Jubileum stichting Schreeuw om Leven

Jakko Gunst en Jacob Hoekman

Schreeuw om Leven viert zaterdag haar 25-jarig bestaan. Samen met zijn vrouw Wil is directeur Bert Dorenbos al die tijd de drijvende kracht én het boegbeeld van de stichting. „We zijn een actie- en mediabelust clubje. En dat blijven we ook.”

Het gebeurde enkele maanden geleden. Samen met zijn vrouw was Dorenbos te gast op een jubileumbijeenkomst van homobelangenorganisatie COC. Te midden van een jolige menigte sprak de Schreeuw om Levenvoorman uit Leviticus 18. „De Bijbel legt alle mensen langs de seksuele meetlat. Het gaat in dat hoofdstuk om meer dan alleen de homoseksualiteit.”

Met verwondering en blijdschap blikt Dorenbos op de avond terug. „Het COC ontving ons als eregasten. Elke homo die daar rondliep, wilde zijn persoonlijk verhaal aan ons kwijt. Op het eind moesten we zelfs splitsen, omdat het anders te lang zou duren. Gaykrantdirecteur Henk Krol zei: Joh, dit is een historisch moment.”

Schreeuw om Leven zoekt niet alleen de confrontatie, wil Dorenbos maar zeggen. „We krijgen ook erkenning, soms uit onverwachte hoek. Maar we zijn natuurlijk wel een actie- en mediabelust clubje. En dat blijven we ook.”

Prioriteit nummer één is voor Schreeuw om Leven de Nederlandse jeugd. „De jongeren in dit land gaan kapot, omdat wij de begeerte vrij spel hebben gegeven. Dat is mede onze schuld. Kijk eens waar ze allemaal mee rondlopen –mobieltjes, iPhones– en wat ze daarmee binnenhalen. Een doorsneejongere loopt met een porno-explosie in zijn zak. Daar moeten we achteraan.”

Nadelige consequenties voor de seksuele moraal zijn onvermijdelijk, stelt Dorenbos, ook voor die van christelijke jongeren. „Het is verschrikkelijk wat er op christelijke scholen gebeurt. Af en toe vraagt een rector ons voorlichting te komen geven. Zij weten ook niet meer wat ze moeten doen. Ik benadruk altijd dat 90 procent van alle abortussen het gevolg is van instabiele, seksuele relaties. Als we onze jongeren niet voor hun tiende in Gods Woord weten te gronden, moeten we niet opkijken als ze rond hun dertiende te maken hebben met een ongewenste zwangerschap.”

Reformatorische kerken spreekt Dorenbos in zijn rondzendbrieven zelden rechtstreeks aan. Toch heeft hij ook voor hen wel een boodschap. „De dogma's die ze verdedigen, zijn goed, maar waar is de vertaalslag naar de praktijk? Waar zijn de opvangplekken, de gastgezinnen voor meisjes die ongewenst zwanger zijn? Het komt voor dat reformatorische ouders een ongewenste zwangerschap van hun dochter uit schaamte verzwijgen. Met soms een abortus als gevolg.”

Het is dat het hem aan tijd ontbreekt, anders zou hij het toerusten van reformatorische christenen graag toevoegen als aandachtspunt aan de Schreeuw om Levenagenda, zegt Dorenbos. „Ik zou hen zo graag zicht willen geven op de kracht van het geloof. Vooral jongeren zou ik willen helpen om de weg van de genade te ontdekken. Het is verschrikkelijk om in Urk jongeren 's zondagsnachts stomdronken te horen roepen: Het maakt niet uit hoe ik leef, als de Heer mij wil hebben, grijpt Hij mij wel. Met de leer van de uitverkiezing leggen reformatorische kerken en ouders een blokkade bij hen neer die er niet is.”

Of het er echt van komt zijn activiteiten in deze richting te verbreden, valt te betwijfelen. Het verzet tegen de abortuspraktijk is vanaf de oprichting hét speerpunt, en dat blijft ook zo. Dorenbos: „De andere kant is erop uit om het onderwerp niet besproken te krijgen. Waar de hele wereld het ombrengen van kinderen in de moederschoot onder het vloerkleed wil vegen, blijven wij doorgaan met gaten schieten in dat zwijggordijn.”

Een van zijn acties, het verspreiden van 10.000 plastic foetusjes, veroorzaakte eind 2008 tumult. Een vertoornd PvdA-Kamerlid repte van „geestelijke vrijheidsberoving.” VBOK-directeur Van Veelen noemde de actie een nieuwe stap in een voortgaand proces van radicalisering van Schreeuw om Leven. Hij vreesde dat het initiatief het aanzien van prolifeorganisaties zou schaden en wees het af. „Wat ons betreft, was het echt een interne aangelegenheid. Je kunt je afvragen of de VBOK zich daar nu druk over moet maken. Ik heb er wijselijk maar niet te veel woorden aan vuil gemaakt”, blikt Dorenbos terug.

Is Schreeuw om Leven de laatste jaren geradicaliseerd? Dorenbos haalt de schouders op. „Het is maar wat je eronder verstaat. We aarzelen permanent over de methoden die we gaan gebruiken. Het stoort mij niet als mensen ons liever wat op afstand houden vanwege onze stijl. Maar we zijn geen kerkelijke gemeente, dat moeten ze wel begrijpen. Wat wij doen, past nu eenmaal niet in een kerkstructuur.”

Dorenbos erkent dat de afstand tot de VBOK de laatste jaren is gegroeid. Tien jaar geleden begon ook Schreeuw om Leven met hulpverlening, iets wat de VBOK al jaren deed. „Maar zij kiezen bewust voor neutrale, niet-gestuurde hulpverlening. Prima, maar dat is niet onze werkwijze. Bij ons gaan hulpverlening en evangelisatie hand in hand.”

Dorenbos veert omhoog uit zijn stoel. „Er is zo'n geweldige opening voor het Evangelie bij vrouwen die kampen met de gevolgen van een abortus. Als ze bij elkaar komen voor een Bijbelstudie en we zijn toe aan het behandelen van de vergeving der zonden, is het net of je ze ziet opstaan uit de dood.”

Schreeuw om Leven sluit de hulpverlening af met een ritueel, waarbij vrouwen hun geaborteerde vrucht een naam geven om de ingreep achter zich te kunnen laten. „Een heilige bijeenkomst”, aldus Dorenbos. Gaat dat niet wat ver? Dorenbos: „Het is Gods wil dat elk schepsel zal leven. Met de praktijk van abortus wordt Hij door de demonen getart. Die strijd woedt ook in het hart van de vrouwen uit onze hulpverlening. In zo'n afsluitend ritueel zie je de geweldige kracht waarmee God hen staande wil houden. Dát is het heilige.”

