W. B. Kranendonk
Iedereen weet het: wachten duurt lang. Zit eens even tien minuten in de wachtkamer bij de dokter en het lijkt wel of je er een jaar zit. Bij de tandarts wachten is nog erger, vooral met die fluitende boor achter de gesloten deur. De zenuwen accelereren met de minuut.
Wachten voor een stoplicht, wachten op de trein, wachten op een examenuitslag; het zijn vaak aanslagen op het zenuwgestel. Wachten is voor bijna ieder mens moeilijk, zeker in deze gejaagde tijd waar alles snel en direct moet. Wee degene die pas na een dag een e-mail beantwoordt of die niet onmiddellijk de telefoon opneemt.
Wachten brengt mensen tot gedrag dat ze normaal niet vertonen. Een selectie: nagels bijten in de wachtkamer, rondjes lopen op het perron of ongebruikelijke aankopen doen op luchthavens waartoe reizigers verleid worden met de slogan ”belastingvrij kopen, is goedkoop”.
Wachten kost ook geld, veel geld soms. Niet alleen omdat op luchthavens onverantwoorde uitgaven worden gedaan. Iedereen weet dat de fileproblematiek in ons land jaarlijks miljoenen kost.
Zakenman
Hetzelfde is het geval in de wereld van de luchtvaart. Het Amerikaanse ministerie van Economische Zaken becijferde eind vorig jaar dat de materiële en immateriële schade van vertragingen in het vliegverkeer in de VS jaarlijks een kostenpost vormen van 27 miljard dollar.
Een zakenman uit Atlanta gaf daarbij recent als commentaar: „Als onze vliegmaatschappijen zich eens strikt aan de vliegtijden zouden houden en zich niet schuldig zouden maken aan overboekingen (in de VS wordt gemiddeld 10 procent meer tickets voor een vliegreis verkocht dan er plaatsen zijn) dan zou dat een geweldige injectie zijn voor de economie.”
De man was duidelijk gefrustreerd. Komend vanuit Minneapolis en reizend naar New York moest hij een overstap maken in Chicago. Totaal zou de reis vier uur en een kwartier duren, inclusief de wachttijd van bijna een uur op de luchthaven van Chicago. De geplande aankomsttijd in New York was 's middags rond halfvier. Daarmee zou hij ruimschoots op tijd aan de grond staan om de finale bespreking bij te wonen waarin een miljoenenorder kon worden binnengehaald.
Er ging in Chicago echter een dikke streep door de rekening. Weliswaar verliet het vliegtuig in Chicago precies op tijd de gate, taxiede naar de startbaan, maar werd net voor het opstijgen naar een parkeerplaats gedirigeerd. Na een kwartier werden de draaiende motoren stilgezet. De gezagvoerder deelde via de intercom mee dat het vliegtuig nog geen toestemming had gekregen om naar New York te komen. Anderhalf uur later kwam de boodschap: „U bent welkom.”
Na een uur en een kwartier vliegen naderde het toestel New York. Maar daar moest het opnieuw wachten. Eén rondje, twee rondjes, veel rondjes. Uiteindelijk na ruim drie kwartier cirkelen kon de landing worden ingezet. Tweeënhalf uur later dan gepland stond het toestel aan de gate. Reizigers moesten vervolgens ruim een half uur wachten op de bagage.
De zakenman uit Minneapolis wist inmiddels dat hij het best een retourvlucht kon boeken. De zakenpartners hadden op zijn mobieltje een boodschap achtergelaten. Dat hij niet op tijd was geweest voor zo'n belangrijke bespreking, beschouwden ze als incorrect. Het gaf hun weinig vertrouwen om hem alsnog de opdracht te geven. Ze zouden nog wel telefonisch contact met hem opnemen. De Amerikaanse handelaar brieste. Maar het zakenleven in de VS is hard. De order is hij waarschijnlijk kwijt en bij geen enkele luchtvaartmaatschappij valt verhaal te halen.
Spurgeon
Wachten heeft echter ook voordelen. Waarom zou je direct antwoorden op e-mails terwijl je bezig bent met een andere, soms ingewikkelde klus? Mensen staan vandaag de dag als traag bekend wanneer ze niet binnen twee uur antwoord geven. Een signaal op de computer dat waarschuwt als een mail binnenkomt, verhoogt het gevoel van urgentie. Uit allerlei onderzoek blijkt echter dat de mail werknemers dagelijks uren bezighoudt. En dan is daarbij nog niet meegenomen de schade die wordt geleden omdat mensen uit hun eigenlijke werk worden gehaald. Wanneer houden we met elkaar op met deze gekte? Het instellen van e-mailvrije uren zou al winst zijn. Bovendien kan het vaak zinvol zijn om even na te denken en niet direct te antwoorden.
Wachten kan ook heel vormend zijn. Van Spurgeon is bekend dat hij eens onderzoek deed naar de geschiktheid van een jonge godvrezende man die begeerte had tot het zendingswerk. Hij maakte een afspraak voor 's morgens negen uur. Daarvoor moest de jongeman om vijf uur uit bed. Goed op tijd stond hij bij Spurgeon voor de deur. Die liet hem twee uur wachten. Daarna sprak hij kort met de bezoeker, stelde hem drie heel kinderlijke vragen en liet hem gaan. Spurgeons conclusie was: deze man is geschikt voor het zendingswerk want hij oefent geduld en raakt niet gefrustreerd. Dat heb je nodig als je in het zendingswerk jaren moet ploegen op rotsen. Wachten kost goudgeld en is soms goud waard.
De auteur is hoofdredacteur van het Reformatorisch Dagblad. Reageren aan scribent?goedbekeken@refdag.nl.
Ref.Dagblad 27-03-09
| Talenassortiment |
|
