Stelling van de WEEK 47 is al vol in bedrijf.
Mogelijk dat de vergissing tot stand is gekomen omdat de titel luidt: druppel op een gloeiende plaat. Maar het gaat wel terdege over de woekertarieven van Incassobureaux maar die in feite nog een druppel op een gloeiende plaat zijn bij de praktijken van Gerechtsdeurwaarders.

Mijn suggesie The Mouser om deze bijdrage zinvol te vervolgen: een discussie over de voorspelling 2011.

Zie de komende bijdrage van Reporter

30 redenen voor een Grote Depressie in 2011
Een nieuwe New-Deal, bailouts, biljarden aan schuld en een anti-belastingstemming staan borg voor een ramp.

Dunnetjes over
Hij voorspelde de dot-comcrash toen de markt op zijn hoogtepunt was en in 2004 waarschuwde hij voor de volgende crash. Paul B. Farrell heeft 30 redenen op een rijtje gezet waarom we de Grote Depressie in 2011 nog eens dunnetjes gaan overdoen.
Zie volgende bijdrage

RTL Z 18-11-08

PAUL B. FARRELL
30 reasons for Great Depression 2 by 2011
New-New Deal, bailouts, trillions in debt, antitax mindset spell disaster
By Paul B. Farrell,

First. Dot-com crash
We pinpointed the dot-com crash at its peak, in a March 20, 2000 column: "Next crash? Sorry, you won't see it coming." Bulls-eye: The dot-com bubble popped. The economy went into a 30-month recession. The stock market lost $8 trillion. And today, over eight years later, the market is still roughly 40% below its 2000 peak. See previous Paul B. Farrell.
Factor in inflation and the average stock has lost well over 50% of its value. Stocks have proven to be a very big loser, a bad investment for Americans, thanks to Wall Street's selfish greed, plus the complicity and naiveté of politicians, press and public.
Second. Subprime meltdown
We reported on warnings of another crash coming as early as 2004, wrote a sequel, also titled "Next crash? Sorry, you won't see it coming." Yes, we were early, but in good company. We wrote many more warning columns. Few listened.
Subsequent events, notably former Fed Chairman Alan Greenspan's admission of his failures in congressional testimony, prove that if he and other Reaganomic ideologues weren't so myopic and intransigent about proving their free-market deregulation theories, they could have acted earlier and prevented today's colossal mess. Instead, their ideology kept the bubble blowing, delayed the pop, making matters worse.
So once again, as history proves over and over, ideology trumps common sense, reality and the facts. Greed drives ideologues to blow bubbles. They pop. Crashes happen. The public is collateral damage.
Third. Megabubble cycles
We also detailed the broader, accelerating macroeconomic sweep of cycles last summer in columns like "20 reasons new megabubble pops in 2011." We summarized a long list of major warnings from financial periodicals -- Forbes, Fortune, the Wall Street Journal, Economist -- and from the voices of Warren Buffett, Bill Gross, a sitting Fed governor and a former Commerce secretary. Multiple warnings "hiding in plain sight," beginning with a Fed governor warning Greenspan in 2000 about subprime risk.
But the big shocker came from the new Treasury secretary two years before the meltdown: Bloomberg News reports that shortly after leaving Wall Street as Goldman Sachs' CEO, Henry Paulson was at Camp David warning the president and his staff of "over-the-counter derivatives as an example of financial innovation that could, under certain circumstances, blow up in Wall Street's face and affect the whole economy."
Yes, they knew. And still both Paulson, a Wall Street insider, and Greenspan's successor, Ben Bernanke, a Princeton scholar of the Great Depression, stayed trapped in denial and kept happy-talking the public for months after the meltdown began in mid-2007. Get it? While they could have put the brakes on this meltdown years ago, our leaders were prisoners of their distorted, inflexible views of conservative Reaganomics ideology.
As a result, once again the "best and the brightest" failed America and now they and their buddies in Washington and Corporate America are setting up the Crash of 2011.
Now it's time for my 2008 update, a look into the future where things will get far worse during the next presidential term. And given human behavior, especially in the deep recesses of Wall Street's "greed is good" DNA, it seems inevitable that no matter how well-intentioned the new president may be Wall Street and Washington's 41,000 special-interest lobbyists will drive America into the Great Depression 2.
30 'leading edge' indicators of the coming Great Depression 2