Tot de critici die Dorenbos van tijd tot tijd op de korrel nemen, behoort inmiddels ook prof. dr. W. J. Ouweneel, voorman van de Vergadering der Gelovigen. In de aanloop naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen nam hij aanstoot aan Dorenbos' statement dat Obama tegen het leven is. „Unfair, absurd en ronduit belachelijk”, fulmineerde de hoogleraar in een column in het Friesch Dagblad. In zijn optiek is Obama genuanceerder over het leven. En wilde Dorenbos de vergelijking McCain-Obama ook even maken op de punten: Irak-Iran, de ziektekostenverzekering, de houding tegenover de illegalen en tegenover het milieu, het vrije wapenbezit, de belastingen en de huizenmarkt?

„Die man is echt de weg kwijt”, moppert Dorenbos, nu zichtbaar ontstemd, als hij Ouweneels column nog eens terugleest. „Trouwens niet alleen in dit opzicht. We moeten veel voor hem bidden, want ook inzake de Schriftexegese, schepping en evolutie is hij op een dwaalspoor beland.”

Zo door vriend en vijand te worden bekritiseerd, is dat niet om moedeloos van te worden? „Nee”, zegt Dorenbos, terwijl hij zijn hoofd schudt. „Integendeel. Ik word steeds enthousiaster. Ons land is nog vol van warmte voor de Heer. Op de Veluwe werd ik pas nog aangeschoten door een voorganger uit de gereformeerde gezindte. Die zei: „Dorenbos, ik kan niet altijd laten blijken dat ik het met je eens ben, maar je moet gewoon doorgaan.” Geweldig toch?”

Ref.Dagblad 11-09-10

VVD'er: abortusbrief De Jong is 'walgelijk'

De hulpbisschop overhandigde dinsdag de petitie aan de parlementsleden waarin hij zich uitspreekt tegen abortus. Bij de brief zat een klein poppetje dat een foetus van tien weken voorstelt.

Parlementsleden van CDA, PvdA, SP, ChristenUnie en SGP namen de petitie dinsdag in ontvangst, nadat hulpbisschop De Jong de tekst had voorgelezen. Alle vijf de Kamerleden voerden het daarna woord. PvdA en SP wezen daarbij op tot begrip voor de ongewenst zwangere vrouw. Bestuursleden brachten daarna de brief met daarin de petitie en de foetus naar de postvakken van de overige Kamerleden.

,,Heb 'n werkelijk walgelijke brief (moederschoot tot ground zero) + model v embryo ontvangen vd hulpbisschop van Roermond (De Jong) #benboos'', twitterde VVD-Kamerlid Hennis woensdag.

Hulpbisschop De Jong is geestelijk adviseur van de Stichting Recht zonder Onderscheid. ,,Mevrouw Hennis moet maar eens in gesprek gaan met de hulpbisschop'', stelde de voorzitter van de stichting woensdag voor.

De Jong was dinsdag de hele dag aanwezig bijeenkomst van gebed en boete op het Plein in Den Haag, voor de ingang van Tweede Kamer. De gebedsactie was georganiseerd door Stichting Recht Zonder Onderscheid, een rooms-katholieke prolifebeweging. Tijdens de actie werd de petitie overhandigd. Volgens De Jong is een foetus een mens met een eigen indentiteit. Een vrouw mag daarom niet beslissen die mens te doden.

,,Op vrijwel alles moet bezuinigd worden; waarom niet op de bloedige post van de abortusklinieken?'', schrijft de hulpbisschop. Ook schrijft hij: ,,De komende jaren hebben we honderdduizenden handen aan het bed nodig. We hebben ze niet... De mensen die ons zouden kunnen wassen, hebben we zelf om zeep geholpen.''

Ook andere partijen kregen de brief en een pakketje met daarin een watje en een plastic foetus. ,,Het recht van de vrouw om te kiezen voor abortus vergelijken met moord en de doodstraf is smakeloos'', zegt D66-Kamerlid Pia Dijkstra. ,,Een kind ongewenst geboren laten worden is een heel slecht begin van een leven. De keuze daarover is wat mij betreft aan het individu en aan niemand anders.''

Reacties (3)
--------------------------------------------------------------------------------
Hans Luthart (29 september 2010 17:23)
Heel dapper om dat massamoorden van ongeboren mensen weer eens scherp aan de kaak te stellen, en die reacties van die Goddelozen is onzinnig gebral zonder enige fundamentele onderbouwing.

Harry Sleijster (29 september 2010 18:25)
Soms is abortus geen moord. Maar in de meeste gevallen is abortus wel moord. Zogenaamd zelfbeschikkingsrecht of iets dergelijks is blijkbaar de basis. Is een kind ongewenst, dan is dat een slecht begin van het leven, dus... Maar dan heet het doden van ongeboren baby's gewoon moord. Treffend is dat de medeplichtigen zo verontwaardigd zijn als ze een foetus van 10 weken onder ogen krijgen en zien dat het een mens is. Smakeloos en walgelijk zijn de reacties van VVD en D666. Hun reacties tonen hun eigen gebrek aan denkkracht. Van hulpverlening willen zij niet weten. Hun hulp is beperkt tot doden.

Robbert Veldman (29 september 2010 18:55)
Ik vind er niets walgelijks aan. De hulpbisschop confronteert de Kamerleden met het door hen gekozen beleid van abortus en de gevolgen ervan. Het is toch ten hemel schreiend dat een kind dat in de moederschoot veilig zou moeten zijn in principe 'vogelvrij' is verklaard.

Ned.Dagblad 29-09-10

Vietnamees redde honderd kinderen van abortus

NHA TRANG - Eerst begroef Tong Phuoc Phuc geaborteerde foetussen aan de voet van de Vietnamese berg Hon Tom. Tot hij bedacht dat hij misschien beter levens zou kunnen redden.

Meer dan honderd kinderen heeft de 43-jarige Tong Phuoc Phuc in de afgelopen zeven jaar gered van een abortus. 'Het begon toen mijn vrouw in 2001 in het ziekenhuis moest bevallen van onze eerste zoon. De weeën waren zo zwaar dat ik God bad om hulp', aldus de rooms-katholieke bouwvakker, 'en de gelofte deed dat als God mijn vrouw en kind zou sparen, ik mij zou inzetten voor anderen.' Zijn gebed werd verhoord.

Terwijl zijn vrouw lag te herstellen, liep Phuc door het ziekenhuis van Nha Trang, een stad aan de Vietnamese zuidoostkust. Tot zijn verbazing zag hij zwangere vrouwen de verloskamer binnengaan, maar er telkens weer alleen uit komen. 'Waar zijn de baby's?, dacht ik. Ineens realiseerde me dat de vrouwen een abortus hadden gehad.'

Phuc nam zich na thuiskomst voor, zijn gelofte in te lossen door geaborteerde baby's te begraven. Hij ging ziekenhuizen en klinieken langs, en vroeg artsen die de foetussen in zakken in de vuilnisbak deponeerden om toestemming de levenloze lichaampjes mee te nemen. 'Ook een foetus heeft een ziel en heeft recht op een rustplaats', legde Phuc uit. Artsen en buren verklaarden hem voor gek, maar de Vietnamees zette door.

