kinderen tot mij komen' en ons oproept om te geloven als een kind. Voor ons is dan nu wel de vraag:
wat doen wij daarmee? We zijn hier gekomen om ons vooral op (jong)volwassenen te richten en we
zijn bepaald geen kinderwerkers. Maar als kinderen om ons heen zo graag over Jezus willen horen,
zullen we daar toch ook gehoor aan moeten geven.
Plannen en beslissen
Sowieso moeten we nagaan wat we het komend jaar gaan doen, als kerk en als zendingswerkers. Met
het vertrek van onze Albanese collega die veel kinderwerk deed en het komende vertrek van een
Australische collega die al dit werk coördineerde, is het de vraag hoe en of we het kinderwerk nog
voort kunnen zetten. En er zijn nog een aantal andere beslissingen die deze zomer genomen moeten
worden. We zouden graag drugsvoorlichting geven op scholen; in heel Albanië is in Gramsh het
drugsgebruik het hoogst. Ook zijn er een flink aantal mensen die de afgelopen tijd tot geloof zijn
gekomen en nu begeleiding nodig hebben. Maar het lijkt erop dat ons afgeslankte team straks niet
alles meer kan doen wat we zouden willen doen. Dat is jammer, maar we verwachten dat God ons
daarin ook wel zal leiden.
Diaconaal project
De afgelopen weken zijn we druk geweest met iedereen te bezoeken die ooit hulp via het diaconaal
project heeft gekregen. Daarnaast konden we wat projecten doen naast de gewoonlijke voedselhulp.
Zo konden we een vrouw een wasmachine geven zodat ze niet meer met haar pijnlijke handen de
kleren van haar gezin van zes hoeft te wassen. Alma's zus gaf gratis tandheelkundige zorg aan de
allerarmsten waarbij wij de materialen konden bekostigen. En we konden een nieuw dak op een
huisje zetten, waar een gezin van 5 op 20 vierkante meter onder lekkende golfplaten leefde. Dat is
.
mooi werk en geeft ook altijd wel openingen voor gesprek over wat we geloven. Tegelijk neemt de
druk voor ons enorm toe: Jan en alleman komt nu om hulp vragen en het is een hele klus om het kaf
van het koren te scheiden en toch vriendelijk maar beslist te blijven. En wanneer mensen niet krijgen
wat ze willen zijn roddels en afgunst zomaar geboren, waaronder wij als gemeente ook onder lijden
(1 Petrus 3:17).
De verandering
Drie maanden geleden kwam er een vrouw in de kerk. De dienst was al zo'n beetje aan het beginnen
maar ik liep nog wat rond op het erf van de kerk. De vrouw kwam de poort binnen en vroeg een
beetje schuchter of dit de plek was om te bidden. Ze had ons wel eens gezien wanneer we haar
buurvrouw af en toe een voedselpakket brachten. We gingen samen naar binnen en sindsdien is ze
vrijwel elke zondag in de kerk en volgt ze de Alpha cursus. Afgelopen zondag zei ze tegen Alma: ik
kan niet meer slapen voordat ik eerst bijbel heb gelezen en gebeden en ik vertel zomaar aan iedereen
over Jezus. Ze is in die paar maanden veranderd van een vermoeid ogende, geslagen vrouw in een
enthousiast en lachend persoon. Vorige en deze week mocht ik preken over de Heilige Geest, en het
is mooi om te zien dat de Geest van God echt werkt, mensen verandert en ze tot de levende God
leidt.
Wilt u weer met ons meebidden?
- Dank en prijs God dat Hij levens van mensen in Gramsh verandert, waarvan we vooral de
laatste tijd getuigen mogen zijn;
- Bidt voor de Alpha cursisten en een heel aantal jongeren van de jeugdgroep. Ze weten nu veel
over God, bidt dat ze hun leven echt aan Hem over willen geven;
- Nog 2 weken en dan stoppen de meeste activiteiten hier i.v.m. de schoolvakanties. Voor ons
een tijd om het even rustiger aan te doen, maar we willen vooral tijd nemen voor bijbelstudie
en gebed, om zo kracht van God te ontvangen zodat we na de vakantie weer energie hebben
om te geven. Wilt u bidden dat we in deze tijd echt rust vinden bij God?
- Voor wijsheid om de juiste beslissingen te nemen omtrent wie te helpen in het diaconaal
project, en om liefdevol te blijven wanneer als gevolg van dit project mensen zich vervelend
gedragen

www.telegramsh.nl

Zomerhitte
Geschreven door Job & Alma
woensdag, 13 juli 2011 10:38

Een regenbui, die door een open raam net op onze laptop terechtkwam, had
onze computer een tijdje vrijwel onbruikbaar gemaakt. Onze Duitse collega
houdt van priegelen en heeft het ding gelukkig weer op een redelijke manier
aan de praat weten te krijgen. Zodoende na lange tijd maar weer eens een
blog.

Niet dat er ontstellend veel gebeurd. De hitte (boven de 35C met een hoge
luchtvochtigeid) bepaald ons dagritme (oftewel, bepaald dat er eigenlijk
niet zo veel uit onze handen komt). De kinderen vervelen zich omdat de dagen
lang duren en het vanwege de warmte lastig is om buiten te spelen (veel
kinderen zitten binnen). We hebben nu tweewekelijks een teambijeenkomst,
waar we ons vooral op bijbelstudie en gebed richten. Ondertussen moeten we
deze maand als team een visie voor komend jaar bepalen, spoor ik de
kerkleiding aan hetzelfde te doen, zodat we voor komend jaar eindelijk een
beetje prioriteiten kunnen gaan stellen. Het lijkt er op dat we ons op
volwassenevangelisatie en catechese/discipelschap gaan richten, en het
diakonale werk meer zullen uitbreiden. Kinderwerk wordt dan een
ondergeschoven kindje. Niets aan te doen: komende maand vertrekt ook de
tweede kinderwerkster die ons team rijk was voorgoed, en we kunnen nu
eenmaal niet alles doen. Het is ook misschien beter om gewoon tussen neus en
lippen door te laten zien aan de kinderen uit de buurt wie Jezus is. Twee
buurmeisjes komen trouw mee naar de kerk. Op een avond hoorde ik het ene
meisje aan haar vader vragen: “Wat zijn we nu eigenlijk, christen of
moslims. De vader lachte wat, maar het kind hield aan, totdat de vader een
antwoord bromde wat kennelijk niet zo bevredigend was. Het meisje zei weer:
“wat zijn we nu eigenlijk: moslim of christen: ik ben in ieder geval
christen.”