Every day there is more breaking news, proof Wall Street's greed is already back to "business as usual" and in denial, grabbing more and more from the new "Bailouts-R-Us" bonanza of free taxpayer cash and credits, like two-year-olds in a toy store at Christmas -- anything to boost earnings, profits and stock prices, and keep those bonuses and salaries flowing, anything to blow a new bubble.
Scan these 30 "leading indicators." Each problem has one or more possible solutions, but lacks unified political support. Time's running out. We're already at the edge. Add up the trillions in debt: Any collective solution will only compound our problems, because the cumulative debt will overwhelm us, make matters worse:
America's credit rating may soon be downgraded below AAA
Fed refusal to disclose $2 trillion loans, now the new "shadow banking system"
Congress has no oversight of $700 billion, and Paulson's Wall Street Trojan Horse
King Henry Paulson flip-flops on plan to buy toxic bank assets, confusing markets
Goldman, Morgan lost tens of billions, but planning over $13 billion in bonuses this year
AIG bails big banks out of $150 billion in credit swaps, protects shareholders before taxpayers
American Express joins Goldman, Morgan as bank holding firms, looking for Fed money
Treasury sneaks corporate tax credits into bailout giveaway, shifts costs to states
State revenues down, taxes and debt up; hiring, spending, borrowing add even more debt
State, municipal, corporate pensions lost hundreds of billions on derivative swaps
Hedge funds: 610 in 1990, almost 10,000 now. Returns down 15%, liquidations up
Consumer debt way up, now at $2.5 trillion; next area for credit meltdowns
Fed also plans to provide billions to $3.6 trillion money-market fund industry
Freddie Mac and Fannie Mae are bleeding cash, want to tap taxpayer dollars
Washington manipulating data: War not $600 billion but estimates actually $3 trillion
Hidden costs of $700 billion bailout are likely $5 trillion; plus $1 trillion Street write-offs
Commodities down, resource exporters and currencies dropping, triggering a global meltdown
Big three automakers near bankruptcy; unions, workers, retirees will suffer
Corporate bond market, both junk and top-rated, slumps more than 25%
Retailers bankrupt: Circuit City, Sharper Image, Mervyns; mall sales in free fall
Unemployment heading toward 8% plus; more 1930's photos of soup lines
Government policy is dictated by 42,000 myopic, highly paid, greedy lobbyists
China's sees GDP growth drop, crates $586 billion stimulus; deflation is now global, hitting even Dubai
Despite global recession, U.S. trade deficit continues, now at $650 billion
The 800-pound gorillas: Social Security, Medicare with $60 trillion in unfunded liabilities
Now 46 million uninsured as medical, drug costs explode
New-New Deal: U.S. planning billions for infrastructure, adding to unsustainable debt
Outgoing leaders handicapping new administration with huge liabilities
The "antitaxes" message is a new bubble, a new version of the American
dream offering a free lunch, no sacrifices, exposing us to more false promises
Will the next meltdown, the third of the 21st Century, trigger a second Great Depression? Or will the 2007-08 crisis simply morph into a painful extension of today's mess to 2011 and beyond, with no new bull market, no economic recovery as our new president hopes?
Perhaps some of the first 29 problems may be solved separately, but collectively, after building on a failed ideology, they spell disaster. So listen closely to "leading indicator" No. 30:
At a recent Reuters Global Finance Summit former Goldman Sachs chairman John Whitehead was interviewed. He was also Ronald Reagan's Deputy Secretary of State and a former chairman of the N.Y. Fed. He says America's problems will take years and will burn trillions.
He sees "nothing but large increases in the deficit ... I think it would be worse than the depression. ... Before I go to sleep at night, I wonder if tomorrow is the day Moody's and S&P will announce a downgrade of U.S. government bonds." It'll get worse because "the public is not prepared to increase taxes. Both parties were for reducing taxes, reducing income to government, and both parties favored a number of new programs, all very costly and all done by the government."
Reuters concludes: "Whitehead said he is speaking out on this topic because he is concerned no lawmakers are against these new spending programs and none will stand up and call for higher taxes. 'I just want to get people thinking about this, and to realize this is a road to disaster,' said Whitehead. 'I've always been a positive person and optimistic, but I don't see a solution here.'"
We see the Great Depression 2. Why? Wall Street's self-interested greed. They are their own worst enemy ... and America's too.