In het begin begroef Phuc de lichaampjes stiekem op een kerkhof in Nha Trang. Ruchtbaarheid durfde hij er niet aan te geven, uit vrees dat hij van slechte bedoelingen zou worden beticht. Later kocht hij, tot verbazing van zijn vrouw, een stuk grond op een berghelling om er een begraafplaats van te maken. Inmiddels liggen er ruim negenduizend geaborteerde kinderen begraven. Elk grafje heeft een nummer, geen naam; vele zijn gemarkeerd met een eenvoudige kunstbloem. Na honderden kinderen te hebben begraven, bedacht Phuc dat het beter zou zijn levens te redden. In ziekenhuizen sprak hij vrouwen aan die wanhopig waren over hun ongewenste zwangerschap en bood aan tijdelijk voor hun baby te zorgen. Ook beloofde hij het kind niet aan iemand anders te geven.

Wiegjes
Het duurde niet lang of Phucs kleine huis stond vol met wiegjes. 'Soms hebben we hier tien moeders die op de vloer moeten slapen', vertelde Phuc twee jaar geleden in een interview. 'Ik stuur niemand weg, al verdien ik maar 180 dollar per maand. Vooral in het begin was het moeilijk om melk en kleertjes te betalen. Nu helpen familieleden, buren, vrienden en soms ook buitenlandse donateurs.' De Vietnamese president Nguyen Minh Triet stuurde in 2006 een brief met lovende woorden, maar kwam niet met geld over de brug.

Op dit moment zorgt Phuc voor ongeveer veertig kleine kinderen op verschillende locaties. Een kerk in de buurt vroeg hij om voor vijftig andere baby's te zorgen. In veel gevallen helpen ook de echte moeders mee; meer dan vijftig kinderen zijn uiteindelijk naar hun ouderlijk huis teruggekeerd.

Phuc voelt telkens diepe dankbaarheid als een kind weer door zijn moeder wordt thuisgehaald. 'In 2004 nam ik elke dag ongeveer dertig lichaampjes mee om te begraven. Nu zijn er dagen dat ik geen baby's meer naar het kerkhof hoef meete nemen. Daar ben ik dolblij om.'

Regelmatig neemt Phuc ongewenst zwangere meisjes mee naar 'zijn' kerkhof en laat ze daarna de hartveroverende kleintjes in zijn woning zien. 'Ik doe dat om die meisjes bewust te maken van hun verantwoordelijkheid als ouders, zodat ze geen beslissingen nemen waarover ze hun leven lang spijt hebben.'

ND 30-10-10

- De KNMG ziet niks in het voorstel van de ChristenUnie om de abortusgrens naar achttien weken te verlagen.

Woensdag tijdens het debat over de begroting van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) stelde de ChristenUnie voor om de abortusgrens te verlagen van de huidige 24 weken naar achttien weken. Minister Edith Schippers van VWS zei eerst de visie van de betrokken beroepsgroepen te willen horen.

De KNMG liet vrijdag weten het verlagen van de abortusgrens een slecht idee te vinden. Als de abortusgrens op achttien weken komt te liggen, hebben vrouwen niet meer de mogelijkheid voor abortus te kiezen wanneer bij de twintigwekenecho blijkt dat het kind ernstige afwijkingen.

Ook een verlaging naar 22 weken wijst de KNMG af. Deze verlaging wordt soms gesuggereerd vanwege de nieuwe richtlijn van artsen om vroeg geboren baby's al vanaf 24 weken te behandelen. 'Ook nu al is de periode tussen de twintigwekenecho en het moeten besluiten over een zwangerschapsafbreking soms al erg krap', reageert de KNMG. 'Het verlagen van de 24-wekengrens zou ongewenste gevolgen kunnen hebben voor de zorgvuldigheid van dit besluitvormingsproces en daarmee tot negatieve gevolgen voor zowel de vrouw als de foetus.'

De ChristenUnie wil met de KNMG over het onderwerp in gesprek. De artsenorganisatie heeft die uitnodiging geaccepteerd.

ND 12-11-10

Bidden voor het ongeboren leven

Bisschop Hurkmans van Den Bosch
HAARLEM (ANP) – In verschillende kerken van alle zeven bisdommen is zaterdagavond een avondwake voor het ongeboren menselijk leven. Niet alleen in Nederland, overal in de wereld worden er gebedsvespers gehouden.

Het initiatief voor de speciale 'bid voor het leven'-wakes komt van paus Benedictus XVI. Zelf is hij zaterdagavond aanwezig bij een mis in de Sint Pietersbasiliek in Rome. Hij heeft alle diocesane bisschoppen maar ook bestuurders van bijvoorbeeld kloosters opgeroepen te bidden voor de bescherming van embryo's en foetussen.

Het bisdom Amsterdam-Haarlem houdt de avondwake in de Begijnhofkerk in Amsterdam. Vanuit het Bredase bisdom wordt de wake in de Michaëlkerk in Breda gehouden. Ook in Utrecht, Rotterdam, Roermond en Groningen zijn gebedsvieringen.

Bisschop Antoon Hurkmans van Den Bosch schreef over het initiatief van de paus een speciale brief aan zijn parochies. „In onze tijd lijkt er ten aanzien van het leven vaak een dubbele houding. Het milieu, de dieren mogen rekenen op alle aandacht, terwijl in veel omstandigheden een mensenleven nauwelijks telt. We zijn geroepen om meer dan ooit het volk van het leven te zijn in ons gebed en bij het dragen van onze verantwoordelijkheden in de samenleving.”

Vanuit het bisdom in Den Bosch is er een gebedsactie in de Heikese kerk in Tilburg met muziek, meditatie en gebeden

Ref.Dagblad 27-11-10

Verzet tegen abortus in VS sterker

WASHINGTON - Het verzet tegen abortus heeft een forse impuls gekregen na de monsterzege van de Republikeinen bij de tussentijdse verkiezingen is in de Verenigde Staten. Steeds meer staten beperken de termijn voor late abortussen.

Verschillende proabortusgroepen klagen dat in veel staten gouverneurs met een prolife-standpunt zijn gekozen. Vorig jaar waren dat er nog 21, maar na de verkiezingen zijn er ten minste 29, aldus Naral Pro-Choice America. 'Dat is zorgwekkend, omdat de gouverneurs een dam vormden en met een veto slechte anti-choice (lees: anti-abortus) wetgeving konden tegenhouden', aldus Naral-woordvoerder Ted Miller in de New York Times.

Abortus na de twintigste zwangerschapsweek is in een aantal staten al verboden of worden wetsvoorstellen daartoe voorbereid. Ook moeten vrouwen die een abortus wensen, steeds vaker eerst naar een echoscopie van hun ongeboren kind kijken voor zij een besluit nemen over de ingreep. De praktijk laat zien dat vrouwen, geconfronteerd worden met beelden van hun eigen kind, vaak alsnog afzien van een abortus.

