Ineke Ellen benoemd tot ereburger
Schoonebeek - Al twintig jaar zet Ineke Ellen uit Schoonebeek zich samen met haar man Gradus in voor projecten in het noorden van Roemenië. Haar verbondenheid met het district Bistrita-Nasaud is een steeds grotere rol van betekenis gaan spelen en dat heeft Ellen tijdens haar onlangs gehouden bezoek aan het gebied ondervonden.
Burgemeester Dumitru Muresan van Nasaud riep haar op 4 juni uit tot ereburger van de stad. 'Het kwam eerlijk gezegd niet als een verrassing, maar trots ben ik er wel op', vertelt Ineke op de bank in de tuin van haar huis.
Aan de benoeming van Ellen tot ereburger ging een periode van twee jaar vooraf. 'Ik moest onlangs een eigen cv maken met alles wat ik in de afgelopen jaren met de Roemenië-groep heb gedaan', zegt ze. 'Ik heb de onderscheiding gekregen, omdat ik mij met de groep heb ingezet voor het ziekenhuis in de stad en de financiële ondersteuning van kansarme studenten.' De Roemenië-groep, bestaande uit negen leden, ondersteunt dit jaar 21 studenten. 'Elke student krijgt 15 euro per maand. Docenten maken ter plekke een selectie wie er voor in aanmerking komen. Het geld is beschikbaar dankzij adoptieouders en de opbrengsten van activiteiten die wij houden, zoals de jaarlijkse kerstmarkt. De studenten die worden ondersteund moeten wel 'werkstudenten' zijn: in het weekend dienen zij zelf ook wat bij te verdienen. Tot nu toe zijn we tevreden over het resultaat. In twintig jaar zijn er 120 afgestudeerd; slechts drie zijn er afgevallen.'
Op de vraag of zij zichzelf ziet als ontwikkelingswerker of hulpverlener reageert zij scherp: 'Hulpverlener vind ik een slecht woord. Het geeft mij de indruk dat er ongelijkwaardigheid bestaat. Dat is absoluut niet zo: de mensen in Roemenië zijn niet zielig. Zij hebben ook dingen die wij hier niet hebben. Wij moeten hun cultuur niet vervormen naar de onze.'
De onderscheiding vermeldt de naam 'Ineke van Ellen'. 'Typisch Hongaars, die wijze van vermelding heeft ook te maken met het tweetalig karakter van het gebied Transsylvanië', weet Ellen. 'Zelf spreek ik geen Roemeens, maar met Frans, Duits en Engels kom ik een heel eind.' Ook heeft de Schoonebeekse een plekje gekregen in het 'book of honour' van de stad en stond er nog een verrassing te wachten. 'Ik kreeg uit handen van een Roemeense kolonel een erekruis uit de Tweede Wereldoorlog. Op de oorkonde was zijn naam keurig vervangen door de mijne. Ik stond perplex: dat ik als Jood zoiets kreeg! Meteen dacht ik aan mijn vader: hoe zou hij hebben gereageerd?'
Coevorden Huis-aan-huis n.l 5-7-08
| Talenassortiment |
|