The Wall Street Journal 17-11-08

Het hierna volgende artikel betreft de presentatie van Diederik Schmull, gehouden gisteren op de Inveztor beleggersavond in Amsterdam met als thema: Crisis, wat nu?

Het is de menselijke natuur om na een groot onheil te proberen de zonnige zijde te zien. De allereerste reactie is er een van ontkenning, daarna van ' het zal wel loslopen ' en tenslotte van ... paniek.

Start jarenlange ijstijd?
Zeker is dat vele bekende beleggingsanalisten ons nu willen doen geloven dat de aandelenmarkten dichtbij hun bodem zijn, maar in werkelijkheid kan niemand dat voorspellen. Het is toch ongelofelijk, wat we tot nu toe in de laatste anderhalf jaar al hebben meegemaakt? Hoe groot is de kans dat het erger wordt dan 1980 of zelfs 1929?

Het is al zo dat de dalingen van het laatste jaar in vele markten vergelijkbaar zijn met 1929 (-49% ). Wat men vaak vergeet is dat de daaropvolgende daling nog veel groter was en dat het dieptepunt pas in 1932 werd bereikt na een totale daling van liefst 92%. Is dit dan de winter van Kondratieff? Is dit dan het begin van een jarenlange ijstijd?

Crisis van tegenpartijen
Niemand weet het, maar het is nu zaak om uiterste voorzichtigheid te betrachten. Een historische bodem, zoals die van de zeventiger jaren, met een extreem lage koers/winst verhouding en een hoog dividendrendement is nog lang niet bereikt. De huidige bearmarkt probeert ons iets zeer ernstigs te vertellen . Dit is de crisis van tegenpartijen. Niemand vertrouwt elkaar meer en daardoor is krediet, dat de levensader is van de economie, zo schaars en duur. Vergeet niet , dat de gehele wereld vrolijk bezig was met een macro-economische carry-trade met een torenhoge hefboom. Een speculatie gefinancierd met kort geld om het rendement op te krikken. Na de bevriezing van de markt voor kort geld was het feest afgelopen.

Er is echter een belangrijke leidraad: de markten moeten standhouden boven het laagtepunt van 2002 (Dow Jones: 7286) . Bovendien is er nog het zogenaamde 50% principe: de grote bullmarkt van 1982 - 2007 steeg van 776 naar 14164 en een neerwaartse doorbraak door het niveau van 50% van deze stijging (7470) zou aangeven dat wij veel donkerder dagen tegemoet gaan. Dan is de weg vrij voor een daling naar een Dow Jones stand van 5000 of lager met een dividendrendement van minstens 6% tegenover 3,88% nu.

Reden dalende koersen
Maar waarom blijven de koersen maar dalen? Naast de bekende problemen bij de hedge funds bleken er ook voortdurende redemptions bij de gewone beleggingsfondsen , die tienmaal zo groot zijn . Niet te vergeten de beleggingen van de banken en de investment banks , die vaak geleveraged waren met 50 tegen 1 en daardoor de grootste oorzaak waren van de paniekverkopen.