Vijftien staten, waaronder Michigan, Ohio en Wisconsin, hebben abortus door nieuwe maatregelen strakker aan banden gelegd, bijvoorbeeld door bij minderjarigen toestemming van de ouders te verlangen en door het invoeren van bedenktijd. In Nebraska mag na de twintigste week niet langer geaborteerd worden, een voorbeeld dat navolging lijkt te krijgen in onder meer Indiana, Iowa en Oklahoma.

Florida en Kansas werken aan strengere regels bij het toestaan van een late abortus. De vorige gouverneur van Florida, Charlie Crist, vetode nog een plan voor de verplichte echo, maar naar verwachting zal zijn opvolger Rick Scott binnenkort opnieuw een voorstel indienen. Dat heeft te maken met de grotere kans op levensvatbaarheid van te vroeg geboren kinderen, maar ook met groeiend bewijs dat een foetus pijn kan voelen bij abortus.

President
In veel grote steden protesteerden afgelopen weekeinde tienduizenden betogers tegen het arrest Roe vs. Wade (1973) waardoor abortus in Amerika wettelijk is toegestaan. Sindsdien zijn er 53 miljoen abortussen in de VS uitgevoerd. President Obama liet zaterdag in een persverklaring weten dat de regering zich niet mengt in 'persoonlijke besluiten over het gezin' en bezwoer dat hij abortus als grondrecht blijft verdedigen.

'Dit is het beste politieke klimaat sinds jaren voor prolife-wetgeving', stelde nochtans Michael Gonidakeis van Ohio Right to Life in de New York Times. Lisa Subeck van Naral Pro-Choice Wisconsin daarentegen meent dat 'de prochoice-beweging hier met de ernstigste bedreiging ooit tegen reproductieve gezondheidsrechten wordt geconfronteerd'.

Dat het tij zich tegen abortus keert, heeft ook te maken met Obama's hervorming van de gezondheidszorg, menen waarnemers. Verzekeringsmaatschappijen schrappen in het nieuwe zorgstelsel iedere dekking voor abortus, mede onder druk van lokale overheden.

Baby's
Met steun van Amerika's grootste prolife-koepel, Heartbeat, kwamen gisteren tal van ouders met hun baby naar Washington om de politici te wijzen op het belang van 'levensreddende' zwangerschapscentra. Zij hadden de keus om hun kind te laten aborteren, maar zagen daarvan af.

Met hun getuigenissen om keren vaders en moeders zich tegen proabortusgroepen als Naral en Planned Parenthood, die het de centra wilden verbieden te adverteren in de Gouden Gids. De 1100 ongesubsidieerde centra redden volgens Heartbeat tweeduizend kinderlevens per week. De manifestatie 'Babies go the Congress' duurt nog tot morgen.

ND 24-01-11

Kabinet niet van plan abortusgrens te verlagen

door Pim van den Dool

Het kabinet komt niet met plannen om de abortusgrens te verlagen. Dat zei premier Rutte vanmiddag tegen de NOS. Hij reageerde op de verwarring die is ontstaan over zijn optreden woensdagavond in het EO-programma Moraalridders.

Rutte zei daarin dat hij het goed vindt om te discussiëren over de abortustermijn als nieuwe wetenschappelijke inzichten daartoe aanleiding geven. Die nieuwe inzichten moeten weliswaar kritisch worden bekeken, 'maar ik heb niet de indruk dat dat nu aan de orde is', aldus Rutte vanmiddag. Het kabinet zal niet morrelen aan de abortustermijn, verzekerde hij. De premier vindt dat initiatieven op dat gebied uit de Kamer moeten komen.

De wetenschap stelt dat het inmiddels mogelijk is een foetus van 22 weken in leven te houden. De uiterste termijn waarop vrouwen een abortus kunnen uitvoeren ligt nu op 24 weken. Christelijke partijen dringen er daarom op aan de abortustermijn in ieder geval terug te brengen tot 22 weken.

In de Tweede Kamer werd ook bezorgd gereageerd. D66 en GroenLinks willen dat de premier opheldering verschaft over zijn uitlatingen. Fractieleider Alexander Pechtold (D66) wil weten waarom Rutte het alleen had over nieuwe wetenschappelijke inzichten en niet over het zelfbeschikkingsrecht van de vrouw. Dat stond altijd centraal bij de liberalen, aldus Pechtold

NRC 17-02-11

Tienduizenden Spanjaarden betogen om abortus

MADRID - Tienduizenden Spanjaarden zijn zaterdag de straat opgegaan om te demonstreren tegen de in hun ogen te liberale abortuswetgeving. De grootste betoging had plaats in de hoofdstad Madrid. In tientallen andere steden werd eveneens gedemonstreerd.


Vorig jaar werden wetten van kracht die abortus eenvoudiger maken. De Rooms-Katholieke Kerk en conservatieve organisaties in Spanje verzetten zich fel tegen de nieuwe regels. Zij organiseerden al een reeks betogingen

Telegraaf 26-03-11

Kamer loopt warm voor abortusdebat

DEN HAAG - Minister Edith Schippers (Volksgezondheid) heeft dinsdag duidelijk gemaakt dat er wat haar betreft niet aan de huidige abortustermijn van 24 weken wordt getornd. De discussie in de Tweede Kamer lijkt daarmee niet gesust.
ChristenUnie en SGP zijn teleurgesteld. De SGP is het ,,fundamenteel oneens'' met het kabinet. De partij wil ongeboren kinderen juist meer beschermen, aangezien er jaarlijks minder zwangerschappen zijn en het aantal abortussen niet afneemt. Volgens Kamerlid Esmé Wiegman (ChristenUnie) vertoont Schippers ,,wegkijkgedrag''. De minister wacht op onderzoek naar een mogelijk verband tussen de 20 wekenecho en het aantal late abortussen. Voor de ChristenUnie en SGP is al duidelijk dat meer zwangerschappen laat worden afgebroken sinds vrouwen in 2007 deze echo kunnen krijgen

ND 19-04-11

ChristenUnie-Kamerlid Esmé Wiegman betitelt Schippers' opstelling als 'D66-proof'.

Esmé Wiegman (ChristenUnie) is ronduit teleurgesteld over de brief die minister Edith Schippers (Volksgezondheid) gisteren naar de Tweede Kamer stuurde, SGP'er Kees van der Staaij ziet 'geen inzet' om het aantal abortussen te verlagen, en CDA'er Margreeth Smilde vindt dat de minister de discussie over levensvatbaarheid 'zorgvuldig heeft opgepakt'.