We hoeven niet perse van alles te organiseren om getuigen te kunnen zijn.
Welliswaar voelen we ons vaak 'verplicht' allerlei evangeliserende
activiteiten te ontplooien, we zijn immers zendelingen, nietwaar? Maar dit
voorval leerde me weer dat het er vooral om gaat getuige te zijn op de plek
waar God je heeft geplaatst.

www.telegramsh.nl

Nieuwsbrief over kerkelijk opbouwwerk en evangelisatie in Gramsh, Albanië,
door de fam. Boersma, nr. 21, augustus 2011
Nieuws van Job & Alma
In de vorige nieuwsbrief schreven we nog over de verandering in een vrouw die tot geloof was
gekomen. Deze keer moeten we uw gebed voor haar vragen.
Burenruzie
Wat er precies aan de hand is weten we niet, maar op een of andere manier heeft ze ruzie gekregen
met haar buurvrouw, die ook naar de kerk komt, de Alpha cursus heeft doorlopen en langzaamaan
begint te geloven. Nou ja, eigenlijk weten we wel wat er aan de hand is, namelijk dat satan het niet
leuk vindt wanneer mensen Jezus willen gaan volgen en er alles aan doet om roet in het eten te
gooien. De laatste keren hebben we in de kerkdiensten ook gepreekt dat de duivel er misschien nog
niet eens zo veel moeite mee heeft dat we in Jezus geloven, maar er wel mee zit wanneer we Hem
echt willen volgen. En een burenruzie tussen twee net-gelovigen is nou niet echt iets wat past bij het
volgen van Jezus.
Discipelschap
Ook als team hebben we deze zomer veel gesproken over 'discipelschap'. Wat betekent het om Jezus
te volgen voor ons dagelijks leven? Wat zegt de Bijbel erover? En hoe kunnen we degenen die tot
geloof komen helpen om ook echt volgeling van Jezus te worden? In ieder geval staat dat laatste voor
volgend jaar hoog op onze prioriteiten lijst. De visie voor de komende jaren is om veel meer tijd te
besteden aan relaties en het simpelweg doorbrengen van onze tijd met anderen. Het is o zo makkelijk
om je voor allerlei activiteiten en bijeenkomsten in te zetten (en je er zelfs achter te verschuilen), maar
uiteindelijk draait het echt om de persoonlijke band met mensen, waarin we iets kunnen laten zien en
uitdragen van het evangelie.

Komend seizoen
Dat houdt wel in dat we volgend jaar veel minder activiteiten zullen ontplooien en veel meer tijd
zullen doorbrengen 'op straat' of koffiedrinkend met kennissen in een van de bijna 100 cafés die
Gramsh rijk is. Mede omdat onze Australische collega weggaat die al het kinderwerk deed en we dus
minder menskracht hebben, laten we alle kinderbijeenkomsten en de bijeenkomsten in de dorpen los.
De kerk zal waarschijnlijk zonder onze hulp met één kinderbijeenkomst doorgaan. Als activiteiten
houden wij ons dan nog bezig met de Alpha cursus, Engelse klassen, de jeugdbijeenkomst in Gramsh
en het diaconaal project. Daarnaast gaan we ons oriënteren op mogelijkheden om in de toekomst ons
meer met drugspreventie bezig te houden.
Verlof
En dan komen we 19 augustus al weer naar Nederland, voor een maandje verlof. Met familiebezoek,
ontmoetingen, een paar dagen vakantie, een weekend in Wageningen en een in Den Haag. We kijken
er naar uit velen van u weer te zien!
Bidt en dank voor:
- De vrouwen uit de Alpha groep die ruzie hebben gekregen;
- Dank voor goede zomertijd, waarin we als team een betere band met elkaar konden
opbouwen;
- De relatie tussen het zendingsteam en de voorganger blijft vaak nog moeizaam. Bidt voor een
goede samenwerking en voor de voorganger zelf;
- Bidt voor wijsheid in hoe we discipelschap van pasgelovigen komend seizoen goed vorm
kunnen geven.