De laatste partijen hadden liefst $ 40 biljoen belegd . Grote delen van de obligatiemarkt waren echter bevroren en dat is de reden waarom aandelen verkocht moesten worden. De aandelenmarkten waren grotendeels nog verhandelbaar en liquide. Een diepe recessie zou echter het proces van deleveraging vertragen.

Einde kapitalisme?
Is dit dan het begin van het einde van het kapitalisme na driehonderd jaar? Zeker niet, maar wel zal het leiden tot een forse inkrimping in de financiële sector die grotendeels verantwoordelijk was voor een explosie in de wereldschuld vanwege de leningen onderling. Bovendien bleven de rentes zolang laag omdat China haar enorme surplussen belegde in voornamelijk Amerikaans staatspapier. Het marktmechanisme zal echter wel lange tijd onder curatele staan.

Verleden geen garantie voor toekomst
De aandelenmarkt leert ons dat werkelijk alles kan gebeuren. Het feit dat een bepaalde situatie vijftig jaar bestaan heeft is absoluut geen garantie voor de toekomst. Wees altijd voorbereid op het ondenkbare. Extrapolatie van het verleden is nu meer dan ooit gevaarlijk .Gedurende bijna honderd jaar, tot 1958, was het obligatierendement hoger dan dat van aandelen, juist omdat inflatie relatief laag bleef en de coupon op obligaties als relatief veilig werd beschouwd. In de laatste vijftig jaar lag het dividendrendement echter boven dat van obligaties en de reden was dat stijgende dividenden een betere bescherming boden tegen de relatief hoge inflatie dan obligaties.
Lage inflatie, deflatie
Maar het is duidelijk dat in een nieuwe 'ijstijd' met lage inflatie, of zelfs deflatie, het obligatierendement weer lange tijd boven dat van aandelen zou kunnen komen. Een ijstijd is een periode van stijgende besparingen, afbouw van schulden, kredietbeperking en een structureel hoog faillissements- en werkeloosheidspercentage . Kortom, het tegenovergestelde van wat we de laatste dertig jaar gewend zijn geweest.

Spaarquote negatief
De spaarquote van Amerika en Engeland was 10% in de zeventiger jaren en is nu gedaald naar nul of negatief. De kans is nu groot dat huishoudens geen keus hebben dan om hun spaarquote flink te verhogen in de komende paar jaar ,waardoor consumentenbestedingen structureel laag zullen blijven. Er gaat misschien een generatie overheen voordat het losse kredietklimaat van de laatste vijftien jaar weer terugkeert. In Amerika waren consumentenbestedingen 70% van de economie.

Opvallend is dat in de afgelopen tien jaar obligaties het al tweemaal beter hebben gedaan dan aandelen . Zelfs het resultaat van een belegging in cash overtrof dat van aandelen sinds 1998 . Maar over een periode van twintig jaar en zeker van de laatste honderd jaar waren aandelen zonder meer de winnaars. Is er nu kans dat aandelen een relatief sombere toekomst tegemoet gaan in de komende ijstijd? Of breekt de zomer opeens weer aan? Of is het zo dat de redding van het financiële systeem uiteindelijk zal leiden tot veel grotere uitgifte van overheidsobligaties , hogere rentes en uiteindelijk tot een crisis in papiergeld en zelfs hyperinflatie?

Ernstige recessie 2009
Allereerst moeten we rekening houden met een ernstige wereldwijde recessie in 2009 ondanks de reusachtige kapitaalinjecties, ondanks de rente- en belastingverlagingen en ondanks een scherpe daling van de olieprijs. Volgend jaar zou kunnen lijken op een depressie, maar die kan hoogstwaarschijnlijk worden voorkomen. Het duurt heel lang voordat het vertrouwen weer terugkeert.Het probleem is niet een tekort aan liquiditeit, maar een wantrouwen over de solvabiliteit van iedere deelnemer in de economie.

