Geplaatst op zaterdag 26 juli 2008 06:02 , laatste wijziging vrijdag 25 juli 2008 21:48
Obamania
Commentaar door Koert van Bekkum
En het geschiedde in het achtste jaar van de regering van Bush jr. (de onwetende), toen heel het land van de Arabische woestijn tot aan de kusten van de grote zeeën er onvruchtbaar bijlag, dat een Kind verscheen in de wildernis''. Met deze woorden opende gisteren een verhaal van Gerard Baker in The Times over de reis van Barack Obama naar het Midden-Oosten, Afghanistan en Europa. Deze reis wordt immers niet alleen door veel 'gelovigen', maar ook door veel westerse media beleefd als de reis van de Gezalfde naar het Heilige Land. Verblind door beelden en de boodschap van verandering zien velen de democratische presidentskandidaat als een soort licht voor de wereld en vergeten kranten en televisiestations onpartijdig te berichten.
Helaas wordt het stuk van Baker aan het slot ontsierd door een blasfemische passage, waarin ook de engelen meezingen in het koor van de verkiezingsleus ' Yes, we can! '. Toch vraagt hij terecht aandacht voor de messiaanse proporties die de figuur van Obama begint aan te nemen. Hoe kan het dat Obama door soldaten in Irak als een held werd ontvangen, het beeld in de helikopter met een ontspannen generaal David Petraeus de hele wereld overging en in Berlijn 200.000 mensen naar hem kwamen luisteren?
Deze reis wordt immers niet alleen door veel 'gelovigen', maar ook door veel westerse media beleefd als de reis van de Gezalfde naar het Heilige Land. Verblind door beelden en de boodschap van verandering zien velen de democratische presidentskandidaat als een soort licht voor de wereld en vergeten kranten en televisiestations onpartijdig te berichten.
Analytici relativeren de hype. Niet Europeanen, maar Amerikanen kiezen de nieuwe president. En het mag dan aardig gelukt zijn die ervan te overtuigen dat Obama als een staatsman kan overkomen, uiteindelijk spelen in de verkiezingen banen en benzine een veel grotere rol dan plaatjes uit het buitenland.
Deze ontnuchterende benadering is terecht. Desondanks is er wel degelijk iets bijzonders aan de hand. Obama's charismatische boodschap van samenbinding appelleert aan een dieper liggend verlangen van mensen. In Europa heerst grote onvrede over het gebrek aan gezamenlijkheid in de aanpak van terrorisme en het klimaatprobleem. En Amerika is gefrustreerd over de diepgaande polarisatie tussen links en rechts die de politiek al jaren verlamt.
Zelfs onder evangelicals komt sociale gerechtigheid steeds meer in beeld als deel van het evangelie. Tegen deze achtergrond is de figuur van Obama uitgegroeid tot een teken van hoop. Hij roept de notie wakker dat politiek meer is dan een spel om de macht en geld, en naar zijn aard ook verwijst naar de Messiaanse Koning van Psalm 72 die in zijn goede zorg omziet naar zwakkeren.
Aardse politici moeten zich realiseren dat zij deze Koning maar op een heel beperkte manier kunnen weerspiegelen. Te veel 'geloof' en te grote beloften kunnen daarom alleen maar leiden tot een enorme deceptie. De campagnevolgers in de media hebben daarom alle reden de inhoud niet uit het oog te verliezen en utopische plannen en verwachtingen te ontmaskeren. Als ze tegelijk maar niet voorbijzien aan het terechte verlangen van burgers naar een strijd voor wat in Gods ogen goed mag heten.
Ned.Dagblad 26-07-08
| Talenassortiment |
|