Verslag van de familie Oosterhuis op bezoek bij de familie Boersma
Eigenlijk stond het al twee jaar op de planning, maar 18 juli jl. is het dan echt zover: we gaan met z'n
vijven naar Albanië. Na alle wilde plannen om een auto trektocht te maken met drie kleine kinderen,
hakken we de knoop door en gaan met het vliegtuig. Na aankomst weten we niet direct of we met die
beslissing zo blij zijn, met drie dodelijk vermoeide kinderen (aankomst 23.50…) en geen koffers.
Gelukkig staat Job ons op te wachten, zodat hij het adres kan doorgeven waar de koffers naar toe
moeten. Als we een half uur bij Job in de auto zitten, constateren we dat we toch heel blij zijn dat we
met het vliegtuig zijn gegaan: het is de vraag wat de schokdempers van onze Ford Mondeo van de
Albanese wegen zouden vinden.
De dag erna mogen we eerst de Albanese temperatuur ontdekken. Vergeleken met de vroege herfst
in Nederland, zijn wij de laatste die daarover klagen. Algauw storten we ons in de Albanese cultuur,
er moeten tenslotte wat tandenborstels etc. ingekocht worden, want de koffers zijn er nog niet… Na
letterlijk de nodige hobbels te hebben genomen komen we in Gramsh aan. Wat een bedrijvigheid op
straat! .
mensen op straat zijn, die opmerking is een understatement bij de hoeveelheid mensen die we hier op
straat zien. Zowel overdag als 's avonds is het druk. Naast alle winkeltjes zijn er ook overal op straat
mensen die proberen hun waren, uitgestald op tafeltjes, te verkopen. Tijdens deze eerste
kennismaking met Gramsh, ervaren we ook dat 'even een boodschap doen' in Albanië wel iets anders
inhoudt dan bij ons. We moeten verschillende winkeltjes af voor onze artikelen en komen onderweg
allerlei mensen tegen waar een praatje mee wordt gemaakt. Job bekent dat hij lang niet altijd mee
gaat met deze excursies van Alma .
De dagen erna zien we steeds meer van Albanië. We maken de 'giro' een aantal keren mee: 's avonds
de hoofdstraat op en neer lopen, zeker niet te snel. Vooral de meiden vinden dit geweldig, zeker als
we eerst nog de kapper en de fotograaf bezoeken. We doen ons tegoed aan de Albanese
heerlijkheden, zoals byrek, de schapenkaas, raki, het verse vlees, salep en niet te vergeten de
watermeloen bijna elke middag. Ook bezoeken we de dierenmarkt, net buiten Gramsh. Met ons
bezoek, werd niet alleen het vlees gekeurd…. We merken dat we toch ook onze eigen cultuur
meenemen (hoezo kan Gerrit niet met Alma de giro lopen??) en Gerrit wordt lopend achter de buggy
straal uitgelachen.
Naast de luxe van het gastenverblijf en de kookkunsten van Alma, gaan we ook twee nachten naar
het meer van Ohrid. De rivier in Gramsh is leuk, maar even in het water springen en met z'n vijven
iets ondernemen is ook lekker. Zonder eigen vervoer zijn we afhankelijk van Job zijn
chauffeurskunsten, een taxi of een taxi busje. Met de taxi gaan we naar Elbasan en vervolgens nemen
we een taxibusje naar Lin en daarna naar Pocradec. We genieten met z'n veertienen van een mooie
rit, af en toe onderbroken door mensen die last hebben van wagenziekte…
Onze luxe staat in schril contrast met de armoede die we overduidelijk zien in Albanië. Geen
elektriciteit, geen auto maar een ezel, soms geen water, kinderen die volop meedraaien in het
huishouden en mensen die op allerlei manieren, zelfs met een personenweegschaal aan de kant van
de weg, proberen geld te verdienen. En dan zijn wij nog niet eens in de bergdorpjes geweest, waar de
omstandigheden nog confronterender zijn. Het is dan ook goed om te horen wat Job en Alma en het
OM team kunnen betekenen voor deze mensen. Op zondag zien we jonge, enthousiaste mensen in de
kerk. Met de verhalen over o.a. de Alpha-cursus in ons achterhoofd zien we dat God aan het werk is
in Gramsh. Het leven in Albanië en het werk van Job en Alma heeft voor ons nu echt een gezicht
gekregen. Reden te meer om hen in onze gebeden te blijven gedenken!
Gerrit, Jeanet, Mirjam, Ruben en Joёlle
Voor meer informatie over het werk van Job en Alma en een weblog van Job, bezoek

www.telegramsh.nl.

Verlof

Geschreven door Job & Alma
vrijdag, 26 augustus 2011 13:59
We zijn nu al weer een week op verlof in Nederland. En afgezien van de
eerste dagen waarin we het steenkoud hadden, genieten we nu van het groene
land, het lekkere fietsen, belegen kaas en zelfs van de orde die er heerst.
Toch verbazen we ons ook dat we ons soms zo vervreemd voelen van Nederland
en dat we aan zoveel dingen weer moeten wennen.
Het grootste deel van de tijd zullen we in Doetinchem verblijven en laten we
onze ogen elke dag over het knalgroene gras en de bossen grazen (dit is geen
reclame voor het gastenverblijf van mijn zus en zwager!). We zijn bereikbaar
onder nummer 06 47 25 88 40.
Komend weekeinde zijn we in Wageningen, het weekend van de 9-11 september in
Den Haag.
Op zaterdag 10 september mogen we in het huis van Martin en Margreet van den
Dool een open huis houden. Dus als je wilt, dan ben je welkom op de koffie,
tussen 10 en 12 uur 's ochtends aan de Ambachtsgaarde 292 in Den Haag. Laat
het svp wel even van te voren weten (per telefoon of via
jobenalmaboersma@gmail.com) als je wilt komen, dan weten we waar we op
kunnen rekenen.

Hopelijk tot gauw!

www.telegramsh.nl

1 oktober; over koffiedik kijken en andere onzuivere koffie
Geschreven door Job & Alma
zaterdag, 01 oktober 2011 20:42

Inmiddels zijn we al weer 2 weken in Albanie, waar we genieten van prachtig
nazomerweer. Lois en Ilir gaan elke ochtend lekker naar school, fijn
dichtbij, naast hun slaapkamer, en voor ons beginnen de geplande
activiteiten ook weer na zondag.

Alma had tijdens de presentaties in NL al iets verteld over de macht van
magie en de alomtegenwoordigheid van magie en bijgeloof in Albanie. We
kunnen als Nederlanders wat lacherig doen over koffiedik kijken en er weinig
waarde aan hechten, hier is het springlevend. Welke macht en uitwerking
allerlei vormen van magie kunnen hebben, en hoe werkelijk de onzichtbare
wereld onze wereld kan beinvloeden, werd mij gisteren weer duidelijk. We
waren op bezoek bij een arm christengezin. De vrouw vertelde huilend dat
alles wat ze probeerden om een beter bestaan op te bouwen hun bij de vingers
afbrak. 'Waarom?' was haar vraag. We praatten er zo even over door, en
kwamen ook op de macht van de duivel om Gods kinderen dwars te zitten. Dat
kan zelfs door vervloekingen die buren uitspreken over bijvoorbeeld de oogst
van je land. En toen kwamen de voorbeelden los: de oudste van de kerk
vertelde hoe hij na het overlijden van zijn moeder geplaagd werd door
slapeloze nachten, klepperende ramen en deuren terwijl er geen zuchtje wind
was. Maar ook dat, na gebed in het huis met een medechristen, dit alles
direct over was. Kwam het doordat zijn moeder door magie geesten in haar
huis had toegelaten die nu een andere 'prooi' zochten? Een andere christen
vertelde over de macht van het uitspreken van verwensingen of vervloekingen:
ze had tijdens een maaltijd half uit chagrijn tegen iemand gezegd: 'dat het
je niet mag bekomen'. En terwijl de anderen lekker verzadigd waren van de
maaltijd, werd deze man erg ziek. De vrouw vertelde na een tijdje dat ze
dacht dat het misschien wel door haar verwensing kwam. Ze baden samen, de
vrouw vroeg om vergeving en de man was weer beter.