Geen mening
ChristenUnieparlementariër Wiegman constateert dat het Nederlandse abortusbeleid 'terug bij af' is. 'Alle vragen worden afgedaan met: niet nodig, niet wenselijk, niet noodzakelijk. Ik heb de indruk dat de brief van de minister vooral D66-proof is. Die partij heeft enorm zitten wroeten richting de VVD: jullie gaan toch zeker niks doen?' Terwijl Wiegman de afgelopen tijd de indruk had dat de abortusdiscussie niet meer altijd vanuit de loopgraven werd gevoerd, heeft ze die indruk gisteren moeten bijstellen. 'Ik vrees toch dat de liberale ideologie bepalend is. Bovendien is Schippers erg pragmatisch: ze volgt de beroepsgroep en lijkt er zelf geen mening over te hebben.'

De bewindsvrouw schreef de Tweede Kamer gisteren dat ze zich uitgebreid heeft laten informeren over een mogelijke verschuiving van de levensvatbaarheid bij te vroeg geboren baby's. Enkele partijen vroegen of die niet zou moeten leiden tot wijziging van de abortusgrens. Schippers vindt echter dat daar 'onvoldoende medische, juridische en praktische redenen' voor zijn. Verder wijst ze op het verschil in levenskwaliteit: baby's die vanaf de vierentwintigste week behandeld worden bij een vroeggeboorte, kun je qua gezondheid niet vergelijken met baby's die na de twintigste week nog worden geaborteerd vanwege ernstige afwijkingen.

CDA-Kamerlid Margreeth Smilde vindt vooral van belang, dat Schippers constateert dat de levensvatbaarheidgrens 'niet wezenlijk anders' is komen te liggen. 'Daar waren bij ons vragen over gerezen, maar artsen blijken zeer terughoudend te zijn met het behandelen van vroeggeboren baby's bij 24 of 25 weken.' Ook Smilde zegt dat bij baby's die na de twintigwekenecho nog worden geaborteerd, doorgaans sprake is van 'heel ernstige en vaak niet met het leven verenigbare problematiek'.

ChristenUnie-Kamerlid Wiegman is daar niet gerust op. 'Ik maak me zorgen over de manier waarop over levenskwaliteit wordt gesproken. Late abortussen worden door de minister weggerelativeerd, ook met het argument dat het om relatief kleine aantallen gaat. De minister wil ook niet ingaan op het verband tussen de twintigwekenecho en de toename van het aantal late abortussen, terwijl daar voldoende signalen voor zijn.'

Verworvenheid
In de beantwoording van allerlei vragen uit de Tweede Kamer schreef Schippers gisteren dat de regering 'van mening is dat er geen apart beleid ten aanzien van abortus noodzakelijk is'. Argument: Nederland kent een van de laagste abortuscijfers ter wereld. 'Dat bepaalt het beleid van achtereenvolgende kabinetten', zegt SGP'er Van der Staaij, die ook onder het vorige kabinet - waaraan de ChristenUnie deelnam - weinig heeft zien veranderen. 'Welke initiatieven hebben nou daadwerkelijk geleid tot bijsturing van de abortuspraktijk? Dominant is toch dat abortus wordt gezien als een verworvenheid, waar je niet aan mag komen.'

Reden voor handhaving van de huidige status-quo is er volgens de SGP'er echter allerminst. 'Want terwijl het totale aantal zwangerschappen afneemt, blijft het abortuscijfer gelijk.' Zijn ChristenUnie-collega Wiegman wil dat er snel een groot Kamerdebat over medische ethiek komt. En CDA'er Smilde deinst terug om nu ook op andere punten dan de levensvatbaarheidgrens te reageren. 'Abortus is een ingewikkeld vraagstuk.'

geplaatst:
19-04-2011 - 20.08
laatst gewijzigd:
19-04-2011 - 20.13
auteur:
Gerard Beverdam

Britse pro life-groep adviseert overheid

LONDEN - De Britse regeringscoalitie (Conservatieven en Liberaal-Democraten) heeft de organisatie Life uitgenodigd voor een adviesgroep over seksuele gezondheid en hiv.

De British Pregnancy Advisory Service (BPAS) werd niet gevraagd. Dat is opvallend omdat Life tegen abortus is en de BPAS al veertig jaar pleit voor ruimere mogelijkheden op dat gebied.

In de Britse media is de keuze voor Life en het afzien van BPAS groot nieuws; in de commentaren van de meeste dagbladen klinkt verontwaardiging door. Life is in ieder geval blij met de benoeming van de organisatie in het nieuwe panel dat de Britse regering moet adviseren inzake seksuele leefstijl, gezondheid en geslachtsziekten. De adviesgroep komt in de plaats van de onder de Labour-regering functionerende Independent Advisory Group on Sexual Health and HIV.

opvallend
Stuart Cowie van Life vindt de koerswijziging van de Britse coalitie opvallend: 'de nieuwe adviesgroep omvat nu ook opinies die in de vroegere raad niet waren vertegenwoordigd.' De British Pregnancy Advisory Service (BPAS) is teleurgesteld, vooral omdat de organisatie al sinds de jaren zestig door het hele Verenigd Koninkrijk zwangerschapsadviezen geeft. 'Het is heel zuur, omdat we in het begin wel waren uitgenodigd in de nieuwe adviesclub', zegt Ann Furedi, voorzitter van de BPAS. 'Later werd dat ingetrokken en in plaats daarvan Life gevraagd.'

Cowie stelt dat Life zich constructief zal opstellen: 'We werken graag samen met iedereen als de kans bestaat dat het aantal abortussen daardoor daalt. Daarbij is het standpunt van de overlegpartners over wanneer het leven nu precies begint, voor ons niet doorslaggevend.' Life is niet exclusief christelijk (Cowie: 'wij behoren tot geen enkele denominatie'), maar heeft wel veel gelovigen in de achterban.

De organisatie pleit openlijk voor onthouding en monogamie in seksuele relaties. Dat geldt ook voor de opvoeding in het gezin en de voorlichting op school. Life keerde zich fel tegen de folders die de organisatie Brook verspreidde in Britse onderwijsinstellingen. Life miste de waarschuwing dat voorbehoedsmiddelen als pil en condoom niet automatisch beschermen tegen soa's. Maar Life zit nu wel met Brook aan één tafel. Simon Blake, directeur van Brook, zegt dat verspreiding van het 'wetenschappelijk getoetste' materiaal gewoon doorgaat.

In Groot-Brittannië pleegden vorig jaar 1,6 procent van de meisjes onder de achttien jaar abortus. Dat was 1,7 procent in 2009. Blake: 'Die daling komt door ons soort informatie. Het lijkt me niet goed terug te gaan naar een seksuele opvoeding die terug grijpt op vervlogen dagen.' Life wijst erop dat het totaal aantal abortussen in de UK met 0,3 procent tot 189.574 (zes keer zoveel als in Nederland, bij een viermaal zo grote bevolking).

overname
De uitnodiging voor Life kwam van Anne Milton, de Britse minister van Volksgezondheid. Zij is lid van de Conservatieve partij. Enkele parlementsleden van de 'lib-dem's' stoorden zich aan de 'disinvitatie' van BPAS. Evan Harris: 'Life is tegen het huidige beleid en de bestaande wetgeving die uitgaan van het gebruik van voorbehoedmiddelen en de mogelijkheid van abortus. Bovendien vraag ik me af hoe deze club met zulke standpnten zal omgaan met de vertrouwelijke discussie binnen het nieuwe panel.'

