door Dr.Ad Dees

Meneer Van L. komt sinds enige tijd op de poli. Hij is een goedgemutste man van vijfenzestig. Hij mag dan inmiddels met pensioen zijn, hij is nog steeds een welbespraakte vertegenwoordiger.

Zoals veel Nederlanders lukte het hem niet te ontsnappen aan de gevolgen van de welvaartsmaatschappij. Zijn overgewicht en voorliefde voor hartig voedsel, ruimhartig vooral met zout, hebben tot hoge bloeddruk en beginnende diabetes geleid.

Vandaag komt hij enthousiast de spreekkamer binnen. ,,Dokter, u had helemaal gelijk'', steekt hij van wal. Dat is natuurlijk een slimme binnenkomer. Hoewel medisch specialisten geacht worden met volle overgave de gezondheid van hun patiënten te dienen, blijven het ook mensen. Een complimentje gaat er altijd goed in. ,,Vertelt u eens, wat is er gebeurd?''

Van L. doet zijn verhaal. Het vorige bezoek had ik, samen met onze vaatverpleegkundige, gemopperd op hem. De lifestyle was aan revisie toe: meer bewegen, verstandig eten, minder zout. Dat was blijven hangen, van L. herinnerde zich goed dat zijn vader ooit door een beroerte in een rolstoel terechtkwam. Hij besloot een hond te nemen, een Franse buldog. ,,En dokter, weet u wat er toen gebeurde? Sindsdien ben ik erg populair geworden. Als ik de hond uitlaat, komen allerlei vrouwen een praatje maken.'' ,,Nou ja, u ziet er ook nog goed verzorgd uit'', merk ik op, maar dat blijkt niet de juiste uitleg. ,,Dat valt wel mee'', zegt Van L, ,,maar waar het door komt, is die Franse buldog. Het is geen grote hond, maar hij is erg stoer. Breed van voor en smal van achter, daar valt iedere vrouw voor.''

Aan het eind van het spreekuur vraag ik de assistentes wie er een hond heeft. Dat blijken er twee te zijn. ,,Wat vinden jullie van een Franse buldog?'' ,,O, dat is zo'n leuk beest, gaat u er een kopen?'' Ik weet genoeg. De buldog in het verzekeringspakket en de wachtlijst van m'n poli kan weer krimpen.

Dr. A. Dees is internist in het Ikazia Ziekenhuis te Rotterdam.

Ned.Dagblad 07-07-09