Als westerling komt het me allemaal bizar over, maar omdat het hier
realiteit is en de Bijbel er ook wel het een en ander over zegt, zullen we
toch moeten leren er mee om te gaan en om de macht van Jezus er tegenover te
stellen. Paulus zegt het mooi in 1 Kolossenzen 1: Alles, het zichtbare en
het onzichtbare is door Hem en voor Hem geschapen, en Hij heeft ons gered
uit de macht van de duisternis en ons overgebracht naar het rijk van Zijn
geliefde Zoon.

www.telegramsh.nl

Nieuws van Job & Alma
Het was fijn om weer veel vrienden, gemeenteleden en familie te zien tijdens ons verlof. Inmiddels
genieten we van warm nazomerweer en
wachten we op de eerste herfstregens: het land
is werkelijk kurkdroog en de oogsten waren
magertjes dit jaar.
Diaconale hulp
Dat leidt ook tot extra financiële problemen,
vooral voor degenen die afhankelijk zijn van de
landbouw. Vooral een christengezin in een
afgelegen dorp is er zwaar door getroffen en
we mochten hen helpen met een zak meel en
olie. Ongelooflijk vind ik dat elke keer weer;
dat honger iets is wat zich gewoon om de hoek
afspeelt, in een uithoek van Europa nota bene.
We beginnen volgende week weer met
huisbezoeken om opnieuw te kijken of en hoe
we kunnen helpen.
De scholen zijn weer begonnen
Dat geldt niet alleen voor Loïs en Ilir en juf Sea Rina natuurlijk. Want ook Alma is al weer met 2
Engelse klassen in Gramsh begonnen, met vooral jongeren en Loïs heeft een groep vriendinnen uit
ons dorp meegenomen naar huis om wekelijks Engelse les te krijgen. Taallessen blijken een
belangrijke manier te zijn om goede relaties op te bouwen, waarin ook ruimte is om iets te vertellen
over wat ons ten diepste bezighoudt: het goede nieuws
van nieuw leven door Jezus Christus. Ook de
jeugdbijeenkomst start deze week weer.
Nieuw missionair centrum
Vooral voor de activiteiten die op jongeren zijn gericht,
hebben we nu een ideale plek gevonden. De plek die
we vorig jaar huurden was goed, maar wel erg oud en
in slechte staat. Nu kunne we voor bijna dezelfde prijs
een prachtige ruimte huren, direct tegenover het
internaat waar jongeren uit de dorpen wonen die in de
stad de middelbare school volgen. Voor hen is de stap
om naar bijeenkomsten in het centrum te gaan nu
helemaal klein geworden.
Afgelopen zondag hadden we een feestelijke opening
met zo´n 50 mensen, velen kenden we al of komen regelmatig in de kerk, maar er waren ook bij die
gewoon nieuwsgierig waren wat we daar deden. En zo konden de eerste avond dat het centrum open
was mensen al iets over Jezus horen.
Ook is onze collega begonnen met een naaicursus. Er was maar plaats voor 7 dames, hoewel er veel
meer mee wilden doen. Deze vrouwen leren nu hoe ze zelf kleren kunnen herstellen en zelfs maken;
we hopen dat dit hen kan helpen het financieel iets
beter te krijgen. Daarnaast vertelt onze collega iedere
dag iets uit de Bijbel en hopen we dat dat ook vrucht
draagt.
Wilt u met ons meebidden:
 de nieuwe start diaconaal project: voor
wijsheid om te bepalen wie we moeten helpen
en voor geduld en doorzettingsvermogen
wanneer we ook regelmatig teleurgesteld
raken door leugens of ondankbaarheid van
degenen die we helpen;
 dat degenen die de Alpha cursus vorig jaar volgden bereid zijn om verder te leren over de
Bijbel in een vervolgcursus;
 een goede start van de jeugdbijeenkomsten en Engelse lessen;
 'ons dorp' Cekin, dat we vrijuit mogen spreken over wie Jezus Christus is en dat ook hier
mensen tot geloof komen in Hem;
 dank ook voor het nieuwe centrum, de mooie opening en de goede start van de naaicursus.
Website
Voor meer informatie over het werk van Job en Alma en een weblog van Job, bezoek

www.telegramsh.nl.

19 oktober: Onverwachte hoek

Geschreven door Job & Alma

Als team hebben we 2 bijeenkomsten per week. Een voor bijbelstudie, en een
om specifiek voor mensen en situaties te bidden. De eerste persoon die we op
de gebedslijst zetten toen we terugkwamen uit Nederland was K, een man uit
ons dorp en een van de weinige mannen in onze omgeving met wie ik een soort
van vriendschap heb. Ik had al vaker met hem over het christelijk geloof
willen praten, maar ben daar veel te terughoudend in geweest.

Tot afgelopen zaterdag zijn zoontje bij ons speelde, een van de weinige
jongetjes in onze omgeving met wie Ilir bevriend is. Hij bleef langer dan
normaal, want, zo zij hij, het maakt niet uit dat het al donker is want mijn
tante uit Tirana is op bezoek en zij komt me ophalen, want ze wil jullie
ontmoeten.

www.telegramsh.nl.


En inderdaad, de tante kwam, met haar broer, K. De tante bleek een gelovige
vrouw te zijn, zo een die niet kan ophouden om over Jezus te praten. Het was
op zich natuurlijk al bemoedigend om bezoek te krijgen van een gelovige die
haar wortels in ons dorp heeft. Nog mooier was het dat deze vrouw zei altijd
voor ons dorp Cekin te bidden. Ze was zo vreselijk blij dat er eindelijk
zendelingen hier waren komen wonen, daar had ze veel voor gebeden. Tot slot
droeg ze ons haar broer op met de woorden: "ik heb hem al veel over Jezus
verteld en bid altijd voor hem, nu weten jullie wat je te doen staat. Bidt
voor hem en met hem en vertel hem over God."