Het aantal faillissementen zal met sprongen stijgen. Massawerkeloosheid doemt op als een reëel spookbeeld. De afbouw van schulden zal veel langer duren dan men denkt. Een rente van 0% betekent weinig omdat maar weinigen daarvoor in aanmerking komen (zie Japan). De meerderheid moet daar toch 10% of 20% betalen bij financieringsmaatschappijen.

Vooral onroerend goed, dat geheel afhankelijk is van gemakkelijk krediet, krijgt nu rake klappen. Maar een verdere daling van 50 % in vele belangrijke onroerendgoedmarkten staat voor de deur, met alle gevolgen van dien . De schuldenlast kan niet langer worden gehandhaafd als het onderpand in waarde daalt.

Relatief protectionisme
Het is zorgwekkend wanneer we een unieke overgang zouden beleven van een maatschappij, gebaseerd op schuldgroei en vrijhandel, naar een maatschappij gebaseerd op het beschikbare kapitaal en relatief protectionisme (Mercantilisme). Een depressie wordt dan welhaast onvermijdelijk. Zo'n aardbeving is nog niet in de markten verdisconteerd.

Zijn de aandelenmarkten dan niet redelijk gewaardeerd na deze enorme daling? Dat doet er dit keer minder toe. De markten zijn sinds 1920 liefst zes maal tot 68% beneden de gangbare redelijke waardering gedaald. De markten bereiken pas een bodem wanneer vrijwel niemand het meer ziet zitten . Zover is het nog lang niet. Er zijn bijvoorbeeld nog tallozen die hun hoop hebben gesteld op de toekomst van de opkomende landen, de Emerging Markets.

Groei China stokt
Na de instorting van de grondstoffenprijzen en de repatriëring van het Westerse kapitaal zal de situatie in eerste instantie juist verslechteren. Er is voorlopig zowel hoge inflatie als hoge rente, ondanks de daling van de olieprijs. Zelfs China zal met moeite 6% groei behalen (de helft van vroeger), ondanks het stimuleringsprogramma . De Chinese consumentenmaatschappij is nog niet genoeg ontwikkeld om de exportproblemen op te vangen. Autoverkopen in China zijn terug met 75%.

Absolute nachtmerrie
Zelfs Singapore en Zuid- Korea hebben hulp nodig. Het vermogensverlies in Rusland is extreem. Ook het Midden-Oosten staat op springen, zeker met de huidige olieprijs. De Souvereign Wealth Funds zullen hun kapitalen hard nodig hebben om sleutelbedrijven in Abu Dhabi , Dubai en Kuwait van de ondergang te redden. Maar de moeilijkheden in Oost-Europa en ook Latijns Amerika slaan tot dusver alles. De onzekere vooruitzichten van de massieve leningenportefeuille in de Emerging Markets zal een absolute nachtmerrie kunnen worden voor met name de Europese banken . Meer dan 20% van het BNP in Europa staat daardoor op de tocht. Oostenrijk heeft alleen al 85% van haar BNP op het spel staan door leningen aan Oost-Europa. Spanje, niet Amerika, is de grootste crediteur in Latijns Amerika. Valutacrisissen zijn een kwestie van tijd.

Een bijkomend probleem is demografie, vooral na 2010: Europa en Japan zullen te maken krijgen met een scherp dalende bevolking, vooral van de werkende bevolking tussen 20 en 65 jaar die de consumptie in een maatschappij op peil houden. De Amerikaanse bevolking echter zal door een hoger geboortecijfer en een sterke immigratie fors toenemen tot 2050. Dit betekent, dat de beleggingsvooruitzichten in Amerika op den duur wel eens mee zouden kunnen vallen.

