Rien van den Berg

Daar gaat U dan. Ik zag het als een

kind zonder problemen voor me:

achter de laatste wolk, daar moest

de hemel zijn. Uw luchtkasteel.



Maar zien zoals een kind, dat kan

niet meer. Ik zie een ruimteveer de zon

passeren met aan boord een nieuwe

ruimtetelescoop, de hoop is nu dat wij



gezichten zullen zien, en dromen

dromen. Maar niet meer over U. Want

dat wij eens de poort van uw paleis

bereiken zouden, aankloppen... nee.



Waar bent U dan? Waar is uw hemel

nu? Bij U. U neemt uw hemel mee. Zo is

het steeds gegaan: U past zich telkens

weer aan ons beperkte blikveld aan.



U hebt gelijk: ik was er niet

toen U de hoeksteen van de aarde legde,

toen U tegen uzelve zegde: laat ons

de mensen maken naar ons beeld.



Mijn beeld van U is mensenbeeld, door U

geschetst. Ik weet alleen dat U er bent.

En dat U altijd anders bent en steeds

dezelfde. God, als mijn oude camera



onwrikbaar blijkt, volledig vastgeroest,

gebruik dan maar geweld en ruk hem af, zodat ik zicht krijg op de ruimte die U

bent. Dit afscheid doet verdriet, mijn



ogen tranen, maar de uwe niet. Ik zal

van nu af achter elke wolk U zien. Here

Jezus, hier ben ik, ziet u mij? Verlaat mij

niet. Ik leef alleen als U mij ziet.

Ned.Dagblad 20-05-09