Duidelijker kan het niet. Voor ons een bemoediging uit onverwachte hoek!

condoleancebezoek
Geschreven door Job & Alma

Misschien herinnert u zich nog de broer en zus uit de vorige weblog, die
bij ons op bezoek waren. Zij gelovig, hij (nog) niet. Twee dagen geleden
overleed hun moeder, al was ze oud toch vrij onverwacht. En in Albanie ga
je dan in het huis van de overledene 'koffie drinken', oftewel op
condoleance bezoek. Normaal gesproken direct de dag na het overlijden, voor
de begrafenis die vrijwel altijd die dag plaatsvindt. Vaak zijn er dan
tientallen of zelfs honderden mensen. De mannen gaan naar de mannenkamer,
waar een kopje turkse koffie en soms een glas raki wordt geserveerd. De
vrouwen naar de vrouwenkamer, waar het lijk ook ligt opgebaard. Je mompelt
dan wat standaard spreuken en wensen tegen (in dit geval) de oudste broer,
of anders de oudste oom en andere mannelijke familieleden. In de geest van
'met oprechte deelneming', 'dat jezelf en je kinderen lang mogen leven' of
'dat ik de volgende keer voor een blijde gebeurtenis op bezoek mag komen'.
Ondertussen nip je wat aan je koffie/raki, en staat na een paar minuten op
onder het uitspreken van nog meer wensen en het onder je kopje leggen van
wat geld (het albanese alternatief voor een uitvaartverzekering).

In dit geval was Alma de dag na het overlijden in Tirana voor een
conferentie, en ik lag door griep geveld op bed, dus moesten we een paar
dagen later op de koffie. De sfeer is dan iets relaxter, er zijn minder
mensen en er is wat meer gelegenheid om te praten. Ik praatte dus wat met
de broers in de mannenkamer en Alma ontmoette de zus in de vrouwenkamer.
Zij vertelde over de zekerheid en de vrede die ze had omdat haar moeder
Jezus had leren kennen en omdat ze had kunnen bidden met haar, vlak voor
haar sterven. De broer vertelde mij dat zijn zus zo graag met Alma praatte.
En dat ze tegen hem gezegd had: 'het komt door mij dat Job en Alma nu in
Cekin wonen'. En dat is wellicht zo: zij had immers gebeden voor
zendelingen in haar ouderlijk dorp! Het was bemoedigend om te horen dat ze,
sinds onze eerste ontmoeting, elke avond voor ons en het dorp bidden.

Terwijl ik in de mannenkamer zat vroegen sommige mannen die niet in de
buurt wonen aan anderen over mij: 'wie is die man?' 'En praat hij een
beetje albanees?' Waarop een van de mannen uit het dorp antwoordde: 'Ja,
hij is wel buitenlander, maar hij is echt deel van ons dorp want hij
spreekt albanees en respecteert onze gebruiken'. Hetgeen op waarderend
gemompel stuitte.

Niet dat het me daarom te doen is, maar het hebben van respect is nu
eenmaal heel belangrijk hier, het vormt relaties en geeft mogelijkheden.
Want soms overvalt me het gevoel: 'wat doe ik hier eigenlijk'? Naast mijn
werk in de stad dan, hout hakken voor de kachel en de tuin onderhouden. Nu
ik weet dat, na ruim een jaar hier gewoond te hebben, een deel van de
mannen van het dorp in ieder geval respect voor mij heeft, geeft dat mij
meer zelfvertrouwen en meer mogelijkheden om met hen het evangelie te
delen. Dat vertrouwen had ik natuurlijk ook zonder respect mogen en horen
te hebben, omdat het juist niet om zelfvertrouwen gaat maar om vertrouwen
op God. Maar God is zo goed, dat Hij zelfs iemand zoals ik, die regelmatig
op de verkeerde dingen vertrouwt, niet afstraft vanwege het
niet-vertrouwen, maar juist een bevestigend duwtje in de goede richting
geeft.

www.telegramsh.nl 20-11-11

Nieuws van Job & Alma

Er gebeuren mooie dingen om ons heen. Die dingen gebeuren gewoon, niet zozeer door onze
inspanningen, maar omdat Gods Geest aan het werk is. En wij mogen er getuigen van zijn.

Jeugd
Een van deze mooie dingen is wat er gebeurd met de jeugd
van Gramsh. Alma vertelt:
“Elke dinsdagmiddag is er jeugd bijeenkomst. Miri, de
ouderling in de kerk, en ik leiden deze bijeenkomsten samen.
Er wordt gepraat en gelachen, wij zingen en spelen spelletjes
(ik heb laatst met een dikke bult op mijn voorhoofd gelopen
die ik tijdens een van die spelletjes opliep; super leuk). Er is
ook een tijd voor gebed en een les uit de Bijbel. Dit zijn
jongeren die uit niet gelovige gezinnen komt, jonge mensen
van 15 tot 18 jaar. Ons nieuwe centrum is tegenover de
studentenflat van Gramsh. In dit internaat woont de jeugd uit
de afgelegen dorpen van Gramsh, die hier hun middelbare
school doen. Elke week kwamen er zo'n 10-15 jongeren naar de
bijeenkomst, bijna altijd meisjes. Tot afgelopen dinsdag...
Miri en ik hadden gebeden dat er ook jongens mochten komen.
En anderen hadden gebeden dat alle stoelen (20) bezet zouden
zijn. Afgelopen dinsdag moest ik met 4 anderen op tafels zitten,
zoveel mensen waren er. Er waren ook 8 jongens bij, het was zo
mooi om ze te zien. Jeugd die nooit over Jezus heeft gehoord.
Nooit van de liefde van God. Dat ik daar over mocht vertellen
maakt mij stil. Dat Jezus onze gebeden hoort en verhoort maakt
mij stil, dat God zo zijn eigen weg gaat ook met hen die nooit
over hem gehoord hebben maakt mij stil. 'Laat af en weet dat Ik God ben', zegt de Heere. Hij is
geweldig!”