Evenwicht jaren zoek
Hoe overleven we in deze wereld die nu teveel schuld heeft? Zullen we weer de groei kunnen aanzwengelen zodat die schuld weer draaglijk wordt? Kunnen we de geleden verliezen weer snel terugverdienen? Helaas moeten we concluderen, dat het nog jaren zal duren voordat het evenwicht in de wereld terugkeert. Juist doordat de overheden constant ingrijpen om diegenen overeind te houden die het niet verdienen, zal deze crisis veel langer duren. Een snelle sanering is eigenlijk een voorwaarde voor een snelle oplossing, maar dat lijkt politiek gezien niet haalbaar . Daarom is een eerste vereiste om ervoor te zorgen , dat er inkomen is om de rekeningen te betalen en dat betekent dat men een baan heeft in een tijd waarin het heel moeilijk wordt om een baan te krijgen of te houden , of dat men een belegging heeft wat een betrouwbare inkomstenbron vertegenwoordigt. In de dertiger jaren waren vele Amerikanen bijvoorbeeld afhankelijk van het dividend van American Telephone & Telegraph (ATT).

Supercyclus grondstoffen voorbij?
Is de supercyclus in grondstoffen dan voorbij? Waarschijnlijk niet, maar het kan wel drie jaar duren voordat een duurzaam herstel optreedt. Veel mijnaandelen zijn nu gewaardeerd op de helft van vervangingswaarde en zelfs beneden hun kaspositie . Voorwaarde voor een herstel is wel dat de kredietcrisis opklaar . De instorting van de Baltic Dry Index ( de scheepvaartindex), vooral vanwege de Letter of Credit crisis , belooft vooralsnog weinig goeds voor de wereldeconomie. Toch kunnen grondstoffen het relatief goed doen in een periode van stagflatie, waarbij de overheid steeds maar weer probeert de economie aan te zwengelen en het geld constant in waarde blijft dalen . Dit was het geval in de zeventiger jaren.

Er is echter wel een verschil met de depressie van de dertiger jaren die men niet over het hoofd moet zien. Destijds had men nog respect voor het papiergeld, ook al was er een tekort . Maar nu hebben we een geldsysteem dat geen anker of discipline heeft. Het geld kan niet worden ingeruild tegen iets met intrinsieke waarde en is volledig afhankelijk van het algemene vertrouwen.

Goud het echte geld
Het echte geld tegenwoordig is goud dat wel intrinsieke waarde heeft en daardoor nooit waardeloos kan worden zoals de Reichsmark van 1922 of het geld van Zimbabwe van nu. Als men dat niet begrijpt, dan begrijpt men niet hoe de mensheid gedurende duizenden jaren om goud heeft gevochten . Goud is de noodzakelijke verzekering in een tijd dat papiergeld opeens niet meer wordt geaccepteerd. De kans op een dergelijke ontwikkeling is helaas drastisch toegenomen omdat we misschien gedwongen zijn om de risico's van de massieve krediet- en derivatenpiramide op te vangen door ongelimiteerde geldcreatie zodra de uitgifte van overheidsobligaties niet meer zou lukken.

Diederik Schmull

Nieuw subprime-drama in de maak

Amerikaanse bedrijfjes die rijk werden met het verkopen van subprime hypotheken aan armlastigen, hebben een nieuw schimmig handeltje ontdekt. Ze verkopen nu door de overheid gedekte leningen aan mensen met een laag inkomen.

FHADe Federal Housing Administration werd in de crisisjaren '30 van de vorige eeuw opgezet om armlastige starters op de huizenmarkt alsnog aan een hypotheek te helpen.

Door terugbetaling van de hypotheek aan de uitgevende bank te garanderen, zijn banken sneller geneigd ook hypotheken te geven aan mensen met lagere inkomens.

Hypotheeknemers betalen een klein voorschot, maximaal 3 procent van het hypotheekbedrag. Er worden vrijwel geen inkomenseisen gesteld, behalve dan dat de hypotheekpremie en gerelateerde kosten nooit meer mogen bedragen dan 31 procent van de (gezins-)uitgaven.

De controle daarover wordt echter overgelaten aan de vergunninghoudende tussenpersonen.

