Erik Morsink
ENSCHEDE - Eén keer in de zoveel tijd ontmoet je er eentje: een mens dat ondanks een leven vol narigheid en tegenslagen toch nog aan een ander denkt. Robin Grasmeijer uit Enschede is zo iemand. Hij is pas 36 jaar oud en toch belandde hij elf jaar geleden op Koninginnedag in een rolstoel vanwege een abces in het ruggenmerg.
Wie helpt Robin Grasmeijer om een portret van de verdwenen Natalee bij moeder Beth af te leveren?
Robin heeft een dwarslaesie, moeite met zijn concentratie en is gedeeltelijk verlamd. En toch kijkt hij over zijn eigen leed heen naar iemand die het volgens hem nog veel moeilijker heeft: Beth Holloway, de moeder van het op Aruba verdwenen Amerikaanse meisje Natalee Holloway.
Toen Robin letterlijk nog op eigen benen kon staan, was hij huisschilder en laadbakkenspuiter van vrachtwagens van beroep. ,,Tijdens mijn revalidatie besloot ik op een gegeven moment dat ik op de een of andere manier toch iets met verf wilde blijven doen. Dat werd dus schilderen op canvas.
Ik leerde het van meneer Rob Bos, die door zijn leerlingen Bob Ross werd genoemd, je weet wel, die tv-kunstenaar met dat enorme afrokapsel. Hij raadde me aan om te beginnen met een doek van de Titanic."
Vol trots wijst Robin naar zijn bureau. ,,Kijk, daar staat-ie!" Ook tovert hij landschappen en abstracte kunst uit z'n penselen. Maar wie is toch die man, die daar op een prachtig portret indringend de kamer inkijkt? ,,Mijn overleden vader. Omgekomen bij een motorongeluk, toen ik in het ziekenhuis lag. Toen dacht ik echt dat ik in de hel was beland." Beth Holloway moet soortgelijke gevoelens hebben ervaren, meende Robin, toen hij samen met zeven miljoen andere Nederlanders de veelbesproken tv-uitzending van misdaadjournalist Peter R. de Vries zag.
,,Ik zat te trillen voor mijn tv, kon 's nachts niet slapen. Moeder Beth had ik al eens een paar keer voorbij zien komen in de talkshow van Robert Jensen. Als ze begon te vertellen voelde ik het verdriet door mijn hart stromen. Ik kon niet langer stil blijven zitten. Wilde haar per se een hart onder de riem steken."
Robin greep penselen, verf, een smetteloos stuk canvas en ging aan de slag. En nu lacht Natalee ons tegemoet vanaf de wand. ,,Tien weken mee bezig geweest", grijnst Grasmeijer trots. ,,Elk detail, het licht op haar kapsel en schouders, moest perfect zijn." Toen die klus eenmaal geklaard was, begon het echte grote werk: "Ik wilde het portret natuurlijk aan Beth aanbieden, maar ja, waar moet je beginnen?"
De redactie van Robert Jensen! ,,Maar uh... geen antwoord, hoor. Toen heb ik die Patrick van der Eem gebeld uit de uitzending van Peter R. de Vries. Die ging voor me bellen en wist te melden dat Beth het een prachtig initiatief vond. Allemaal mooi en prachtig, maar het mailtje dat ik uit de VS zou krijgen, heb ik tot op de dag van vandaag nog niet ontvangen."
Maar Robin gaf niet op. "Ik heb contact gehad met Natalees stiefmoeder. Zij heet ook Robin. Ze vond het heel lief dat ik een schilderij had gemaakt, omdat zij zelf heel veel contact met Natalee had gehad. Ze mist haar vreselijk. Ook Robin beloofde contact met Beth op te nemen. Maar misschien hebben ze er gewoon niet zo'n behoefte aan."
Dus hangt het portret van Natalee nog steeds driehoog in Grasmeijers flat te wachten op Beth Holloway. "Ik hoop dat ik het aan haar kan aanbieden, mocht ze weer naar Nederland komen. Dat zou ik geweldig vinden."
Telegraaf 11-07-08
| Talenassortiment |
|