Meer dan welk medium ook is de televisie in staat de kijker een gevoel van nabijheid te bezorgen, alsof hij letterlijk getuige is van het nieuws. Zo sterk kan dit gevoel soms zijn dat het oordeel zich bijna als vanzelfsprekend voegt naar het gebodene: ik zie het met mijn eigen ogen en ik hoor het met mijn eigen oren, dus het moet wel waar zijn.

Wat dat betreft heeft Peter R. de Vries zijn meer dan zeven miljoen kijkers niet teleurgesteld. Dankzij een door hem in stelling gebrachte informant en de aanwezigheid van verborgen camera's zaten zij urenlang letterlijk boven op het nieuws van de stapsgewijze ontrafeling van het mysterie dat het eiland Aruba en de Verenigde Staten al langer dan twee jaar in zijn greep heeft, de verdwijning van het Amerikaanse meisje Natalee Holloway. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het een onthulling uit de eerste hand was, want door niemand minder verteld dan Joran van der Sloot, die haar het laatst in levenden lijve had gezien. Als zo iemand zegt dat zij in zijn handen is gestorven en dat een vriend haar lichaam vervolgens in de oceaan heeft gedumpt, dan lijkt de waarheid tamelijk eenduidig.

En zo lijkt Peter R. de Vries er ook over te oordelen. Het Geheim van Aruba is opgelost, stelt hij. En voor het overige moet justitie maar kijken of ze daar een artikel uit het Wetboek van Strafrecht aan kan hangen.

Wie de feiten in alle nuchterheid weegt, komt tot de conclusie dat dankzij het speurwerk van de misdaadverslaggever justitie een nieuw aanknopingspunt heeft om de zaak opnieuw in onderzoek te nemen, maar dat zal andermaal verre van eenvoudig blijken. Ook de waarheid van De Vries kent nog veel gezichten. Zo schreef diezelfde Joran eerder een boek dat de lezer ook al tot de verbijsterende conclusie bracht: die jongen is gek, hij liegt, hij heeft wat te verbergen, hij moet het wel (wat dan ook) gedaan hebben. En wat een minachting ook sprak daaruit voor het slachtoffer. Al die ingrediënten kwamen pijnlijker nog terug in zijn – inmiddels herroepen – gefilmde bekentenis.

Vast staat dat Joran justitie tergt. Vast staat ook dat hij provoceert en geen gevoel opbrengt voor wat Natalee destijds en haar moeder sindsdien hebben moeten meemaken. Maar stempelt hem dit tot een dader en zo ja, van wat dan wel? Van moord, van het doen verdwijnen van een lijk, of het in de steek laten van een hulpbehoevende? Het zijn vragen die De Vries wegwuift: daar moet justitie maar een etiket op plakken. Maar zo simpel is het niet. Kortom, De Vries heeft verwachtingen gewekt, het onderzoek kan nu opnieuw beginnen.

Trouw 05-02-08