Een woordvoerder van het Britse departement zegt dat het uitnodigingsbeleid 'gebalanceerd' was. 'Life kwam niet in de plaats van de BPAS. We kozen een organisatie die dezelfde belangen vertegenwoordigt, Marie Stopes International.'

De adviesgroep bestaat uit drie soorten leden: gynaecologen, gezondheidszorginspecteurs, pro life en pro choice-groepen. Life werd vorige week al lid van een adviesgroep die het Britse ministerie van Onderwijs oprichtte, de Sex and Relationships Council. Ook de minister van dat departement, Michael Gove, hoort bij de Tories. Pro choice-groepen zijn bang dat prolifers in het kielzog van de Conservatieven de klok willen terugdraaien. De Family Planning Association laakt ook de overname van lokale schoolvoorlichting door pro life-organisaties: 'Zo wordt abortus en voorlichting een postcodeloterij. De regio bepaalt wat je te horen krijgt.'

In Richmond, in het zuidwesten van Londen, geeft de Catholic Children's Society seksuele opvoeding op opnbare scholen. Het christelijke Care Confidential doet hetzelfde in Newham, in oostelijk Londen.

geplaatst:
25-05-2011 - 11.26
auteur:ND
Herman Veenhof

Alarm over levensgevaarlijke abortuspil

AMSTERDAM - Op internet worden pillen verkocht waarmee vrouwen op eigen houtje abortus kunnen plegen.

Dat is levensgevaarlijk, want de vrouw kan ernstige complicaties krijgen, onvruchtbaar worden of zelfs doodbloeden. Dat schrijft het AD.

De set kost ongeveer 30 euro en bestaat uit twee pillen. Eentje om de foetus te laten sterven en eentje die weeën opwekt. De pillen worden ook gebruikt in abortusklinieken, maar mogen daar slechts tot de negende week van de zwangerschap worden toegediend.

Medici reageren geschokt op de verkoop van de pil. Er kan echter weinig tegen worden gedaan, omdat de sites waarop ze worden verkocht niet in Nederland zijn geregistreerd.

Minister Edith Schippers (Volksgezondheid) waarschuwt zaterdagochtend voor het bestellen van de abortuspil. De pil wordt ook in abortusklinieken gebruikt, maar is bij ondeskundig gebruik zonder medische begeleiding „zeer gevaarlijk."

Schippers laat de Inspectie voor de Gezondheidszorg de landen waar de verkoopsites staan ingeschreven waarschuwen. Ze gaat ook op de site internetpillen.nl waarschuwen.

Telegraaf 24-09-11

Reformatorisch Dagblad ğ Achtergrond ğ Mens ğ Anna: Na de abortus stopte ik mijn gevoelens weg Verstuur dit artikel naar: E-mailadres: *
Anna: Na de abortus stopte ik mijn gevoelens weg

| Michiel Bakker |

Ze was bijna zestien jaar toen ze zwanger werd en koos voor abortus. Na de ingreep leefde Anna de Winter (30) verder alsof er niets was gebeurd. Totdat ze jaren later opnieuw een kindje verwachtte en een miskraam kreeg. „Ineens besefte ik dat ik twéé kinderen had verloren. Dat sloeg heel diep in.”

Als meisje van vijftien wordt Anna tijdens een vakantie verliefd. Ze heeft al snel seksueel contact met haar „eerste echte vriendje.” Twee weken later loopt de relatie stuk. „We hebben iets van seks met elkaar gehad. Volgens mij stelde het niet veel voor, maar ik was wel zwanger. Met mijn vroegere vriendje heb ik nooit meer contact gehad.”

De zwangerschap komt in een voor Anna moeilijke periode. „Mijn ouders waren nog niet zo lang gescheiden. Ik woonde eerst bij mijn moeder, met wie ik een goede band had. Zij kreeg echter een vriend en zag mij en mijn zusjes niet meer staan. We zijn toen bij mijn vader gaan wonen. Het was een onstabiele situatie.”

In haar dagboek schrijft Anna dat ze vermoedt dat ze in verwachting is. „Ik dacht: Als ik het opschrijf, ben ik ervan af. Ik wist er geen raad mee. Toen ik vijf maanden zwanger was, lazen mijn zusjes het. Zij vertelden het meteen aan mijn ouders. Vooral mijn vader raakte in paniek. Hij zei dat er in zijn huis geen ruimte was voor een baby.”

Nog dezelfde avond gaat Anna met haar ouders naar de huisarts. „Hij hield mij drie opties voor: je houdt het kind zelf, je staat het af voor adoptie of je ondergaat een abortus. Adoptie was voor mij vanaf het begin geen optie, zodat er twee mogelijkheden overbleven. Omdat ik dicht tegen de uiterste grens voor abortus –24 weken– aan zat, moest ik snel beslissen.”

De huisarts verwijst Anna naar het ziekenhuis voor een echo. „Die heb ik niet bekeken, omdat ik bang was dat ik dan geen rationele keus meer kon maken.” Kort daarop gaat ze met haar moeder naar de abortuskliniek in Heemstede, terwijl ze nog twijfelt. „Een medewerkster vroeg: „Wat wil je met je leven?” Ik zei dat ik een dansopleiding wilde volgen. „Als je wilt dansen, kun je geen kind hebben”, reageerde ze.”

Voordat Anna haar beslissing neemt, maakt ze nog een wandeling met haar moeder. „Zij was in principe bereid het kind samen met mij op te voeden. „Als je het wilt houden, moeten we het binnenkort op school vertellen”, zei ze. Dat vond ik eng. Ik dacht: Misschien heeft het zo moeten zijn dat mijn zusjes erachter kwamen dat ik zwanger was op een moment dat ik nog net een abortus kon laten uitvoeren.”

Anna besluit het kind te laten aborteren, wat nog diezelfde dag gebeurt. „Omdat het een late abortus was, had de ingreep onder narcose plaats. Toen ik wakker werd, was het achter de rug. Mijn borsten lekten een beetje melk. De volgende ochtend zei een verpleegkundige: „Voel maar op je buik, het is weg.” Dat vond ik niet fijn. Na het ontbijt kon ik naar huis. Ik kreeg een stripje met de pil mee.”

Anna ondergaat alles in een roes. „Mijn gevoelens stopte ik weg. Ik was hard voor mezelf en leefde gewoon verder. Met vriendinnen praatte ik er niet over. Ik maakte mijn vwo-opleiding af en ben daarna een opleiding moderne dans begonnen. Een van de overwegingen om mijn kind weg te laten halen, was dat ik wilde dansen. Dan moet ik dat ook doen, dacht ik. Maar ik bleek het uiteindelijk toch minder leuk te vinden dan ik had verwacht.”

