door Koert van Bekkum
Menig orthodox christen voelt zich ten aanzien van het thema homoseksualiteit de laatste jaren in een spagaat gedrongen.
Enerzijds gaat het hart uit naar de homoseksuele medemens, die zo vaak in de hoek zit waar de klappen vallen. Anderzijds doemt in het Westen langzamerhand de vraag op hoe lang je nog in het openbaar mag zeggen dat het huwelijk een unieke verbintenis is tussen man en vrouw; of nog erger, dat de Bijbel een homoseksuele levensstijl veroordeelt.
Nadat Nederland in 2001 als eerste schaap over de dam ging, is het homohuwelijk wereldwijd hét symbool geworden van homo-emancipatie. Wie de vinger legt bij het ideologische karakter van dit streven of anders denkt, krijgt te maken met een lobby die via parlementen, de Europese Unie, de Verenigde Naties en rechtbanken aandringt op handhaving van homorechten.
In deze spagaat is het vaak zoeken naar woorden. In Nederland is het non-discriminatiebeginsel niet verheven boven de vrijheid van godsdienst. Er is dus nog steeds veel ruimte. En toch. De praktijk laat zien dat verkeerd gekozen woorden de geboden ruimte zomaar inperken. En vanuit de verdediging worden homo's zomaar nodeloos gekwetst. Het is daarom verlies in de strijd voor een juiste visie op het huwelijk dat het Reformatorisch Dagblad verkeerde woorden heeft gekozen in een commentaar over de gratie die Malawi verleende aan twee tot veertien jaar veroordeelde homoseksuelen. De commentator hekelt de inspanningen van de VN voor het tweetal. Ban Ki-moon hoort zich immers niet te bemoeien met de toepassing van nationale wetten. En waarom maakt hij zich niet wat meer zorgen over de inperking van de rechten Nederlandse religieuzen?
Deze misplaatste vergelijking getuigt van een zorgwekkende blikvernauwing. Niet omdat er geen reden is tot zorg over de vrijheid van godsdienst in Nederland. Wel omdat de situatie van Afrikaanse homo's vele, vele malen ernstiger is dan die van Nederlandse christenen. En omdat het christelijk liefdegebod maximale inzet eist in de strijd tegen homogeweld.
Afrika heeft een heel eigen opvatting over homoseksualiteit: het is simpelweg taboe. En wat het nog ingewikkelder maakt: er zijn strenge antihomowetten die dateren uit de periode van de kolonisatie. En nu dramt het Westen opnieuw door, alleen in tegengestelde richting, die van het homohuwelijk.
Bij die nieuwe opdringerigheid vallen kanttekeningen te plaatsen. Feit is echter dat de Afrikaanse homo ondanks de ondertekening van internationale afspraken intussen gruwelijk lijdt. Alle protest daartegen verdient ondersteuning. Ter wille van de homoseksuele medemens in Afrika. En ook omdat een meer genuanceerde visie op homoseksualiteit alleen standhoudt, als elk menselijk onderbuikgevoel tegen homo's - of dat nu religieus, cultureel of seculier is geïnspireerd - wordt ontmaskerd als gebrek aan naastenliefde
Ned.Dagblad 05-06-10
| Talenassortiment |
|