Cekin
Ondertussen krijgen we ook steeds meer de indruk dat we 'iets' in ons dorp Cekin moeten doen, en
dat de deuren daarvoor wijd open staan. Lois heeft al een groepje kinderen opgetrommeld die eens
per week Engelse les bij ons thuis krijgen. We spelen met het idee ook aan jongeren Engelse les te
geven. Daarbij is er een jonge christenvrouw in ons dorp
komen wonen, met wie Alma een bijbelstudie gaat doen
die wellicht uitgebreid kan worden met meer vrouwen
uit het dorp. We bidden voor leiding van God hierin, dat
we duidelijk krijgen hoe we niet alleen goede buren
kunnen zijn in ons dorp, maar hoe we de mensen hier ook
over God kunnen vertellen.
Verder gaan de 'gewone' activiteiten ook door, twee keer
per week geeft Alma Engelse les aan jongeren en
volwassenen in Gramsh, Job preekt een of twee keer per maand en het diaconale project begint, na een moeizame start, weer goed te lopen.
Wilt u met ons meebidden voor al deze activiteiten ?

Van de juf
Om te beginnen zal ik me nog even voorstellen. Ik ben Sea Rina van Dijk. Vorig jaar ben ik voor 3 maanden de juf van Lois en Ilir geweest. Na een voorbereidingsperiode van 6 maanden in Nederland om het werk voort te kunnen zetten, ben ik sinds 20 juni weer in Albanië en is de school in september weer gestart.
Waar ik vorig jaar nog inwonend was bij Job en Alma, woon ik nu zelfstandig in de stad Gramsh. Ik heb de nodige taalkennis opgedaan zodat ik me hier wat kan redden.
Om op school te komen klim ik elke dag met de mountainbike in 15 tot 20 minuten naar Cekin om de kinderen les te geven. Ik geniet van zowel het fietsen als van het lesgeven.
Op dit moment zijn we druk bezig met ons adventsproject 'Als alle deuren open gaan'. Ook de voorbereidingen voor het schoolkerstfeest zijn in gang gezet welke als thema zal hebben 'gastvrijheid'. Natuurlijk gaat het allemaal om de komst van onze Messias. Vieren we dit feest en zien we uit naar Hem.
Naast de werkzaamheden als leerkracht ben ik ook teammember van OM-Gramsh. Ik help Alma, samen met onze Duitse collega, met de Engelse lessen en ik ben ingezet voor de koffiediensten na de zondagmorgen bijeenkomsten in de lokale kerk en ik participeer in de gebedsbijeenkomsten.
Dit was even een kort stukje over mijn bijdrage aan het werk van God hier in Albanië. Ik wens u fijne feestdagen toe en een gezegend 2012.

Website www.telegramsh.nl 29-11-11

Oudjaar, verdriet en een ontmoeting
Geschreven door Job & Alma
zaterdag, 31 december 2011 15:58

Oudjaar is HET grote festijn in Albanie. Tel een Nederlandse Sinterklaas,
Kerst en oud-en-nieuw bij elkaar op, en je hebt een Albanese
oudejaarsavond. Voor degenen die iemand hebben verloren gedurende het jaar,
is oudjaar dan vaak een pijnlijke gebeurtenis, waarin het gemis extra wordt
gevoeld.

Daarom waren we vanochtend op weg naar de begraafplaats, om een vriend te
ondersteunen die naar het graf van zijn moeder was gegaan en het moeilijk
had. Onderweg kwamen we hem met een andere vriend tegen. En wat doe je in
Albanie wanneer je met iemand wilt praten of gewoon tijd wilt doorbrengen?
Juist ja, je zegt; 'kom, zullen we even koffie drinken?' Gramsh heeft
ongeveer 100 cafe's/koffiehuizen, dus is altijd het punt wáár je koffie
drinkt. We bespraken even waar we naartoe zouden gaan en besloten een ons
onbekend cafe binnen te gaan waar we 'toevallig' vlak bij stonden. We
schaarden ons om de haard, en de serveerster kwam al snel de bestelling
brengen. 'Werken jullie voor de kerk?' Vroeg ze. Om direct er aan toe te
voegen: 'Ik geloof niet meer in de kerk, de moskee of wat dan ook. Voor mij
bestaat er geen God meer'. Het bleek dat ze een maand geleden haar broer
had verloren aan kanker. Ze was natuurlijk verdrietig, boos dat dit haar
overkwam, en eigenlijk teleurgesteld op God en verbitterd. We boden haar
een stoel aan en ze praatte ongeveer een half uur onafgebroken over haar
broer en wat haar was overkomen. Op een gegeven moment zei ze zoiets van:
'Had God niet iemand anders kunnen laten lijden in mijn plaats?' En we
konden kort iets vertellen over Jezus, die inderdaad heeft geleden in onze
plaats. Niet door ons te vrijwaren van ellende, maar door ons hoop te geven
op een leven na de dood zonder verdriet en met God, en vreugde en vrede in
dit leven.

Wij waren op weg gegaan om een vriend te troosten. Daardoor waren onze
gedachten vanzelfsprekend bij de dood, de tijdelijkheid van het leven, bij
het verdriet van onze vriend en dat van onszelf. Waarschijnlijk waren wij
op dat moment degenen in Gramsh die het meest geschikt waren om naar deze
vrouw te luisteren, mee te leven met haar verdriet, haar vragen over en
bitterheid naar God te respecteren en tegelijk woorden van hoop door te
geven. En daarom waren we daar.

Een mooi en gezegend 2012 toegewenst!

Website www.telegramsh.nl

Nieuws van Job & Alma

De jaarwisseling is meestal een geschikt moment om terug te blikken en vooruit te kijken. Nu is 2012
al weer lang aan de gang, maar omdat wij al enige tijd bezig zijn met vooruitkijken, willen we daar in
deze brief toch een en ander over vertellen. Temeer daar de afgelopen weken er wat knopen zijn
doorgehakt over het zendingswerk in Gramsh.

Vroeger
Maar laten we eerst even terugblikken. Drie jaar geleden vertrokken we naar Gramsh, met als doel de
kerk te ondersteunen en om evangelisatie onder volwassenen ter hand te nemen. We hadden toen
nog weinig idee hoe dat zich zou ontwikkelen, maar inmiddels heeft een en ander duidelijk vorm
gekregen en begint het vruchten af te werpen.