In gesprekken met haar ouders komt de abortus incidenteel ter sprake, maar nooit diepgaand. Als ze ruim tien jaar later trouwt, licht Anna haar man in over de ingreep die ze als tiener heeft ondergaan, zonder er uitvoerig over door te spreken. Samen met haar echtgenoot vestigt ze zich voor langere tijd in het buitenland.

In 2009 raakt Anna zwanger. „Meteen had ik het gevoel dat het niet goed zou gaan. Ik dacht: Veertien jaar geleden wilde ik het niet en toen ging het voorspoedig. Nu zul je zien dat het deze keer, terwijl ik graag een kind wil, fout gaat. Die zwangerschap eindigde inderdaad in een miskraam. Ik probeerde daarop rationeel te reageren: dat gebeurt nu eenmaal in een op de vier gevallen.”

Het herstel van de miskraam gaat moeizaam. „Ik wilde geen curettage ondergaan, maar na twee maanden bleek dat toch noodzakelijk. Toen een verpleegster me in detail vertelde wat er dan gebeurt en wat er mis kan gaan, kwamen de emoties los. Ze wist dat ik eerder een abortus had ondergaan en zei: „Volgens mij heb je dat nog niet verwerkt.””

Anna stort zich op haar werk, maar loopt vast. Ze krijgt last van depressieve gevoelens. Als een burn-out dreigt, gaat ze voor een vakantie naar Nederland om familie en vrienden te ontmoeten. „Mijn gedachte was: Ik geef iedereen een knuffel en dan gaat het wel weer. Toen ik bij mijn moeder op de logeerkamer lag, kwam ineens al het verdriet over de miskraam en de abortus naar boven. Ik voelde dat ik twéé kinderen had verloren. Dat sloeg heel diep in.”

Tijdens een zoektocht op internet naar ervaringen van andere vrouwen met een abortus stuit ze op Siriz. Na een contact via de telefonische hulplijn heeft ze enkele gesprekken met een maatschappelijk werker. „Ik voelde mezelf waardeloos en vond dat ik nauwelijks recht had om te leven. Bij de hulpverleenster kon ik mijn verhaal kwijt. Ik vond het prettig dat ze er puur was om mij te helpen. Ik kon alles vertellen zonder me af te vragen of ze me daarna nog aardig zou vinden.”

Wat Anna steekt, is dat ze indertijd een keuze voor abortus heeft gemaakt terwijl haar niet alle opties waren voorgehouden. „Er werd te veel geredeneerd vanuit het idee: de zwangerschap is een probleem en abortus is de oplossing. De mogelijkheid mijn kind onder te brengen in een pleeggezin is niet genoemd, opvang in een huis voor tienermoeders evenmin. Of mijn beslissing daardoor anders had uitgepakt, weet ik niet, maar ik heb nu geen eerlijke keus gehad. Daarover ben ik heel boos geweest.”

Langzamerhand gaat Anna weer vooruitkijken. „Het is spijtig wat er is gebeurd, maar ik moet verder. Het verdriet gaat niet over, maar is nu wel hanteerbaar. Mijn man en ik zijn inmiddels definitief teruggekeerd naar Nederland. Het is onzeker of onze kinderwens ooit vervuld zal worden, doordat er na de curettage verklevingen in mijn baarmoeder zijn ontstaan. Als ik nu een zwangere vrouw tegenkom, vind ik dat soms wel moeilijk.”

Anna mist een herinneringsplek. „Ik ben een moeder zonder kinderen, maar heb geen graf waar ik naartoe kan gaan.” Ze steekt haar hand naar voren en wijst op een zelfontworpen ring. „Die heb ik laten maken om een tastbare herinnering te hebben. Hij verbeeldt mijn twee zwangerschappen. Aan de ene kant een dikke buik, van mijn eerste zwangerschap, aan de andere kant een minder dikke. Samen vormen ze een traan, maar je kunt er ook een vlam in zien, als teken van hoop. Dit sieraad helpt me om het verlies van mijn beide kinderen te verwerken.”

De naam Anna de Winter is gefingeerd.



--------------------------------------------------------------------------------


„Zwangerschap kun je afbreken, niet uitwissen”

Vrouwen hebben na een abortus provocatus een beduidend hoger risico op psychische problemen dan vrouwen die hiermee niet te maken hebben gehad. Dat stelde de Amerikaans-Canadese organisatie LifeSiteNews recent vast op basis van een in de British Journal of Psychiatry gepubliceerde studie. Daaruit blijkt dat vrouwen na een abortus een 34 procent hoger risico hebben op het ontstaan van angststoornissen en een 37 procent hoger risico op depressie.

De uitkomsten van „het grootste onderzoek ooit naar het verband tussen abortus en psychische problemen” roepen herkenning op bij maatschappelijk werker Mery van de Biezen van Siriz. Deze uitvoeringsorganisatie van de VBOK, die als uitgangspunt heeft dat er vanaf de conceptie leven is, biedt onder meer hulp aan iedereen die te maken heeft met een „onbedoelde zwangerschap.” Ook bij een vastgelopen rouwverwerking na abortus kunnen mensen bij Siriz terecht. Soms blijft het contact daarover beperkt tot één gesprek met een medewerker van de telefonische hulplijn, in andere gevallen volgen enkele ontmoetingen met een maatschappelijk werker op een van de regionale hulpposten van Siriz.

Een hulpverlener biedt de vrouw allereerst een luisterend oor. Van de Biezen: „We luisteren goed naar haar verhaal, waarbij het belangrijk is dat ze haar emoties kan uiten. Vervolgens kijken we hoe we haar op weg kunnen helpen om tot een goede verwerking te komen. Een zwangerschap kun je afbreken, maar niet uitwissen. Het gaat erom dat een vrouw de abortus een plek kan geven, zodat ze verder kan. Daarbij kan het bijvoorbeeld nuttig zijn dat ze alles wat er is gebeurd voor zichzelf eens opschrijft.”

Vrijwel altijd komt het proces aan de orde dat aan de keuze voor een abortus voorafging. „Als dat proces gebrekkig is verlopen, bijvoorbeeld doordat bepaalde mogelijkheden niet zijn genoemd of onvoldoende zijn onderzocht, blijkt dat vaak de aanleiding te zijn voor een stagnerende rouwverwerking. Er kunnen ook allerlei verwijten naar boven komen: Waarom heeft niemand me verteld wat de ingreep precies inhield, of: Waarom heeft mijn man me er niet van weerhouden, maar me helemaal vrijgelaten? We helpen de vrouw dan onderscheid te maken tussen feiten en gevoelens en onder ogen te zien welke factoren aan haarzelf en welke aan haar omgeving zijn toe te schrijven. Het ontwarren van die kluwen is voor de verwerking van belang.”