Dat schrijft het tijdschrift BusinessWeek.

Dezelfde bedrijven die jarenlang bewust slechte hypotheken verkochten aan mensen die die hypotheken eigenlijk niet konden betalen, hebben zich nu gestort op de verkoop van zogenaamde FHA-hypotheken.

En wederom aan mensen die normaliter niet in aanmerking zouden komen voor een hypotheek, omdat ze te weinig verdienen of anderszins moeilijk zitten.

Als het fout gaat, zoals bij de subprime hypotheken, zijn het echter niet direct de leners die in problemen raken, of de tussenpersonen die de leningen uitdelen, maar de regering. Die stelt zich garant voor de hypotheken.

De tussenpersonen, die in Amerika ook bankje mogen spelen en zelf de hypotheken uitdelen, zitten dus veilig. Hun winsten zijn de provisies en commissies die ze krijgen van de hypotheeknemer.

Federal Housing Administration (FHA) hypotheken worden - onder voorwaarden, zie kader - gedekt door de federale overheid. Het is enigszins vergelijkbaar met onze Nationale Hypotheek Garantie (NHG), in die zin dat het opgericht werd om starters te helpen bij de koop van hun eerste woning.

Maar nu bieden de tussenhandelaren de hypotheken aan iedereen aan. En ze zaaien in vruchtbare bodem, nu vele Amerikanen dankzij de economische crisis hun baan kwijtraken en moeite krijgen met het betalen van hun hypotheekpremies.

Het probleem is dat de FHA lukraak vergunningen heeft uitgedeeld aan tussenpersonen. Die mogen zelfstandig beoordelen of een persoon in aanmerking komt voor een FHA-hypotheek. De FHA controleert niets.

Het fonds kijkt ook niet naar het verleden van de tussenpersonen bij het behandelen van aanvragen voor handelsvergunningen.

Zo kan het gebeuren dat een beruchte verkoper van subprime-hypotheken nu een vergunning heeft om FHA-hypotheken te verkopen.

"Ik weet nu alles over FHA", zegt hij tegen BusinessWeek. Toen zijn subprime-handel al lang ontdekt was, en de subprime kredietcrisis begonnen was, probeerde hij via derden alsnog duizenden subprime-hypotheken te verkopen aan armlastigen.

Sinds de implosie van de subprime hypotheekmarkt, neemt de populariteit van FHA-hypotheken snel toe. Dit jaar maken FHA-hypotheken meer dan een kwart uit van alle verkochte hypotheken. Vorig jaar was dat nog maar 4 procent.

Volgens de laatste cijfers hebben nu 4,4 miljoen Amerikaanse gezinnen een FHA-hypotheek, met een totale waarde van 475 miljard dollar.

Daar komt vanaf januari waarschijnlijk nog veel meer bovenop. Want juist de FHA-hypotheken worden door de Amerikaanse overheid aangegrepen als redmiddel voor huizenbezitters die door de crisis in problemen zijn geraakt.

Om die reden pompt de overheid 300 miljard dollar extra in het FHA-fonds, en wordt het maximaal te lenen bedrag verhoogd, van 362.000 dollar naar 625.000.

De woekeraars ruiken inmiddels geld. Het aantal vergunninghouders is in minder dan een jaar tijd verdubbeld naar 32.000.

Maar het wordt nog erger. Omdat de hypotheken gegarandeerd zijn door de FHA, zullen banken weer snel geneigd zijn om de FHA-hypotheken te bundelen met andere leningen, en die om te zetten in verhandelbare effecten.

Precies wat die banken al een tijd deden met subprime hypotheken, en wat uiteindelijk leidde tot de kredietcrisis.

Gespecialiseerde fraudebestrijders, in BusinessWeek aangehaald, vrezen dat als er niet snel iets gebeurt, Amerika een nieuwe subprime crisis te wachten staat.

RTL Z 21-11-08