China is de op twee na grootste economie ter wereld en groeit tegen de klippen op. Het zat in 2008 allemaal even tegen, maar dit jaar ligt de gemiddelde groei hoger dan de 8% die nodig is om de Chinese burger aan het werk te houden

Onrust
Bij een lagere groei wordt de Chinese regering onrustig. Dan ligt grootscheepse sociale instabiliteit om de hoek. De vaart zit er momenteel weer lekker in en daarom wordt China gezien als hét land dat het westen uit de grootste economische recessie -sinds de grote depressie- zal weten te halen.

Herstel
Het verwachte herstel treedt in via Australië en dat land laat inderdaad groei zien, zij het zeer bescheiden. Iedereen hoopt nu dat deze groei naar de rest van de wereld overwaait. IJdele hoop of reële verwachting? Dat is de vraag.

Groei solide?
Het hele verhaal begint met de vraag of de groei van China wel zo solide is als ons wordt voorgespiegeld. Dat is niet zo, volgens mij. Weinigen realiseren zich dat China een stimuleringsprogramma kent, dat in omvang dat van de VS benadert. Zo'n 600 miljard dollar wordt in de economie gepompt, waarvan alleen al 200 miljard bestemd is voor de aanleg van een nationale spoorlijn. Een mooi project dat doet denken aan de aanleg van de Deltawerken in Nederland.

Burgers
Veel geld wordt uitgegeven aan het aanjagen van de consumptieve bestedingen. Zo krijgen Chinese burgers o.a. de mogelijkheid om kapitaalgoederen aan te schaffen (auto's, wasautomaten, enz.) tegen een staatskorting van 17%. Niet gering. Dan wil je wel kopen en dat is precies de bedoeling.

Kopen
Kopen doen de Chinezen graag. Dat blijkt ook uit die nieuwe stad die in Mongolië is gebouwd –Ordos- maar waar niemand woont. Alle huizen van deze miljoenenstad zijn verkocht, maar daarna nog niet verhuurd. Chinezen beleggen graag hun centjes in vastgoed, bij voorkeur met geleend geld. Waar hebben we dat eerder gezien?

Drijfzand
Ondertussen slaagt de Chinese regering in om de traditionele productie-economie- van goedkope westerse spulletjes- om te buigen tot een hijgerige consumenteneconomie. Zelfs oververhitting van de economie dreigt op dit moment, met alle risico's van inflatie 'Chinese stijl'. Morgan Stanley wijst er terecht op dat de kans groot is dat de Chinese beurzen een 'boom' en een 'bust' zullen doormaken in één jaar tijd, als gevolg van het officiële rentebeleid. De eerste helft van het jaar zal het allemaal nog bergopwaarts gaan, daarna razendsnel bergafwaarts.

Ondertussen zullen wij China als prachtvoorbeeld blijven zien van economische groei, maar zijn wij blind voor het drijfzand waarop het hele zaakje rust. Want als China niet ook de export ziet verbeteren (onze vraag naar hun productie), zal het met het land niet beter gaan en dus ook niet met ons.

René Tissen
Business Universiteit Nyenrode

RTL Z 21-12-09