door Rien van den Berg

Mijn broer was mijn held. Nog steeds trouwens, maar vroeger was dat omdat hij zo ontzettend goed kon voetballen. Als we achter ons huis een van onze talloze wedstrijdjes hielden was ik bij voorbaat kansloos. Hij was mij vaak al gepasseerd voor ik ook maar wist wat er gebeurd was en ik - dit had ik vroeger nooit durven bekennen - ik genoot ervan. Sport op een hoog niveau is prachtig, ook al word je er het slachtoffer van.
Mijn broer maakte bovendien deel uit van een 'gouden generatie' op mijn dorp. Ik ging met hem mee als hij met SV Urk (B1) om het landskampioenschap moest spelen tegen VVV, Ajax, Feyenoord... Ik stond achter de bank van Ajax toen de Amsterdamse trainer besloot de directe tegenstander van mijn broer uit het veld te halen omdat die er niet aan te pas kwam. Niet dat het hielp. Urk won met 2-0. O ja, de tegenspeler heette Edgar Davids.

De beslissende partij ging tegen Feyenoord. Bij de rust was een stand van 2-2 bereikt. Alle spelers vertrokken met strakke koppies naar de kleedkamers, behalve mijn broer. Hij had gezien dat er een paar verstandelijk gehandicapte fans aan de zijlijn stonden, zette er een in doel en ging met de anderen op dat doel schieten. Urk verloor en werd geen landskampioen bij de B-jeugd.

U vraagt zich af waar ik heen wil. Ik wil terug naar de wedstrijd van zaterdag. Nagenieten. En om echt te kunnen nagenieten, moeten we uitgerekend terug naar het EK dat voor ons bij uitzondering anders afliep: 1988. Ook toen speelden we tegen Rusland. Nou ja, Rusland... Oekraïne eigenlijk. Het hart van dat team werd gevormd door spelers van Dynamo Kiev. Het team ontlokte in Moskou nooit de 700.000 enthousiastelingen die zaterdagavond de straat op gingen.

Daar was het voetbal ook niet naar. Ik herinner me een oude coach, Lobanovski, die zo ongeveer van ivoor was. Een bleke, kille man, als was hij een achterkleinzoon van Lenin zelf. Hij liet zijn ploeg vooral een systeem spelen. Elke voetballer was vooral een Sovjet, een onderdeel van het systeem waarop een vijfjarenplan was losgelaten en die strak en fantasieloos de taak uitvoerde die hem was toebedeeld.

En kijk nu eens wat voor ploeg er dit jaar onder een aanvankelijke 4-1 nederlaag vandaan kwam. Enthousiasme, fantasie, werklust, controle... Het leek Nederland wel! Het Nederland van tegen Italië en Frankrijk dan. Guus Hiddink heeft het eerste Russische team ooit gebouwd dat in staat is het publiek in vervoering te brengen. Daarvoor heeft hij een systeem afgebroken en afgerekend met reputaties. Toen Rusland zijn laatste groepswedstrijd speelde, werd vooral één ding duidelijk: de wedstrijd tegen Nederland zou een spektakel worden.

En dat werd het. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb genoten. Zoals ik genoot van mijn broer in de rust tegen Feyenoord. Wat sport mooi maakt, is veel meer dan alleen een einduitslag.

Is Rusland dan de nieuwe favoriet voor de eindzege? Ha! Voor het winnen van grote toernooien heb je niet eens echte voetballers nodig. Dat bewijst Duitsland net iets te vaak. Maar voor het spelen van memorabele wedstrijden wel. Ik heb dit EK drie memorabele wedstrijden van het Nederlands elftal gezien. Dankzij twee Nederlandse coaches. Vanaf nu ben ik voor Rusland.

Ned.Dagblad 24-06-08