LYON – „Van moderne predikanten worden te vaak leiderscapaciteiten gevraagd”, vindt ds. John MacPherson. Het regeerambt komt echter de ouderling toe, stelde hij gisteren in zijn lezing op de Colloque Biblique Francophone in Lyon, een toerustingconferentie voor Franssprekende protestanten.
Ds. John MacPherson, geboren in Schotland, was vele jaren zendingspredikant in Peru en docent aan de theologische opleiding in de hoofdstad Lima. Volgens de Schotse emeritus predikant legt de Bijbel het regeerambt duidelijk bij de ouderling. „In profielschetsen voor moderne predikanten wordt tegenwoordig te veel nadruk op leiderscapaciteiten gelegd. De predikant is ook een dienaar. Verder gebruikt God in Zijn dienst volgens Zijn Woord juist zwakke voorgangers vol met fouten en tekortkomingen.”
In christelijke kringen wordt tegenwoordig de voorganger of predikant op on-Bijbelse wijze als een ”leader” gezien, vindt ds. MacPherson. „Voorgangers in Gods kerk zijn geen autoritaire heersers, maar hebben alleen een afgeleide autoriteit. Kerkelijk gezag weerspiegelt altijd de Geest van Christus en is daarom per definitie vol liefde en genade.”
Ds. MacPherson gebruikte de zendeling William Carey als voorbeeld. Hoewel tallozen hem bewonderden en hij over leiderscapaciteiten beschikte, bleef hij een bescheiden dienaar en weigerde hij altijd zich als een leider te presenteren.
Wanhoopsgevoelens
Dr. Peter Jones, gasthoogleraar bij het Westminster Seminary in Californië, sprak over de oorzaken van Elia's depressie. Als Elia bemerkt dat zijn reformatiewerk door koningin Izebel wordt afgebroken, glijdt de profeet ontmoedigd, eenzaam en geïsoleerd af in wanhoopsgevoelens.
Volgens dr. Jones kunnen predikanten zich in Elia herkennen omdat ze soms ervaren dat het evangeliewerk onder de handen wordt afgebroken. „Elia's genezing begint bij lichamelijk herstel. Daarna volgt de herleiding naar de bron: de wetgeving op Sinaï. Bij het uitzien naar een opvolger leert God hem hoe vervangbaar profeten zijn.”
Ultramodernisme
De filosoof dr. Bertrand Rickenbacher uit Lausanne sprak over ”emerging churches”, nieuwe kerken die niet per se gebruikmaken van klassieke kerkelijke structuren. Dr. Rickenbacher zette het verschijnsel emerging churches in de context van de veranderde tijdsgeest: de overgang van modernisme naar postmodernisme.
Het modernisme is een allesbepalende levenshouding, stelt dr. Rickenbacher. „Het wil alles, inclusief Gods Woord, dagen voor het tribunaal van de rede.”
De filosoof constateert dat in Frankrijk in tegenstelling tot andere landen, niet de naam postmodernisme maar ultramodernisme gangbaar is. De eerste benaming wijst op een breuk, terwijl de Franse term ultramodernisme meer de continuïteit met het modernisme benadrukt.
Volgens de docent filosofie zijn de emerging churches geheel in de stroming van het ultramodernisme te situeren. Typerend is het opgeven van structurele eenheid. „Deze instelling van de internetgeneratie van vandaag is precies in overeenstemming met het kenmerkende springerige karakter van deze experimentele kerkvormen.”
Ref.Dagblad 08-04-10
| Talenassortiment |
|