Spijt- en schuldgevoelens komen eveneens vaak ter sprake. „Dat beperkt zich niet tot mensen met een christelijke achtergrond. Zingevingsvragen spelen bij iedereen. Vrouwen brengen die doorgaans zelf naar voren. Bij christenen komt dan ook het aspect vergeving aan de orde. Ze vragen zich af hoe ze met God in het reine kunnen komen. Ook voor dergelijke vragen is ruimte. Daarbij zoeken we altijd zo veel mogelijk aansluiting bij de levensbeschouwing van de vrouw.”

www.siriz.nl

Ref.Dagblad 13-10-11

„Abortus is wel risicofactor voor latere borstkanker”

HILVERSUM – Abortus provocatus is een risicofactor voor borstkanker. Toch wordt dit door organisaties die zich bezighouden met borstkanker niet vermeld op hun lijstjes met risicofactoren waarop vrouwen moeten letten als ze borstkanker willen voorkomen.

Dat stelt de Stichting Schreeuw om Leven in een dezer dagen verspreid persbericht. Uit verschillende onderzoeken blijkt volgens de organisatie dat een (opgewekte) abortus een risicofactor vormt voor het krijgen van borstkanker. Bij een abortus van een eerste zwangerschap is het extra risico het hoogst.

„Vrouwen die een abortus overwegen, moeten hiervan op de hoogte worden gebracht. Zij hebben recht op alle informatie”, aldus directeur Bert Dorenbos van Schreeuw om Leven.

De organisatie heeft een brochure samengesteld over de relatie tussen borstkanker en abortus. Daarin wordt gewezen op de uitkomsten van diverse studies. Ook wordt erin uitgelegd waardoor het verhoogde risico op borstkanker na een abortus is te verklaren.

In de wetenschappelijke wereld bestaat overigens al twee decennia lang controverse over dit onderwerp. Daarbij gaat het vooral om de interpretatie van de gegevens en om de waarde die wordt toegekend aan bepaalde studies met uitsluiting van andere die van mindere kwaliteit zouden zijn.

Zo verscheen al in 1996 het samengevatte resultaat (meta-analyse) van 23 studies van het Centrum voor Biostatistiek en Epidemiologie van de universiteit van Pennsylvania. Uit achttien onderzoeken bleek een verband tussen borstkanker en een eerdere abortus. Vrouwen hadden na een abortus 30 procent meer kans op borstkanker dan vrouwen uit controlegroepen die geen abortus hadden ondergaan, aldus de statistici. Deze conclusies werden met instemming begroet door de prolifebeweging.

Veel vrouwenartsen en oncologen wijzen echter naar een andere meta-analyse van voor een deel dezelfde studies uitgevoerd door de universiteit van Oxford en gepubliceerd in The Lancet in 2004. Daarin werd geen verband aangetoond tussen abortus en borstkanker. Deze conclusies werden omhelsd door de pro-abortusbeweging en bekritiseerd door de prolifebeweging.

Die kritiek snijdt overigens wel hout. De Britse onderzoekers sloten een groot aantal onderzoeken uit waarin aan vrouwen met en zonder borstkanker was gevraagd of ze in het verleden een abortus hadden ondergaan. Dergelijke ”retrospectieve studies” waren volgens de onderzoekers onbetrouwbaar. Gezonde vrouwen uit de controlegroepen zouden vaker een abortus ontkennen dan vrouwen met borstkanker, wat zou leiden tot vertekende resultaten.

Volgens de critici hebben de onderzoekers daarmee bewust studies uitgesloten om naar een gewenste uitkomst toe te werken. De resultaten van de Oxfordse groep worden sinds die tijd gezien als het definitieve antwoord op de vraag of er een verband is tussen abortus en borstkanker.

De critici wijzen er echter op dat er andere studies bestaan waaruit blijkt dat gezonde vrouwen helemaal niet liegen over een abortus en dat deze veronderstelling dus onjuist is.

Een belangrijke stem in het debat is die van borstkankerspecialist prof. dr. Joel Brind, verbonden aan de City University en directeur van het Breast Cancer Prevention Institute, beide in New York. Hij stelde in 2005 op grond van een eigen overzichtsstudie dat er zeker wel sprake is van een verhoogd risico op borstkanker na abortus, maar dat dit systematisch wordt ontkend.

www.schreeuwomleven.nl

www.erishulp.nl

Ref.Dagblad 18-11-11

Dorenbos: Abortus leeft weinig in christelijke kring


APELDOORN – Verzet tegen de abortuspraktijk „leeft weinig” onder christenen in Nederland.
Dat betoogde Bert Dorenbos, directeur voor de Stichting Schreeuw om Leven vrijdagavond in Weerwoord, het discussieprogramma op het videokanaal van de Reformatorische Omroep. „Als ik met mensen van het programma Pauw en Witteman spreek, vragen ze: „Waar zijn al die mensen die het met jou eens zijn dan?” Dan moet ik ze gelijk geven.”

Zaterdagmiddag vindt in het centrum van Den Haag de mars voor het leven plaats, onder meer georganiseerd door Schreeuw om Leven. Er wordt aandacht gevraagd voor de bescherming van het ongeboren leven.

In het verleden was het meermalen onrustig rond de mars. Vorig jaar werden in Den Haag bij de mars vijf tegendemonstranten aangehouden. In 2009 werden tijdens de mars in Amsterdam drie mensen aangehouden. Ook toen ging het om personen die zich keerden tegen de deelnemers aan de mars.

Reactie

Inderdaad, we gaan het gewoon en het dringt nauwelijks meer tot ons door dat 33.000 !! volkomen weerloze en onschuldige kindertjes elk jaar vermoord worden. Vreselijk!
En dan ook nog durven klagen over vergrijzing en tekort aan arbeidskrachten... Absurd.
Kunnen we niet voor elkaar krijgen dat elke vrouw die abortus overweegt eerst verplicht een boek moet lezen waarin beschreven staat welke emotionele en psychische gevolgen een abortus heeft? We hebben toch recht op alle mogelijke informatie in Nederland? WAAROM moeten vrouwen en meisjes dat niet weten op het moment dat ze voor een onherroepelijke (en onmogelijke) keuze staan??
Werk voor SGP en CU in Den Haag en voor ons op de knieën. En Dorenbos: bedankt voor al uw strijd.

Ref.Dagblad 09-12-11

SGP: Arts te weinig oog voor alternatief abortus

DEN HAAG (ANP) – De SGP wil dat huisartsen beter worden getraind op gesprekken met vrouwen en meisjes die ongewenst in verwachting zijn. Dat blijkt uit schriftelijke vragen van de partij aan minister Edith Schippers van Volksgezondheid.

De SGP verwijst naar een onderzoek waaruit blijkt dat één op de vier ongewenst zwangere vrouwen voor het gesprek met de huisarts nog niet weet wat ze gaat doen.

De SGP zou het goed vinden als artsen uitdrukkelijk zouden spreken over mogelijke alternatieven voor abortus. In maar liefst 60 procent van de situaties doen ze dat volgens de partij niet. SGP-voorman Van der Staaij vindt dat 'onacceptabel'.

Ref.Dagblad 03-02-12