Nu
Want de oplettende lezers zullen opgemerkt hebben dat de laatste tijd onze berichten positiever
getoonzet zijn. Daar is ook reden toe. Het aantal bezoekers van de bijeenkomsten groeit, we menen
ook geestelijke groei te bemerken bij een aantal vooral nieuwe gelovigen en ook lijkt er interesse te
zijn in ons eigen dorp Cekin voor het evangelie.
Om een idee te geven hoe het zendingswerk vorm heeft gekregen in Gramsh, geven we hier een
overzicht van de activiteiten waar wij nu bij betrokken mogen zijn:
Op dinsdag middag leidt Alma met Miri een jeugdbijeenkomst waar ruim 20 jongeren van 15-20 jaar
op af komen. Er wordt gezongen, les uit de Bijbel gegeven en spelletjes gedaan. Een groot deel van
deze jongeren is niet gelovig.
Dinsdag en donderdag geeft Alma 's middags Engelse lessen. Een flink deel van de 25 leerlingen komt
via deze lessen naar de jeugdbijeenkomst.
Woensdag en vrijdag staan meestal in het teken van het diaconaal project. Job legt samen met iemand
anders bezoeken of om te kijken welke gezinnen hulp nodig hebben en hoe de gegeven hulp wordt
gebruikt. Momenteel werken we aan de renovatie van twee onderkomens die de naam huis niet
waard zijn. Daarnaast verspreiden we zo'n 100 voedselpakketten per jaar met daarin genoeg voedsel
voor een maand, kopen we voor enkele gezinnen schoolboeken en betalen regelmatig voor medische
hulp.100 pakketten lijkt weinig, maar van 1 pakket (van ongeveer 25 euro) moet een gezin 1 maand kunnen leven.
Een van de 'huizen' waar we in het kader van het diaconaal project aan kunnen bouwen. Met 250 euro kunnen we in
ieder geval bouwmateriaal kopen om een buitenmuur en een wc te bouwen en om de ergste gaten in het dak te dichten.
Het is niet veel, maar zo is dit gezin in ieder geval tegen weer en wind beschermt. Geen luxe deze winter, met
temperaturen 's nachts van -8 graden.

lees verder op de site www.telegramsh.nl

over schuld en sneeuw

Geschreven door Job & Alma

donderdag, 16 februari 2012 14:56

'Ik heb het je al eerder gezegd, je moet stoppen jezelf met anderen te
vergelijken', zei Miri vorige week tegen me. We hadden net een paar
bezoeken afgelegd in het kader van het diaconale project. We gaan dan vaak
aan het einde van zo'n bezoekendag even een koffiehuis binnen, om bij te
komen van alle indrukken en gesprekken en, in deze wintermaanden om wat
warm te worden. Alsof we die dag nog niet genoeg armoede hadden gezien,
liep er een meisje van Loïs leeftijd langs. Mooi, zelfde soort haar, zelfde
lengte, alleen een stuk magerder, met oude kleren aan en een jutenzak op
haar rug waar waarschijnlijk blikjes en ander oud metaal in zat dat ze uit
prullenbakken had gevist om te verkopen aan een oud-ijzerboer. Ik kan het
dan niet laten om te denken: 'stel je voor dat ik Loïs zo de straat op moet
sturen om geld voor een brood te verdienen?' Of: 'stel je voor dat ik elke
dag al het geld opzuip, zodat mijn kinderen moeten werken voor de kost?'.

Maar zo mag ik dus niet denken, van Miri. En gelijk heeft hij, want op die
manier blijf ik met een enorm en ongezond schuldgevoel zitten. Hoewel
schulgevoeld op zich niet slecht is. Wiens schuld is het per slot van
rekening dat het zo'n zooitje is op de wereld, dat mensen in Gramsh honger
hebben? Van ons, als mensen, toch? Van de maatschappij, waar ik deel van
uitmaak. En dan is het te gemakkelijk om corrupte ambtenaren, regeringen of
dokters die absurde bedragen eisen voor een operatie de schuld te geven.

Want als ik naar de Bijbel kijk, krijg ik een ander beeld daarover. Laatst
las ik bijvoorbeeld de geschiedenis van Nehemia en hoe hij tot God bidt
wanneer zijn volk in de penarie zit. Nehemia belijdt dan de schuld van zijn
voorvaders, van heel zijn volk, waar hij zelf schijnbaar part nog deel aan
heeft of heeft gehad. Er is duidelijk meer dan individuele schuld. We zijn
niet alleen individu, we zijn deel van een maatschappij, van een volk, van
een geschiedenis. En dus mag ik me best schuldig voelen over het onrecht
wat ertoe leidt dat mensen onder andere in Gramsh geen eten hebben. Dat is
gezond schuldgevoel, want het is ingegeven door een diepe onvrede over wat
wij van Gods goede wereld hebben gemaakt. En het antwoord om je niet te
laten opvreten door dat schuldgevoel, geeft Nehemia; bidden en ondertussen
helpen waar je kunt.


de winter duurt lang en is streng dit jaar, voor onze
begrippen. Met vandaag zelfs een vrij ongebruikelijk tafereel, dikke sneeuw
in ons (laaggelegen) dorp

www.telegramsh.nl

Nieuws van Job & Alma

Achter de wolken schijnt altijd de zon. Soms lijkt het wolkendek zo dik, dat we helemaal niet meer
aan de zon denken die erachter schijnt. Als zendingswerkers richten we ons vaak zó op problemen,
de tegenvallers en de rotsen waar we op ploegen, dat we er helemaal niet op letten dat Gods Licht
wel degelijk schijnt. En dan ineens opent God weer onze ogen, zien we de zon schijnen en ontdekken
we wat God doet in Gramsh.
Mooie dingen
De zondagse diensten zijn de laatste tijd
bijna altijd van die eye-openers. Zo mocht
ik afgelopen zondag in de kerk preken voor
zo'n 35 volwassenen, terwijl Alma beneden
met ruim 20 kinderen de kinderdienst
hield. En dat terwijl we drie jaar geleden
vaak maar met een handjevol volwassenen
in de kerkzaal zaten en er geen werkers
waren om kindernevendiensten te houden.
Nu zijn getallen wellicht niet zo belangrijk
als het om de kerk gaat; God zoekt immers
ook dat ene verloren schaap. Maar voor ons
is meer bemoedigend om in een volle
kerkzaal God te aanbidden dan met een klein groepje. En zo is het ook bemoedigend om te zien dat
de jeugdbijeenkomsten dit jaar veel jongeren trekken waarvan een aantal tot geloof is gekomen, en
dat de post-alpha bijbelgroep een aantal trouwe deelnemers kent.

