Als je 't mij vraagt, door Cliff Richard.

De situatie

1966: zanger Cliff Richard, wiens rock-'n-rollcarrière begint in 1958, blijkt christen te zijn geworden. In 1965 spreekt hij er al publiekelijk over, in 1966 dringt het nieuws pas echt door. In dat jaar, om precies te zijn op 16 juni, getuigde hij van zijn geloof tijdens een Billy Graham-campagne in Londen. Sinds die tijd vragen mensen hem voortdurend om zijn mening, schrijft hij in zijn boekje The way I see it , dat in 1969 in het Engels verschijnt. ,,Mensen schrijven me, komen naar me toe na shows en vragen me hoe ik denk over God, Christus, de Bijbel, overspel, drugs, apartheid, Vietnam, het einde van de wereld en over werkelijk alles wat in de verte met geloof te maken kan hebben.'' In het boekje geeft hij antwoord op dergelijke vragen. Een vraag die hem vooral later vaak voorgelegd zal worden, tot droevens toe, komt niet aan de orde: is Cliff Richard homoseksueel? Eind jaren zestig wordt die vraag niet zomaar gesteld en de kwestie nog niet als opportuun ervaren waarschijnlijk - laat staan dat Cliff er zelf over zou beginnen. Zo'n dertig jaar later, in 1996 verklaart hij in The Daily Mail : ,,Ik ken de geruchten, maar ik ben geen homo.''

Opmerkelijk

Brian Locking, gitarist van de Shadows, de instrumentale popgroep waarmee Cliff Richard lange tijd optreedt, heeft hem aangezet tot het lezen van de Bijbel. Cliff was met de Shadows op tournee in Australië, toen hij Brian vertelde van zijn plan een spiritistische séance te bezoeken. Cliff wilde in contact komen met zijn overleden vader. Brian was er fel op tegen. ,,Ik vroeg hem waarom en hij zei eenvoudig dat het verkeerd was en begon stukjes uit de Bijbel aan me voor te lezen Ik was werkelijk verbaasd dat één van mijn vrienden de Bijbel zo ernstig nam. Dat niet alleen, ik vond het niet eens zo gek wat hij me voorlas. Ik besloot het zelf te gaan lezen.''



Wat voorbij is

Cliff Richard die overweegt zijn carrière af te breken om godsdienstleraar te worden.



Wat niet voorbij is

Cliff Richard die, zonder zichtbare grijze haren, bezig is met zijn zangcarrière en opkomt voor het christelijk geloof: hij viert in 2008 zijn vijftigjarig jubileum.

door onze redacteur Reina Wiskerke

Cliff Richard toont zich eind jaren zestig een gelovige in de stijl van de evangelist Billy Graham. Hij verwoordt de orthodoxe evangelicale geloofsinhoud, met vergeving van zonden in Jezus Christus als centraal thema, zonder te vluchten uit deze wereld.

Het popidool loopt tegen de dertig als hij zijn boekje schrijft. Deels geeft hij daarin gewoon zijn eigen mening. Meer dan zijn mening is het dan ook niet, waarschuwt de succesvolle zanger en acteur. Maar waar hij vragen beantwoordt over het christelijk geloof, probeert hij te vertolken wat de Bijbel zegt en niet wat hij er persoonlijk van vindt, legt hij uit.

Vier of vijf jaar geleden, vertelt Cliff, had hij veel plezier in de showbiz, maar 'iets' ontbrak er toch. Als een optreden, het applaus en de opwinding voorbij waren, dacht hij vaak: 'Wat een duffe boel is dit eigenlijk'. ,,Dat was voor ik zelfs maar begonnen was te denken over godsdienst.'' Toen hij ,,tot Christus kwam'' begreep hij waar de fout zat. ,,Ik had geprobeerd 'uit het leven te halen wat erin zit', maar op een zelfzuchtige manier, zonder er bij te denken wat ik 'erin stopte'. Maar toen zag ik in dat de talenten die mij gegeven waren, waren gegeven door God en aan Hem teruggegeven moesten worden en gebruikt voor Hem. Ik doe nu nog steeds dezelfde dingen - niet voor een tijdelijke 'kick', maar 'voor God', voor Zijn eer.''

Allerlei aspecten van het leven stelt hij aan de orde:

Trouwen: ,,Ik loop niet bewust rond met de gedachte: 'Ik moet een vrouw vinden', maar ik kan me niet voorstellen dat ik mijn leven lang vrijgezel zal zijn.''

Meisjes: ,,Persoonlijk waardeer ik het het meest in een meisje als ze bescheiden is. Daarmee bedoel ik niet dat haar persoonlijkheid weggedrukt zou moeten zijn.''

Nood in de wereld: ,,Christenen moeten mensen in nood helpen, want dat heeft Christus ons bevolen. Maar de beste hulp die we kunnen bieden is hen tot Christus en het eeuwige leven te brengen. Daarbij proberen christenen, hoewel ze van nature in feite zelfzuchtig zijn, te geven om de mensen.''

Beatmuziek in de kerk: ,,We weten natuurlijk allemaal dat veel kerkdiensten wel eens een 'injectie' zouden kunnen gebruiken om wat interessanter te worden; maar ik vind, dat dat alleen maar gedaan hoeft te worden voor niet-christenen, zodat ze zich niet als een kat in een vreemd pakhuis voelen als ze eens naar de kerk gaan. (...) Christenen zoeken geen ontspanning in de kerk. We gaan om God te aanbidden, niet om aangenaam te worden beziggehouden.''

Beroemd zijn en daar eventueel afstand van kunnen doen, bijvoorbeeld om godsdienstleraar te worden: ,,Ik denk wel dat ik het fijn vind dat ik bekend ben, zoals vermoedelijk iedereen dat zou vinden. Maar ik heb steeds geprobeerd het betrekkelijke van roem in te zien en ik hoop dat ik er vaarwel tegen kan zeggen, zonder tranen en zonder spijt.''

Rijkdom: ,,In feite betekent rijkdom een grote en ernstige verantwoordelijkheid voor een christen (...). Ik probeer er op toe te zien dat mijn geld wijs en goed wordt gebruikt. Dat is alles wat ik ervan kan zeggen.''

Bidden: ,,In het Palladium, tijdens 'Cinderella' (musicalvoorstelling op basis van het sprookje Assepoester, red.), bad ik altijd voor ik begon, in mijn kleedkamer. Dan bad ik niet dat het 'goed' zou gaan, maar je zou kunnen zeggen dat ik God erbij betrok, het aan Hem gaf.''

Wat is de grootste moeite voor Cliff Richard als christen? ,,Andere christenen van mijn leeftijd of met mijn ervaring kunnen het zich veroorloven stomme dingen te zeggen, vergissingen te maken - en het is een zaak van henzelf en een paar andere mensen en God. Maar als ik stomme dingen zeg, horen misschien wel miljoenen mensen ervan.'' En: ,,Voor mij is de grootste verantwoordelijkheid dat als ik val, de naam van Christus belasterd zal worden. Ik kan je eerlijk zeggen dat deze gedachte me steeds met zorg vervult.''

Ruim veertig jaar later zijn er geen schandalen rond zijn persoon te melden.

Ned.Dagblad 07-07-08