Ongezond

Toch zijn er ook genoeg wolken en is het goed die te benoemen. De manier waarop de leiding van
kerk is georganiseerd blijft in onze ogen zorgwekkend en ongezond. Ook wijzelf zijn niet gezond: de
laatste maanden zijn we (te) vaak ziek of niet fit. Daarnaast lijdt vooral Alma onder (soms absurde)
lasterpraat die over ons verspreid wordt in ons dorp Cekin. We vragen ons weleens af waarom deze,
vooral persoonlijke problemen op ons pad komen. Zijn het gewoon dingen die gebeuren? Hoort
geroddel nu eenmaal bij het dorpsleven? Hebben we gewoon een zwakke gezondheid omdat de
winter lang was? Of is er meer aan de hand en moeten we dit zien als aanvallen van de duivel?

Diaconaal plan
De afgelopen week werd ik gebeld: een gezin met 4 kleine kinderen was hun huis uitgezet omdat ze
de elektriciteit niet hadden betaald. En nu sliepen ze bij een familielid dat zelf ook niet meer had dan
een soort beschutte ruimte van 10 vierkante meter, waar het lekt en de wind vrij spel heeft. Deze en
soortgelijke schrijnende situaties doen de ouderling van de gemeente en Job dromen van een groot
diaconaal project. Het idee is om een eenvoudig gebouw neer te zetten, waar gezinnen zonder huis in
ieder geval een droge en ruime kamer kunnen krijgen of huren. We dromen nu al een tijdje en
hebben geen idee of we die droom ooit kunnen realiseren. Maar we proberen de droom met zoveel
mogelijk mensen te delen, en hebben ondertussen goede contacten gelegd met de burgemeester en
andere lokale bestuurders.

www.telegramsh.nl

Passietijd

Geschreven door Job & Alma

zondag, 01 april 2012 21:11

In het kader van goede vrijdag en pasen zat ik op internet stukje bij
beetje de mattheus passion te bekijken. Het volgende koraal wilde ik delen:
goede muziek en mooie tekst, waar verder niets meer aan toe te voegen valt.

Bin ich gleich von dir gewichen,Ook al mocht ik van U zijn afgedwaald,Stell
ich mich doch wieder ein;Toch keer ik mij opnieuw tot U;Hat uns doch dein
Sohn verglichenWant uw Zoon bracht ons verzoeningDurch sein' Angst und
Todespein.Door zijn angst en stervenspijn.Ich verleugne nicht die Schuld;Mijn
schuld ontken ik niet;Aber deine Gnad und HuldMaar uw genade en
welwillendheidIst viel grösser als die Sünde,Is veel groter dan de zonde,Die
ich stets in mir befinde.Die zich immer in mij bevindt.


http://www.youtube.com/watch?v=V2w4GzYPoQg&feature=youtu.be

Voor de liefhebbers: de uitvoering van Jonathan Miller, ook op youtube te
zien, is heel bijzonder

www.telegramsh.nl

Nieuws van Job & Alma
Om inspiratie voor deze nieuwsbrief op te doen kijk ik de foto's van de afgelopen zes weken eens
door. En dan pas zie ik dat er weer ontzettend veel is gebeurd. Dan heb ik het niet alleen over de
natuur. Want een maand geleden stookte ik 's ochtends de houtkachel nog op en nu ontbijten we al
weer op de veranda. De bollen en fruitbomen hebben al gebloeid, de kuikens zijn hun ei inmiddels
uitgekropen en de vinken hebben weer plaatsgemaakt voor de zwaluwen.
Maar gelukkig is er naast nieuw s uit de natuur meer te melden.
Want naast de gewone activiteiten konden we een kort
'bemoedigingsbezoek' brengen in Kosovo aan een echtpaar uit de
kerk van Gramsh dat daar al vele jaren evangeliseert. Daarnaast
mocht Job lesgeven op een trainingsdag van OM, deed Alma mee
aan een promotie van OM in Albanië en beleefden we een volle en
mooie paasdienst.
In onze vorige nieuwsbrief vroegen we ook gebed voor Sea Rina,
omdat ze moest beslissen of ze volgend jaar ook nog zou blijven
om de kinderen les te geven. We zijn erg blij te kunnen melden
dat ze inmiddels besloten heeft om nog een jaar te willen blijven.

Nederlands bezoek
Maar de laatste weken stonden vooral in het teken van een
heuse Nederlandse invasie. Een groep jongeren uit de Betuwe
die de kerk kwam helpen, een echtpaar dat de kerk van Gramsh
al jaren ondersteunt en bouwprojecten hier heeft uitgevoerd en,
voor ons vooral belangrijk, de Smitjes uit Wateringen. Zij zullen
verderop van hun bezoek verslag doen.
Verlof
En dan komen we zelf volgende maand ook al weer naar Nederland voor verlof. We willen u dan
graag bijpraten over de ontwikkelingen in Gramsh en over onze eigen toekomstplannen. Zoals u
wellicht weet heeft De Verre Naasten de afgelopen vier jaar voor een groot deel bijgedragen aan onze
financiële ondersteuning via het project missionaire wereldwerkers. We zijn daar erg dankbaar voor,
temeer daar in eerste instantie steun voor een periode van twee jaar was toegezegd. Nu DVN het
beleid omtrent dit project heeft geëvalueerd en bijgesteld,
vervalt voor ons deze steun. En dat betekent dat onze
financiële support zo'n kleine 800 euro per maand minder
wordt. Dit was, samen met de voortgang van het werk in
Gramsh en de toekomstige scholing van de kinderen,
reden om even een pas op de plaats te maken, goed na te
denken en met ons thuisfront team en OM te overleggen
over hoe nu verder. Daar willen we u graag over bijpraten
in juni. Via de weblog, ons TFT en de plaatselijke
kerkbladen wordt u geïnformeerd welke tijd we precies
waar zijn.

Dat er meer dan 30 volwassenen in de
kerkdienst zijn is de laatste tijden eerder regel
dan uitzondering. Al was het deze keer mede
dankzij Nederlandse bezoekers

Meer nieuws op www.telegramsh.nl